Feeds:
பதிவுகள்
பின்னூட்டங்கள்

Archive for the ‘personality’ Category

பெரம்பூரில் வளர்ந்த எனக்கு விதுஷி சீதா நாராயணனைக் கேட்க இளமையில் நிறைய வாய்ப்புகள் இருந்திருந்தாலும் அதை நான் பயன்படுத்திக் கொள்ளவில்லை. அப்போது எனக்கு கர்நாடக இசையில் பெரிய ஈடுபாடு இல்லை. எனக்கு ஈடுபாடு வந்ததும் நான் துரத்தித் துரத்திக் கேட்டவர்களில் அவர் இல்லை. 2014-ல்தான் அவரை நான் கேட்க ஆரம்பித்தேன். ஒவ்வொரு கச்சேரியில் அவர் வெளிப்படுத்திய புதுமைகளும் அளவு மீறாத கற்பனைகளும் ஆர்பாட்டமில்லாத அலங்காரங்களும் என்னைப் பெரிதும் ஈர்த்தன.

2016-ல் இவருடைய அகாடமி கச்சேரியைக் கேட்ட அனுபவத்தை இங்கு எழுதியிருந்தேன்.

அதில், ”இவரைப் பற்றி இன்னும் விவரங்கள் திரட்டி 2017-ல் நிச்சயம் எழுதுகிறேன்,” என்று எழுதியிருந்தேன்.

2017-ல் எழுதுகிறேன் என்று சவடால்விட்டாலும் அவரைச் சாவகாசமாகச் சந்திக்க முடிந்தது 2018-ல்தான். சந்திப்புக்குப்பின் பலமுறை எழுத நினைத்து, ஒவ்வொரு முறையும் பேச்சுக்கு நடுவில் அவர் பாடுவதைக் கேட்டபோதெல்லாம், ‘என்ன எழுதினாலும் இந்தக் குழைவையும் இனிமையையும் எழுத்தில் கொண்டுவராமல் – எழுதி என்ன பயன்?’ என்கிற கேள்வி மனத்தில் உதித்து என்னைத் தொடர முடியாமல் செய்துவிடும். அவர் சொன்ன விஷயங்கள் நிச்சயம் பதியப்பட வேண்டியவை என்பதும் என்னை உறுத்திக் கொண்டே இருந்தன. சற்றே நீளமான நேர்காணல் என்றபோதும் அவர் சொன்ன விஷயங்கள் செறிவானவை என்பதால் எதையும் குறைக்காமல் அப்படியே தந்துள்ளேன்.

படம்: எஸ்.ஹேமமாலினி

முழு நேர்காணலை படிக்க இங்கு சொடுக்கவும்.

Read Full Post »

சங்கீதம் கேட்பது ஒரு வகையில் சுகமென்றால், சங்கீதத்தைப் பற்றி பேசுவது வேறு வகையில் பரம சுகம். இப்படி சங்கீத அரட்டையினாலேயே நெருக்கமான நண்பர்கள் எனக்கு ஏராளம். இந்தப் பட்டியலில் 90-ஐக் கடந்தவரும் உண்டு. இருபதுகளுக்குள் சமீபத்தில் நுழைந்தவரும் உண்டு.

இந்த நண்பர்களுள் இசை இலக்கியம் இரண்டிலும் ஈடுபாடு உள்ளவர்கள் சிலரும் உண்டு. இவர்களுள் நான் அடிக்கடி பேசுபவர்கள் இருவர். முதலாமவர் தினமணி சிவகுமார். மற்றொருவர் திருவனந்தபுரம் ஆறுமுகம் பிள்ளை.

இவர்களுடன் பேசும் போதெல்லாம் மதுரை மணி, ஜி.என்.பி, ராஜரத்தினம் பிள்ளை போன்ற சங்கீதக்காரர்களுடன் சேர்ந்தே வருபவர் தி.ஜானகிராமன்.

