Feeds:
பதிவுகள்
பின்னூட்டங்கள்

சங்கீத வித்வானும், ஓவியருமான மேதை எஸ்.ராஜம் அவர்களின் நூற்றாண்டு 2019 ஃபெப்ரவரியில் வருகிறது.

5 set

அதை முன்னிட்டு பல நிகழ்வுகள் திட்டமிடலில் உள்ளன. அதன் தொடக்கம் ஃபெப்ரவரியில் நடக்கவுள்ளது. அதை முன்னிட்ட ராஜம் அவர்கள் பாடிப் பிரபலபடுத்திய பாடல்களை வைத்து ஒரு பாட்டுப்போட்டி நடத்தி, வெல்பவர்களுக்கு அந்த நிகழ்ச்சியில் பரிசும், பின்பொரு தருணத்தில் பரிவாதினியில் கச்சேரி வாய்ப்பும் கொடுக்கப்படவுள்ளது.

போட்டியிn விவரங்களை ராஜம் அவர்களின் மாணவி விதுஷி விஜயலட்சுமி சுப்ரமணியத்தின் பின்வரும் குறிப்பில் காணலாம்

I am happy to inform you that 2019 is the birth centenary year of my esteemed guru, the late Sangita Kala Acharya Sri S. Rajam.

An eminent musician and painter, he has contributed immensely to both the arts. He hasimmortalized the image of the musical trinity, Thyagaraja, Muthuswamy Dikshitar and Syama Sastry through his paintings. His creations have adorned the covers of numerous editions of Kalki and Kalaimagal magazines, especially the Deepavali Malars. Many of his paintings have been preserved for eternity in a time capsule at the Hindu Temple in Kauai Island, Hawaii.

With his training under great gurus like Papanasam Sivan, Madurai Mani Iyer, TL Venkatarama Iyer and others, Sri S. Rajam was a repository of many kritis in their most authentic renditions.

He brought the 72-melakarta ragas into the fold of concerts and sang them effortlessly,mesmerizing listeners with their bhava in his haunting voice. S. Rajam set to tune many compositions and many popular musicians render these at performances.

Among his most iconic works, Sri S. Rajam brought a new dimension to many music compositions by capturing them in paintings. He elevated the experience of listening to kritis by bringing them visual beauty and allowing audiences to watch the songs as they heard them.

It is my deepest wish to bring to wide audiences, the beauty and rapture of Sri S. Rajam’s art and musical vidwat. This is a wonderful opportunity for your sabha / school to partake in spreading the works of this great artist and familiarizing today’s music lovers and students to his greatness.

Sangita Kalacharya Sri S. Rajam Centenary Music Competition
It is planned to organize a music competition at a Global level with selection at two levels–a preliminary and a final round. The preliminary selections will be held in Mumbai, Bengaluru
and Chennai and the International finals will be held in December 2018 at Chennai. The competition will be held based on the repertoire of Sri S. Rajam — compositions popularized by him and compositions set to music by him. A folder containing the renditions of kritis by Sri S.
Rajam will be uploaded and intimated to the participating Sabhas/ Institutions/ individuals.

http://www.vijayalakshmysubramaniam.com

1. There will be two categories of competition
Junior – 12 — 18 years Senior – 18 – 30 years

2. List of 8 songs to be given for Junior category. List of 10 songs for Senior category.

Inclusion of one Vivadi raga kriti is a must for both categories.

3. Manodharma – Ragam, niraval and swara – is compulsory for the senior category.

4. The Prizes will be given at the Inaugural of the Grand Centenary Celebrations on February 8 2019 at the iconic Main hall of the Madras Music Academy.

5. Senior First prize is a beautiful traditional Tambura. The other prize winners will be given equally cherishable prizes.

The First prize winners will be given an opportunity to perform a concert in Chennai during the year, under the auspices of Parivadini.

6. Dates of the competition – The competition is held at two levels – preliminary at Mumbai, Bengaluru and Chennai. The
dates and venue will be intimated soon. The Final competition will be at Chennai.

There is no entry fee and the competition is open to all, from anywhere across the world.