தி.ஜா நூற்றாண்டில் அவர் குரலை நான் பகிர்ந்து கொண்டது நினைவில் இருக்கலாம், அந்தப் பதிவை எனக்கு அளித்தவர் ஆறுமுகம் பிள்ளைதான்.

”ஆலத்தூர் சாந்தமுலேகா பாடினால் ஜானகிராமனோட செய்தி கண் முன்னால வருது -அவ்வளவு ஒசத்தி” என்று உருகுவார் ஆறுமுகம் பிள்ளை

“துரை, காமேஸ்வரனைப் பத்தி சொல்லும் போது ‘நானும் அவரும் ஒரே ஆஸுதான்’-னு எப்படித்தான் எழுதினாரோ. ஒரே ஆஸுல ரெண்டு பல்லவிங்கற மாதிரி – என்ன ஒரு உவமை! சங்கீதத்துலேயே ஊறின மனுஷன் எழுத்தலதான் இப்படி வந்து விழும்” என்று பதிலுக்கு நான் மருகுவேன்.

பேச்சு வாக்கில் ஒருநாள் சொன்னார், “தி.ஜா-ன்னா சும்மாவா? லால்குடியே அசந்து போயிட்டாரே!”

”லால்குடியா?”

”ஆமாம்! , ’நாங்க சங்கீதத்துலேயே இருக்கோம். எத்தனை பைரவி கேட்டிருப்போம். எத்தனை பைரவி வாசிச்சு இருப்போம். ஜானகிராமனுக்கு மோகமுள்-ல தோணின அபிப்ராயம் எனக்கு இவ்வளவு நாள் தோணலையே-னு’, மாய்ஞ்சு போவார்”

கிருஷ்ண கான சபை திரு. லால்குடி ஜெயராமனை பாராட்டி வெளியிட்டுள்ள மலரில், ‘லயத்தில் பிரம்ம லயம் என்று உண்டு. அது இயற்கையிலேயே அமைவது. அது ஜெயராமனுக்கு அமைந்துள்ளது’, என்று பாலக்காடு மணி ஐயர் சொல்லி இருப்பதைப் படித்த போது எனக்கு என்னமோ பெரிய விருதை அளித்தது போன்ற புளகாங்கிதம் ஏற்பட்டது. அதே உணர்வு லால்குடி அவர்கள் ஜானகிராமனைப் பற்றி சொல்லியிருக்கிறார் என்று ஆறுமுகம் பிள்ளை சொன்ன போது ஏற்பட்டது.

ஜானகிராமனை அக்கு வேறு ஆணி வேறாய் பிரித்து மேய்ந்து ரசிக்கும் பலர் உண்டு. என் ரசனையும் புரிதலும் அந்த அளவுக்கு இல்லை என்று எனக்குத் தெரியும். இருந்தாலும் ஏதோ ஒரு விட்ட குறை தொட்ட குறை எனக்கும் ஜானகிராமனுக்கும் உண்டு என்று எனக்குத் தோன்றும்.

அது கற்பனை என்றே நான் நினைத்திருந்தேன். மோகமுள் உருவானதைப் பற்றி ‘நாவல் பிறந்த கதை’ என்று கல்கியில் ஜானகிராமன் எழுதியது ரோஜா முத்தையா நூலகத்தில் தற்செயலாய் கிடைத்தது.

“ஜானகிராமன் சம்பந்தமா நான் கண்ணுல விளக்கெண்ணை விட்டு தேடியிருக்கேன். எனக்குக் கிடைக்காதது உனக்கு கிடைச்சு இருக்கு. அதிர்ஷ்டசாலிதாண்டா நீ”, என்று தினமணி சிவகுமார் சொன்னதும் விட்ட குறை கற்பனை இல்லையோ என்று தோன்ற ஆரம்பித்தது.

இந்தக் கதை இப்போது எதற்கு? சொல்கிறேன்…

ஆறுமுகம் பிள்ளை லால்குடியைப் பற்றி சொன்ன போது லால்குடி அமரராகிவிட்டார். அவரை நேரில் சந்தித்து இதைப் பற்றி கேட்க முடியாமல் போனதே என்று அடிக்கடி தோன்றும்.

கடந்த சில மாதங்களில் தி.ஜானகிராமன் பெயர் கண்ணில் படாத நாளே இல்லை. இன்று எத்தனையோ மாதங்கள் கழித்து எழுத்தாளர் பா.ராகவனுடன் பேசினேன். பேச்சில் தி.ஜா வந்துவிட்டார். ஆறுமுகம் பிள்ளை சொன்னதை அவரிடம் பகிர்ந்து கொண்டேன். அவர் பேசி முடித்த பின்னும் அந்த பைரவியின் நினைவாகவே இருந்தது. அப்போது ஒரு எண்ணம் எழுந்தது.

லால்குடி இன்று இல்லையென்றால் என்ன? அவர் பிள்ளைகளிடம் ஏதேனும் சொல்லாமல் இருந்திருப்பாரா? அவர்களைத் தொடர்பு கொண்டு கேட்டுப் பார்த்தால் என்ன? சுவாரஸ்யமாக ஏதாவது கிடைத்தால் ஒரு விடியோ பதிவாக்கி தி.ஜா நூற்றாண்டில் வெளியிடலாமே என்று தோன்றியது.

தயங்காமல் திருமதி.விஜயலட்சுமிக்கு எழுதினேன்.

’அப்பா பெரிய ஜானகிராமன் ரசிகர். நீங்கள் என்னைக் கேட்பதைவிட அண்ணாவைக் கேளுங்கள். அவருக்கு இன்னும் விவரங்கள் தெரிந்திருக்கும் ‘, என்றார்.

பொதுவாக இந்த மாதிரி விஷயங்களில் நான் சோம்பேறி. இன்று என்னமோ வேகம் குறையாமல் திரு.கிருஷ்ணனுக்கு செய்தி அனுப்பினேன்.

“அப்பா சொல்லி இருக்கார். ஆனால் எதுவும் எழுதி வைக்கவில்லை
கொஞ்சம் அவகாசம் தந்தால் recollect பண்ணி சொல்லுகிறேன்.”, என்றார்.

“அவசரமில்லை. முடியும் போது சொல்லுங்கள்”, என்று நான் என் வேலையைப் பார்க்க சென்றுவிட்டேன்.

சில மணி நேரங்களில் அவரிடமிருந்து ஒரு செய்தி வந்தது.

“இருப்பது ஞாபகம் இருக்காது. ஞாபகம் வந்தாலும் இருக்கும் இடம் நினைவுக்கு வராது. நினைவுக்கு வந்தாலும் அது அந்த இடத்தில் இருக்காது அந்த இடத்தில் இருந்தாலும் அந்த பக்கம் மட்டும் இருக்காது இதை Murphy’s law என்று சொல்வதுண்டு. ஈதனைத்தையும் மீறி ஒரு பொக்கிஷம் கேட்டு நான்கு மணிக்குள் கிடைத்தது என்றால் இது என் அதிர்ஷ்டமா? உங்கள் அதிர்ஷ்டமா?
இல்லை நம் அதிர்ஷ்டமா? இல்லை அனைவரின் அதிர்ஷ்டமா?
தீர்வு உங்க கையில் விட்டு விடுகிறேன்!”

என்றது அவர் செய்தி.

ஆவலை அடக்க முடியாமல் அடக்கிக் காத்திருந்தேன். அப்போது ஒரு பொக்கிஷத்தை அனுப்பி வைத்தார்.

ஆறுமுகம் பிள்ளை சொன்ன பைரவி! லால்குடியின் வார்த்தைகளில் – அதே பைரவி!

என் உடல் ஒருமுறை நடுங்கி அடங்கியது.