We are delighted to welcome your organization to join us in this venture — a wonderful opportunity globally for aspiring young musicians!

Please feel free to mail me at Vijayalakshmy.subramaniam@gmail.com if you have any questions.

Warm regards
Sincerely,
Vijayalakshmy Subramaniam

போட்டிக்கான பாடல் பட்டியலைக் காணவும், அந்தப் பாடல்களை வித்வான் ராஜத்தின் குரலில் கேட்கவும் இங்கு சொடுக்கவும்

https://www.dropbox.com/sh/w183w4ago97c2ll/AAArI_5XgPnVJi_Kj7x-0kNLa?dl=0

Good Bye Geetha Bennett

This obit first appeared in Inmathi.com

Sometime in the late 90s, I tuned in late on radio to a concert. The tanam had just begun. As Khamboji flowed I was trying to figure out who the player was. I was quite sure I hadn’t heard this musician before. The measured yet vibrant playing got me hooked onto the rest of the concert. At the end came the announcement and I had heard Vid. Geetha Bennett for the first time.

As I developed interest in Carnatic music, I was fascinated by the music and works of Dr. S. Ramanathan, Geetha Bennett’s father. There were a lot of mention about his work on Silapadikaram but it was not easy to locate the publication. In 2001, I was in the US to do my Masters degree and through internet I could locate Geetha Bennett. With a hope of finding Dr. SR’s book I drew courage to call her up. She must have been surprised to receive that call from a stranger. Internet bandwidth and ease of digitization were not great then. Geetha did mention she had his thesis but was hesitant to send me the only copy she had with her. That was the only conversation I had with her.

As years rolled over, my fascination to Dr. S. Ramanathan – the personality — only grew. I had the chance to discuss and learn more about him with his other family members, some students and many rasikas.

A few months before Dr. Ramanathan’s centenary year, I ran into an article by Geetha Bennett on her illustrious father. Her account was a fascinating read and left me longing for more. I wanted to meet her and get more insights from her. When I contacted her niece, I was shocked to know about her prolonged fight with cancer.

Despite ill health, she travelled to Chennai to be a part of her father’s centenary celebrations and played a wonderful tribute concert last year. The Senchurutti varnam (a composition of Dr. S.R on Tyagaraja and perhaps the only varnam composed in this raga) is still ringing in my ears.

Despite going over 50 chemo sessions, here she was, on a mission on YouTube to record and document at least 100 songs that she had learnt from Dr. S. Ramanthan. The videos that are available are a treasure trove bearing the undeliable stamp of Dr.SR. One can see that despite her frail state, the music had a rejuvenating effect on her. The way she glows along with the composition would be etched in my memory forever.

It is unfortunate and our loss that she could only partly realize her dream. Her students and other students of Dr. S.Ramanathan can perhaps fulfill her dream.

Goodbye Vid. Geetha. I wish I had met you once.

S.Rajam – The Painter

The first half of the twentieth century saw the ascent of Tamil Print magazines. Several artists enriched these publications through their illustrations. Of which, five artists viz. K.Madhavan, Gopulu, Silpi, Maniam and S.Rajam left an everlasting impact. Each of the above-mentioned artists are unique in their own way. One can broadly say, Shri. S.Rajam was unique in two counts.

DSC_4656

  1. He was not only a professional artist (Given the quality and the volume of his art works, he can only be classified as a professional artist) but also a professional musician with a full-time job at the All India Radio – Madras.
  1. The style that he chose to portray his themes, inspired by the traditional Indian fresco paintings and the oriental water wash technique.

 

Early Years

S.Rajam was born on 10th Feb 1919. His father – V.Sundaram Iyer was a lawyer and a connoisseur of music. S.Rajam in an interview has mentioned that music and painting were like his two eyes. If it was his father’s interest that spurred Rajam to take up music, it was the way his mother Chellammal went about executing even the smallest chores with an aesthetic and artistic touch that drew him towards art.