விட்ட குறைக்கு கல்கி கட்டுரை என்றால், தொட்ட குறைக்கு இந்தக் குமுதம் கட்டுரை.

வாரத்துக்கு வாரம் வித்தியாசம் என்று தொண்ணூறுகளில் குமுதம் நடந்த போது வாரம் ஒரு பிரபலம் இதழைத் தயாரித்துள்ளார். அந்த வகையில் லால்குடி ஜெயராமன் தயாரித்த இதழில் இந்தக் கட்டுரை இடம் பெற்றுள்ளது.

திரு.லால்குடி கிருஷ்ணனின் அனுமதியுடன் இன்று நான் பெற்ற இன்பத்தை ஜானகிராமன் ரசிகர்களுடன் பகிர்ந்து கொள்கிறேன்.

‘மாபகாரீ-யில் கொஞ்சம் சருக்கி அந்த பைரவியின் கதகதப்பில் திளையுங்கள்.

ஜானகிராமன் செய்த ஜாலம் (குமுதம் 8.8.91 – லால்குடி ஜெயராமன்)

நான் தி.ஜானகிராமனின் பரம ரசிகன். ஒரு நண்பர் அவருடைய நாவல்களைக் கொண்டுவந்து கொடுத்தார். அன்றிலிருந்து எனக்கு ஒரே பிரமிப்பு. சங்கீதத்தில் அவருக்குள்ள ஞானம் என்னை அசர வைக்கிறது.

மோகமுள் கதையில், ரங்கண்ணா என்ற பாத்திரத்தை ஒரு பாகவதராய் வைத்து, கதைக்கு இடையில் மிகவும் அருமையான கருத்துக்களைச் சொல்லியிருக்கிறார்.

ஓரிடத்தில்-

‘தம்புராவின் நாதம் அலையலையாய் எழுந்து, அங்கிருந்தவர்களின் செவியையும் இதயத்தையும் நிறைத்தது, அப்பழுக்கில்லாத நாதம் கூடம் முழுவதும் கமழ்ந்தது. சுருதி பரிபூரணமாகச் சேர்ந்திருந்ததும். தீயும் சூடும் போலவும்,  இரவும் இருளும் போலவும், நிலவும் தண்மையும் போலவும், வைகறையும் தூய்மையும் போலவும் சேர்ந்திருந்தது. மகாகவியின் சொற்களில் எழுவது போல, சொல்லாத காந்தாரமும் சேர்ந்து தொனித்தது. புலன்களைக் கூட்டி ஒருமுகப்படுத்திற்று அந்த நாதம். புறத்தின் நினைவை அகற்றி, உள்ளத்தை மீள முடியாமல் கவ்விச் சென்றது.
 – என்று எழுதியிருக்கிறார்.

இன்னோர் இடத்தில்-
’பாபுவுக்கு உள்ளம் நெகிழ்ந்துவிட்டது. பைரவி ராகத்தில் ‘மாபகாரீ சநீதபமா’ என்று வீணை கீழே இறங்குவது கேட்டது. ‘என்னடா இப்படிச் செய்துவிட்டாயே’ என்று பொறுமையாகவும் இடித்துக் கேட்பது போலவும் எழுந்த அந்த ஸ்வர வரிசை நெஞ்சில் பாய்ந்து வயிற்றைக் கலக்கிற்று.’

அந்த ஸ்வர வரிசையை ஒரு தடவை நானும் பாடிப் பார்த்தேன் – ’ஐயோ! என்னடா இப்படிப் பண்ணிட்டே?’, என்று யாரோ கேட்பது போலவே தோன்றியது. இந்த உணர்ச்சியை எப்படித்தான் ஜானகிராமன் எழுத்தில் கொண்டு வந்தாரோ! சங்கீதம் தெரிந்தவர்களுக்கு, பைரவி வர்ணம் அறிந்தவர்களுக்கு இதன் உவமானப் பொருத்தம் ரொம்பவும் நன்றாய்ப் புரியும். ரசிக்க முடியும்.

இன்னோர் இடத்தில் சொல்கிறார்-

’உள்ளமும் உயிரும் ஒன்றிவிட்டன. ஸ்ருதி சுத்தமாய் இருந்தது அந்த வீணை இசை. நிஷாதத்தை அசைத்து அசைத்து, மத்தியமத்தைத் தொட்டுத் தொட்டு ஓலமிட்ட அந்த வரிசை, உள்ளத்தை உலுக்கி, உடலைச் சிலிர்க்க அடித்தது.

மாநிதபமா, நீதபதமா, பதமா என்று கெஞ்சி இறைஞ்சிய அந்த வரிசை அவனைக் குற்றம் சாட்டிற்று. அவன் செய்தது தவறில்லையா என்று தீனமாக மன்றாடிக் கேட்டது’

சங்கீதத்தை எவ்வளவு உயர்வாய் ரசித்திருக்கிறார் தி.ஜானகிராமன்! அவர் எழுத்தில் மண்வாசனை பிரமாதமாக இருக்கும் என்று சிறப்பித்துச் சொல்வார்கள். இசையை இவ்வளவு ரசனையுடன் எழுதியிருப்பது இன்னும் பெரிய சிறப்பு என்பது என் கருத்து.

Read Full Post »

நேற்று மாலை பேராசரியர் மா.ரா.அரசு மறைந்துவிட்டார். அவருக்கு அஞ்சலி செலுத்தும் விதமாக – 2009-ல் அவரைக் கண்ட நேர்காணலை இங்கு பதிவிடுகிறேன். அவரின் ஆத்மா சாந்தியடைய பிரார்த்திக்கிறேன்.

மா.இராசமாணிக்கனாரின் தமிழ்ப் பணியையும், அவரது குடும்பத்தாரின் பணியையும் அறிந்தவர் எவருக்கும், தாங்களும் தமிழ்த் துறையில் ஈடுபாடு கொண்டவராக இருப்பீர்கள் என்று உணர்தல் கடினமல்ல. இருப்பினும், தமிழ்த் துறையில் குறிப்பாக இதழியலை ஆய்வுக்காக எப்படித் தேர்ந்தெடுத்தீர்கள்?

நீங்கள் சொன்னது போல, பிறந்த சூழல் காரணமாக, தமிழ் இலக்கியங்களும், வரலாறும் எங்கள் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த அனைவருக்குமே பரிச்சியமான துறைகள்தான். விவரம் தெரிந்த பின், பல வருடங்கள் என் தந்தையாருடன் இருக்கும் பேறினை நான் பெறவில்லை. இருப்பினும், இருந்த கொஞ்ச ஆண்டுகளில் கூட, அப்பாவின் கட்டுரைகள், புத்தகங்கள், அவரைப் பார்க்க வருபவர்களுடன் அவர் நிகழ்த்தும் உரையாடல்கள் போன்ற காட்சிகளைப் பார்க்கும் போது, என்னை அறியாமலே எனக்குள் தமிழ் மேல் ஆர்வம் எழுந்தது. அது மட்டுமின்றி, நாங்கள் அனைவருமே தமிழ்தான் படிக்க வேண்டும் என்று அப்பா விரும்பினார். எங்கள் குடும்பத்தில் என் உடன் பிறந்தோரில் பெரும்பாலானோர் ஆசிரியர் வேலைக்கே சென்றனர். ஒரே ஒருவர்தான் மருத்துவத் துறைக்குச் சென்றவர். அப்படித் துறை மாறிச் சென்ற டாக்டர் கலைக்கோவன் கூட மருத்துவத்தை விட வரலாற்றுத் துறையில்தான் அதிக ஆர்வத்தோடு உழைக்கிறார்.