Rajam went to P.S.High school where he met Lingiah (Uncle of artist Maniam). Lingiah’s interest in painting further enthused S.Rajam’s interest. Lingiah and Rajam would share the expenses for the art materials and spend their leisure hours in painting. To quote S.Rajam, “I never thought of joining the college of arts. I always wanted to be a professional musician. It was Lingiah who wanted to join the college of arts. Unfortunately, he died young due to illness. In a way, it was his wish that prompted me to join the Arts college.”

By the time S.Rajam had joined the college of arts, he had also acted in the lead role of a then blockbuster movie – “Seetha Kalyanam” (He had acted in three other movies as well). His tryst with the tinsel world had invited skepticism from the then principal of Government College of arts and renowned artist/sculptor D.P.Roy Chowdhry . But it didn’t take long for S.Rajam to prove his mettle. He topped the course every single year and won the prestigious Dr. Rangachari scholarship. He even got a double promotion that helped him finish the six-year course in five years.

During his college years, S.Rajam met Lewis Thompson – a poet and a follower of Ramana Maharishi. The acquaintance turned out to be lifechanging as Lewis Thompson introduced S.Rajam to the philosophy and concept of classical Indian art. Thompson’s words, “Art must represent nature; but not reproduce it”, became S.Rajam’s Tharaka Mantra. While the college course, inspired by the western view, focused on techniques for realistic portrayal, the Indian perspective was more symbolic and suggestive. An inspired Rajam would visit various temples and study the sculptures deeply to understand the portrayal and the philosophy behind it. The idea that the features of the Godly subjects in the sculptures were to depict “what is ideal” rather than “what is real” fascinated S.Rajam endlessly. Even before his graduation from the college of arts, it was clear to him that his works would be based on the classical Indian style.

In 1939, Rajam met K.V.Jagannathan – the editor of “Kalaimagal”. Rajam’s first published work depicting a Guru and his disciple appeared in Kalaimagal the same year. It was the first of the many that would follow.

By the time he graduated, his career as a musician had taken off reasonably well. After a short stint as the in-charge of music and dance for the celebrated dancer Ramgopal, Rajam joined All India Radio Madras. During his vacation and during the concert tours, Rajam visited places such as Thanjavur, Kanchipuram, Sittannavasal, Sigiriya and studied the paintings deeply. In 1945, he visited the Ajanta caves. The paintings in there proved to be a lifelong inspiration for Rajam.

His illustrations on the themes based on literature, mythology and philosophy became a regular feature in Kalaimagal and other published works of K.V.Jagannathan. It was a matter of time that his works were sought by other publications such as Dinamani, Kalki etc. The special issues like Deepavali Malar gave him ample space to explore his subjects in depth.

 

Painting Technique

Rajam developed a style of his own drawing inspiration from the Indian frescos and combining it with the Chinese water wash technique. The distinct lines (rekhas) and his depiction of features such as eyes, fingers were clearly inspired by the Classical Indian frescos and the water color technique was based on the Chinese style. Although most of his works were on hand made paper, he has also done several works on surfaces such as wood, silk etc. The staggering feature of his paintings is the literal and figurative layers buried in them. The depth that he managed to create is the fruit of his arduous technique.

His themes often required meticulous research. After research, he created the entire painting with the all details in his mind. He started off the paintings with a pencil outline depicting the central figure. The actual painting is done around this central figure thereby creating the required depth. He used layers of transparent colors. Each color is applied only to be washed away with water using a brush. Upon drying the next layer is applied and washed away. It is this series of washes and the combination of the colors that eventually gave the desired color scheming that was originally envisioned. After the application of the transparent colors, the opaque colors are applied over it. Finally, his characteristic ink outlines (rekhas) were done using a Fineliner pen.

Clearly, this technique requires immense patience and (depending on the size) each painting can take from a few weeks to a few months for completion. It was Rajam’s disciplined approach and incredible ability to multitask that allowed him to simultaneously work on several paintings. It was his capacity to quickly mentally switch from one theme to the other, as the paintings were drying, was the main reason for the volume of work he could produce.