என்னைப் பொறுத்த மட்டில், ஏதேனும் ஒரு துறையை தேர்வு செய்து, அதில் உழைக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் கல்லூரி நாட்களில் எழுந்தது. என்னுடைய மூத்த அண்ணன் இளங்கோவன் புதுக் கல்லூரியில் பேராசிரியராக இருந்தார். கல்லூரிப் பணிக்கு வருவதற்கு முன் இதழாசிரியராய் இருந்திருக்கிறார். மதுரையிலிருந்து வந்த தமிழ்நாடு மற்றும் சென்னையிலிருந்து வந்த ‘சுதேசமித்ரன்’ போன்ற இதழ்களில், பல புகழ் பெற்ற ஆசிரியர்களுடன் அவர் பணியாற்றியிருக்கிறார். அவருக்கு இதழியலில் ஆர்வம் மிகுந்திருந்ததால், ஆய்வுகள் செய்யத் தொடங்கினார். 1975-க்குப் பின், அவர் கல்லூரிப் பணிக்கு வந்த பிறகு, தனக்கு ஒழிந்த நேரத்தில் எல்லாம் இதழ்களைப் பற்றிய ஆய்வில் செலவிட நினைத்தார். அந்தப் பணியில் அவர் ஈடுபடும் போது, நானும் அவருடன் இருக்க வேண்டும் என்று நினைத்தேன். அவருக்கும் என்னை பிடிக்கும் என்பதால் தயக்கமின்றுச் சேர்த்துக் கொண்டார். அந்தத் துறைதான் எனக்கு ஏற்ற துறை என்று நான் உணராத போதும், கிட்டத்தட்ட ஐந்து ஆண்டுகள் அவரோடு சேர்ந்து உழைத்தேன்.

1975-ல், தாங்கள் ஆய்வினைத் தொடங்கிய காலத்தில், இதழியல் என்ற துறையே தமிழுக்கு புதிய ஒன்றாய் இருந்திருக்கும். அக் காலகட்டத்தில் எப்படி ஆய்வுகளை மேற்கொண்டீர்கள்?

நான் 1975-ல் எம்.ஏ தமிழ் முடித்தவுடன், பச்சையப்பன் அறக்கட்டளை காஞ்சிபுரத்தில் நடத்திய கல்லூரியில் ‘திருத்துனர்’ (Tutor) பணியில் சேர்ந்தேன். காஞ்சிபுரத்தில் வேலை என்ற போதும், சென்னைக்கு அடிக்கடி வந்துவிடுவேன். அண்ணனுக்கு இரவில் வேலை செய்ய ரொம்பப் பிடிக்கும். அவருடன் சேர்ந்து எனக்கும் இரவில் வேலை செய்வது பழகிவிட்டது. அன்றைய காலகட்டத்தில், சென்னையில் இணையற்ற நூலகமாய் விளங்கிய நூலகம் – மறைமலை அடிகள் நூலகம். அந்த நூலகத்தில் சிறப்பு அனுமதி பெற்று, இரவு 10.00 மணிக்கு தொடங்கி இரவெல்லாம் இதழ்களை ஆராய்வோம். அப்போதுதான் பழைய இதழ்களை எல்லாம் பார்க்கும் வாய்ப்பு அமைந்தது. அண்ணனுக்காக பார்க்கத் தொடங்கி, அவ்விதழ்களைப் படித்த போது, எத்தனை விதமான செய்திகள் இருக்கின்றன என்று புரிய ஆரம்பித்தது. எனக்கு எழுந்த ஆர்வத்தைப் பார்த்து, அண்ணன் என்னிடம் நிறைய உரையாடுவார். வெவ்வேறு கோணங்களில் ஆய்வு செய்யத் தூண்டுவார். என் அணுகு முறையை கலைக்காமல், என் போக்கில் ஆய்வு செய்ய முழு உரிமையும் கொடுப்பார். 1980-ல் அண்ணன் காலமானார். அந்த குறைந்த காலத்திலேயே, இதழியல் பற்றி அருமையான நூல்கள் எழுதினார். அந்த நேரத்தில் அவருடன் நானும் இருந்தது என் இதழியல் ஆர்வத்துக்கு ஓர் அடிப்படைக் காரணம்.

இதழியல் என்பது இதழ்கள் தொடர்பான துறை என்று புரிந்தாலும் கூட, ‘இதழியல் ஆய்வு’ என்று சொல்லும் போது, எதைக் குறிப்பிடுகிறீர்கள்? இதழ்களைக் கொண்டு நாம் என்ன ஆய்வுகள் நிகழ்த்த முடியும்?

நீங்கள் எப்படி கல்வெட்டுகளை வைத்துக் கொண்டு வரலாற்றை முழுமையாகவும் உண்மையாகவும் பதிவு செய்ய நினைக்கறீர்களோ, அதே போல, ஒரு குறிப்பிட்ட காலகட்டத்தின் வரலாற்றை – குறிப்பாகச் சொன்னால் ஆங்கிலேய ஆட்சிக்குப் பிற்பட்ட காலகட்டத்து இந்திய வரலாற்றையும் தமிழ் வரலாற்றையும் முழுமையாக புரிந்து கொள்ள, நமக்குக் கிடைத்திருக்கும் ஓர் அபூர்வமான சொத்து என்று இதழ்களைக் கூறலாம். ‘இதழியல் ஆய்வு’ என்று சொல்லும் போது – இதழ்களின் வரலாறை ஆராய்தல், இதழ்களுக்காகவே தங்களது வாழ்க்கையை அர்ப்பணித்துக் கொண்ட இதழாளர்களைப் பற்றி வெளியுலகத்துக்குத் தெரிவித்தல், தமிழ் நாட்டில் இதழ் என்ற ஒன்று உருவாகி, வளர்ந்து, காலப்போக்கில் இன்றியமையாத ஒன்றாய், வாழ்க்கையில் எப்படி இரண்டரக் கலந்தது என்ற வரலாற்றை வெளிக் கொணர்தல், இதழுக்குப் பின்னால் இருக்கும் செயல் முறைகள், உழைப்பு ஆகியவற்றைப் பற்றி ஆய்வுகள் செய்தல் – இவற்றைத்தான் இதழியல் ஆய்வு என்று குறிப்பிடுகிறோம்.

இந்தியாவில், குறிப்பாக தமிழகத்தில், இதழ்கள் எப்போது தொடங்கின, எப்படி வளர்ந்தன?


இந்தியாவைப் பொறுத்த மட்டில் 1780-ல், கிழக்கிந்திய கம்பெனியில் எழுத்தராய்ப் பணி செய்த ஒருவரால், முதல் இதழ் தொடங்கப்பட்டது. அதன் பின், கிருஸ்துவ மிஷினரிகள் மூலம் இதழ்கள் வளர்ந்தன. அவர்களது முதன்மை நோக்கம் கிருஸ்துவ சமயத்தை பரப்ப வேண்டும் என்பதாகவே இருந்தது. அதன் பின், ஆங்கில இலக்கியங்களை இந்தியாவிற்கு அறிமுகம் செய்யவும் இதழ்களைப் பயன்படுத்தினர். காலப்போக்கில், இந்தியர்களுக்கும் அச்சகம் வைத்து இதழ்கள் நடத்தக் கூடிய உரிமைகள் கிடைத்தன. 1818-ல் இந்திய மொழியில் (வங்காளம்) முதல் இதழ் வந்தது. 1831-ல் தமிழ்நாட்டில் முதல் இதழ் மலர்ந்தது. அதற்கு என்ன பெயர் வைக்க என்ற தெரியாமலோ என்னவோ, ‘தமிழ் மேகஸின்’ என்றே பெயர் வைத்தனர். சென்னையில், 1818-ல் ‘Madras Tract Society’ என்ற அமைப்பை ஏற்படுத்தி, துண்டு பிரசுரங்கள் மூலம் கிருஸ்துவ சமயத்தை பரப்ப எண்ணினர். இவ்வமைப்பே ‘தமிழ் மேகஸின்’ இதழையும் தொடங்கியது. மதப் பிரசாரத்துக்காகத் தொடங்கிய இவ்விதழ் அதிக நாட்கள் நீடிக்கவில்லை.