His Works

It was in the early 1940s the Music Academy, Madras approached Rajam to paint the Carnatic music trinity. Rajam referred previous portrayals, studied written accounts and created the portraits. They were not just faces but had multiple layers in them hinting at their life events and their compositions. It will not be an overstatement to say that these portraits have reached an immortal status on par with the compositions of the trinity. His original paintings of the trinity on various surfaces and in a wide range of sizes can be seen in over hundred locations.

S28C-118081611390

Apart from the Trinity, he had done hundreds of paintings based on Indian classical music. He has painted portraits of several notable composers such as Gopalakrishna Bharathi, Annamacharya, Purandaradasa, Othukadu Venkata Kavi etc. His portrayal of the seven swaras based on Muthiah Bhagavatar’s book ‘Sangita Kalpadrumam’ is another masterpiece. He has meticulously depicted the features associated with each of the swara including the color, ornament, life span, flower, Vahana, Rishi, Devata, Nakshatra, Rasa, Weapon, food etc.

If one studies his works chronologically, it can be inferred that he keeps modifying his works as he gets more and more details. This can be easily observed in his trinity as well as the Saptaswara paintings.

rishaba

He has also illustrated hundreds of songs of many composers. As a musician, he had a penchant for unearthing rare compositions. That had also driven him to portray some of the rare compositions of famous composers (e.g. “Vidhi Chakradhulu and Dayaseyavayya of Tyagaraja). His other famous music-based works include the ‘Navagrahas’, ‘Panchalinga Kritis’ and the various forms of Ganapathi – all inspired from the kritis of Muthuswami Dikshitar. He also came up with a unique musical letter pad that had line drawings of about hundred classical compositions with a short description.

DSC_0067

Apart from music, literature and mythology proved to be great inspirations for his paintings. Thematic series including Dasavatara, Ashta Dikpalakas, Ashta Lakshmi, Sapthamatrika etc are some of his critically acclaimed works based on mythology.

His art work has adorned several books. One fabulous example is the Scenes from the Ramayana illustrated in the Valmiki Ramayana Publication. Some of his works have also been compiled as books. Notable ones are the Chitra Periya Purana – depicting the legends of the 63 Nayanmars and the Thiruvilaiyadal Puranam – depicting the 64 divine plays of Shiva. Another book titled “Dancing with Shiva” published by the Himalayan Academy, USA has over hundred works of Rajam reproduced with exemplary production value.

poosalar

Although not in large numbers, Rajam has handled several contemporary themes as well. Even in handling such themes (e.g. a typical day in a South Indian Women’s life), his approach is true to his style.

Despite achieving singular heights in multiple fields, Rajam was humility personified. He lived a simple and contented life. Greatness sat lightly on him. Money or fame were never his priorities. While he never sought for accolades, plenty of unique honors reached him. One example would be the preservation of his paintings in the time capsule built by the Kauai Hindu Monastery in Hawaii.

Rajam passed away in 2010 at the ripe age of 90. He was seen painting even a week before his passing away.

கடந்த வாரம், ஜி.என்.பி-யின் 53-வது நினைவு நாளன்று, சென்னை ராகஸுதா அரங்கில், என் ”இசையுலக இளவரசர்” புத்தகத்தின் ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பு வெளியானது.

அதையொட்டி, அன்று ஜி.என்.பி-யின் இசையைப் பற்றி ஓர் உரையை பவர்பாயிண்ட் உதவியுடன் வழங்கினேன்.

அந்த உரையை மேலுள்ள சுட்டியில் காணலாம்.

புத்தகத்தை ஸ்ருதி தளத்திலும், அமேஸானிலும் வாங்கலாம்.

விவியன் ரிச்சர்ட்ஸ் என்றொரு கிரிக்கெட் வீரர்.

1974-ல் சர்வதேச அரங்குக்கு வந்தார்.

அவர் வந்த நாளில், குருகுலவாச முறையில் வந்த சாஸ்திரோக்தமான ஆட்டக்காரர்கள் பந்தை மட்டையால் தொடலாமா என்று யோசித்து முடிப்பதற்குள் பந்து கீப்பர் கைகளில் இருந்து மூன்று நான்கு கைகள் மாறி மிட் ஆஃப்-க்கு சென்றிருக்கும்.

அச்சூழலில் நுழைந்த ரிச்சர்ட்ஸை வினோதமாய் பார்த்தனர். பந்து பௌலரின் கையை நீங்கிய மறுகணத்தில் பவுண்டிரியில் இருக்க வேண்டும் என்கிற ஒரே லட்சியத்துடன் மட்டையைச் சுழற்றினார் ரிச்சர்ட்ஸ்.

“கார்டே சரியா எடுக்கத் தெரியலை. பந்து படாத எடத்துல பட்டு பொட்டுனு போய்ச் சேற போறான்! ஆஃப் ஸ்டம்புக்கு வெளில விழற பாலை பூனை மாறி குறுக்க பூந்து அடிச்சுண்டு! எல்லாம் கலி காலம்”, என்று முணுமுணுக்க ஆரம்பித்தனர்.

அதையெல்லாம் பொருட்படுத்தாத ரிச்சர்ட்ஸ் ஆத்திரமேபடாமல் அடித்துத் துவைத்தார். ரசிகர்கள் ஆனந்தக் கூத்தாடினர். பாரம்பரிய மொண்ணைகளின் குரல் ரசிகர்களின் ஆரவாரத்தில் மூழ்கிப் போனது.

அடுத்த பதினைந்து வருடங்கள் உச்சாணிக் கொம்பில்தான் ரிச்சர்ட்ஸ்.

மற்ற ஆட்டக்காரர்களும் ஆடினார்கள். ஆடாத போது வருங்காலத்தைப் பற்றி வருந்தினார்கள். சிலர் ரேடியோவில் பாடினார்கள். சிலர் வயிற்றுப் பிழைப்புக்காக சிஷ்ய கோடிகளை சேர்த்துக் கொண்டு ஆதிகால சங்கதிகளை அனவரதம் பாடி கருங்கல்லில் நார் உரித்தார்கள். சிலர் டிராமாவில் கூட நடித்தார்கள்.

”இது அவுட் ஆகிற வரைக்கும் காஜடிக்கிற ஆட்டமில்லையாம்பா! அம்பது ஓவர் ஆனா ஆட்டம் முடிஞ்சுதாம்!” – என்று இவர்கள் புரிந்துகொள்வதற்குள் இரண்டு உலகக் கோப்பைகள் வென்று ஆறாயிரம் ஓட்டங்களுக்கு மேல் குவித்துவிட்டார் ரிச்சர்ட்ஸ்.

ஆனால் பாருங்கள், ரிச்சர்ட்ஸும் மனுஷன்தானே. அவரும் சற்று தளர்ந்தார். பதினைந்து வருட ருத்ர தாண்டவம் சற்று அடங்கி ஒலித்தது.

முப்பது யார்ட் சர்க்கிளைத் தாண்டி பந்தை செலுத்தியிராதவர்கள் எல்லாம் துள்ளிக் குதித்தனர், “பார்த்தியா! பார்த்தியா! நாங்கதான் அப்பவே சொன்னோமே”, என்று தன் தலையில் தானே அட்சதை போட்டுக் கொண்டனர்.

ரிச்சர்ட்ஸை ஆதர்சமாய் கொண்டு அடித்து விளாசியபடி வளர்ந்து வந்த அடுத்த தலைமுறையின் தலைமயிரைக் கொத்தாய் பிடித்தபடி, “போடா போ! இப்படியே போனா ரிச்சர்ட்ஸ் கதிதான் உனக்கு”, என்றார் ஒரு மஹானுபாவர்.

“என்ன மாமா ரிச்சர்ட்ஸுக்கு?”, என்றது அந்த அபலை.

“என்னவா? நாசமாப் போச்சு!”

“….”

“என்னடா முழிக்கற?”

“….”

“ரெண்டு வருஷத்துல எத்தனை செஞ்சுரி அடிச்சான் உங்க ரிச்சர்ட்ஸ்?”

“நீங்க எவ்வளோ செஞ்சுரி அடிச்சேள்”, என்று கேட்க நினைத்து வாயையடைத்துக் கொண்டது அந்தத் தளிர்.

“மாமாவால் அடிக்க முடியாத சிக்ஸரா? அப்படியெல்லாம் வீர்யத்தை வீணாக்கக் கூடாது-னு வைராக்யமா இருக்கார்”, என்று எடுத்துக் கொடுத்தது ஒரு ஜால்ரா.

”சொல்றதை சொல்லிட்டேன். நம்ப பெரியவா எல்லாம் முட்டாளில்லை. அவாள்ளாம் ஒரு வழியை உண்டு பண்ணியிருக்கான்னா அதுல ஆயிரம் அர்த்தம் இருக்கும். அதை மாத்தினோம்னா அடியோட கவுத்துடும். அதையும் மீறி நான் சீறித்தான் பாய்வேன்னா! பேஷா பண்ணு. அதுக்கு முன்னால ஒரு பென்ஷன் ஸ்கீம்-ல காசை போட்டுக்கோ”, என்று தன் ஹாஸ்யத்தை எண்ணி தானே சிரித்துக் கொண்டது அந்தரோ!

விரைவிலேயே ரிச்சர்ஸும் ரிட்டையர் ஆனார். மற்ற ஆட்டக்காரர்கள் மட்டுமென்ன மார்கண்டேயர்களா என்ன? அவர்களும் ரிட்டையர்தான் ஆனார்கள்.

ரிச்சர்ட்ஸுக்கு பென்ஷன் இல்லாமலேயே சுகஜீவனம் நடந்தது. பந்துக்கு பயந்து ஹெல்மெட் மாட்டிக்கொண்டவர்களுக்கு வருடத்துக்கு ஒருமுறை இருப்பைத் தெரிவித்து கையெழுத்துப் போட்டு பென்ஷன் வாங்க வேண்டிய நிலையே வாய்த்தது.

காலம் உருண்டோடியது.

ரிச்சர்ட்ஸுக்குப் பின் சச்சின், சேவாக், கில்கிரிஸ்ட், கோலி என்ற வீரர்கள் சக்கை போடு போட்டனர்.

ரிச்சர்ட்ஸின் ஓய்வுக்குப் பின் பிறந்தவர்களின் ஆட்டத்தை, அவர்கள் உணராத போதும், ரிச்சர்ட்ஸின் ஆட்டம் பாதித்துதான் இருந்தது.

இதற்கிடையில் மஹானுபாவரின் நூற்றாண்டும் வந்தது. அவரது பங்களிப்பு என்ன என்பதை ஒரு பெரிய விசாரணை கமிஷன் பரிசீலித்தது. அந்தக் கமிஷனின் கண்டுபிடுப்புகளை, காலை வேளை டிஃபனுக்குக் கூடிய காதுகேளா ரசிகர்களின் பலத்த கரகோஷத்துக்கிடையில் மஹானுபாவரின் மகன் கூறிக்கொண்டிருந்தார்.

“நம்ப பெரியவா எல்லாம் முட்டாளில்லை…

#purinjavanpistha

2006-ல் என் இசையுலக இளவரசர் ஜி.என்.பி நூல் விகடன் பதிப்பாக வெளியானது.

2010-ல் ஜி.என்.பி-யின் நூற்றாண்டின் போது கிட்டத்தட்ட ஓராண்டு காலம் ஸ்ருதி மாத இதழில் அதன் மொழியாக்கத்தை திரு.ராம்நாராயண் வெளியிட்டார். அந்த சமயத்தில்தான் ஜி.என்.பி-யின் நூற்றாண்டு மலரை (கந்தர்வ கானம்) வெளியிட்டோம். மலரின் உள்ளடக்கம் பெரும்பாலும் ஆங்கிலட்டில் என்படாலும், தமிழ் நூல் எழுடி முடித்த நான்கு ஆண்டுகளில் கிடைத்த தகவல்களும் அதில் இடம் பெற்றிருந்ததாலும், ஸ்ருதியில் வெளியான மொழியாக்கத்தை வெளியிட முனைப்பிருக்கவில்லை.

சில மாதங்களுக்கு முன் ராம்நாராயண் அழைத்தார். சமீபத்தில் அந்த மொழியாக்கத்தைப் படித்துப் பார்த்த போது அது ஜி.என்.பி-யைப் பற்றிய எளிய அறிமுக நூலாக இருக்கக்கூடும் என்றும், அதை வெளியிட விரும்புவதாகவும் கூறினார்.

நூல் வெளியாவதில் மகிழ்ச்சிதான் என்றாலும், அந்தப் பதிப்பு அவர் கையைக் கடிக்காமல் இருக்க வேண்டுமே என்ற கவலை எனக்கு. மூன்று நான்கு முறை வெவ்வேறு வகையில் கூறியும் ராம்நாராயண் விடுவதாய் இல்லை. அவர் ஜாதக பலன் அவரைக் காக்கும் என்ற நம்பிக்கையில் ஒப்புக்கொண்டேன்.

நூல் சில வாரங்களுக்கு முன் வெளியாகியுள்ளது.

புத்தகத்தை ஸ்ருதி தளத்திலும், அமேஸானிலும் வாங்கலாம்.

மே 1 ஜி.என்.பி-யின் நினைவு தினம். சென்னை ராக சுதா அரங்கில் ஒரு நிகழ்வு ஏற்பாடாகியுள்ளது. அன்று ஜி.என்.பி-யின் இசையின் பரிமாணங்கள் பற்றி அவர் கச்சேரி பதிவுகளின் உதவியுடன் ஓர் விளக்கவுரையை அளிக்க உள்ளேன்.

IMG_4157

அரங்கிலும் புத்தகத்தை வாங்கிக் கொள்ள முடியும்.

 

 

காதல் என்றால் என்ன என்ற கேள்விக்கான பதிலை சென்ற சில வாரங்களில் பலர் எழுத பார்க்க முடிந்தது.

இந்தக் கேள்வியை நான் எனக்குள் கேட்டுக் கொண்ட போதெல்லாம் ஒரு பாடல் மனத்தில் ஒலித்துக் கொண்டே இருந்தது.

T N Seshagopalan

CHENNAI, TAMIL NADU, 08/09/2014: Carnatic singer Madurai T.N. Seshagopalan during an interaction in Chennai on september 08, 2014. Photo : K.V. Srinivasan

“சுந்தரி என் சொப்பனத்தில் வந்ததார்…”

அதுவும் சேஷகோபாலன் குரலில்.

போன வாரத் தொடக்கத்திலிருந்து கேட்டே ஆகவேண்டும் என்று உள்ளுக்குள் பரபரத்தது. நேரில் பலமுறை அவர் பாடிக் கேட்டிருந்தாலும் – கைவசம் ஒலிப்பதிவில்லை. இணையத்திலும் என் மேம்போக்கான தேடலில் அகப்படவில்லை.

ஒரு கட்டத்தில் பொறுமையிழந்து செஷகோபலன் அவர்களின் மகன் கிருஷ்ணாவுக்கு செய்தி அனுப்பினேன்.

“குடிகாரனுக்கு கைநடுங்கறா மாதிரி துடிப்பா இருக்கு. சீக்கிரம் அனுப்புங்க”, என்று கெஞ்சினேன்.

இன்று காலை அந்த அற்புதத்தை எனக்கு அனுப்பிவைத்தார்.

“சுந்தரி என் சொப்பனத்தில் வந்ததார் சொல்வாய்”

அந்த கமாஸ்!

ஐயோ!

சொல்லி மாளுமா அந்த சௌந்தர்யத்தை?

சுந்தரிக்கும் சொப்பனத்திக்கும் இடைப்பட்ட அந்த “என்”னில் குரலைக் குறுக்கி மெல்லினமாக்கி சொப்பனத்தை கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் வளர விடும் அந்த சாமர்த்தியத்தை!

சங்கதிக்கு சங்கதி விரிந்து பரவும் அந்த சொப்பனம்….

அதுதான். அதேதான்!

நிச்சயமாய் சொல்வேன் – சேஷகோபாலன் குரலில் ஒலிக்கும் சுந்தரியில் வரும் “சொப்பனம்”தான் காதல்.