அதன் பின், குறிப்பிடும்படியான இதழ் என்று ‘தினவர்த்தமானி’-யைக் குறிப்பிடலாம். சென்னை மாநிலக் கல்லூரியின் மொழிப் பேராசிரியராய் இருந்த பெர்சிவல் பாதிரியார் இவ்விதழை தோற்றுவித்தார். ஆங்கிலேயராகவும், கிருஸ்துவராகவும் இருந்தும் கூட, தமிழ் பண்பாடு, நாகரீகம் போன்ற விஷயங்களை ‘தினவர்த்தமானி’-யின் கொண்டு வந்தார். முதன் முதலாக தமிழ் இலக்கியங்களை ஆங்கிலத்தில் மொழி பெயர்த்து உலகுக்கு அளித்த பெருமை இவரையே சேரும். தமிழ் இதழியல் வரலாற்றின் முதல் இதழாகக் கூடப் பலர் தினவர்த்தமானியைக் கருதுகிறார்கள். தமிழில் உரைநடை வளர உரமிட்ட இதழாகத் திகழ்ந்தது தினவத்தமானி. இவ்விதழில் தொடர்ந்து வந்த ‘விநோத ரசமஞ்சரி’ என்ற தொகுப்பு புத்தகமாக வெளி வந்து மக்களிடையே பெரிய வரவேற்பைப் பெற்றது. கி.வை.தாமோதரம் பிள்ளை, வீராசாமி செட்டியார், கிருஷ்ண பிள்ளை போன்ற தமிழறிஞர்கள் இவ்விதழின் துணை ஆசிரியர்களாய்ப் பணி செய்து பெருமை சேர்த்தனர். இத்தனை சிறப்பெல்லாம் பெற்ற இந்த இதழ், இன்று கிடைக்கவில்லை. இத்தனை செய்திகளும் இவ்விதழைப் பற்றி வேறு இடங்களிலிருந்து கிடைக்கும் குறிப்புகளிலிருந்தே தெரிய வருகின்றன. தினவர்த்தமானி தொடங்கப் பட்ட காலகட்டத்தை என் ஆய்வுக்குரிய காலத்தின் தொடக்கமாகக் கருதுகிறேன்.

இதுவரை யாருமே கண்டிராத இதழைப் பற்றி இத்தனை சுவாரசியமான தகவல்களை நீங்கள் கூறுவதைக் கேட்க மலைப்பாக உள்ளது. தினவர்த்தமானிக்குப் பின் தமிழ் இதழியலின் நிலை என்ன?

சுதேசமித்ரன் என்ற பெருமை வாய்ந்த இதழை தமிழகம் பெற்ற ஆண்டு 1882. இவ்விதழைத் தொடங்கியவர் ஜி.சுப்ரமணிய ஐயர். இதழியல் வரலாற்றின் முதல்வராக இவரைக் கருதுவதுண்டு. தமிழில் அரசியல் இதழாக மலர்ந்த முதல் இதழ் சுதேசமித்ரன். முதலில் மாத இதழாய் வந்து, பின் மாதத்துக்கு மூன்று முறை வந்து, அதின் பின் வார இதழாய் மாறி, கடைசியில், 1899-ல் நாளிதழாக மலர்ந்தது. ‘தி ஹிந்து’ நாளிதழைத் தொடங்கியரும் (1878) ஜி.சுப்ரமணிய ஐயர்தான். 100 ஆண்டுகளுக்கு மேல் தொடர்ந்து வெளிவந்த சுதேசமித்ரனின் எண்ணற்ற பெருமைகளைச் சொல்லி மாளாது. ஒரே ஒரு சிறப்பை மட்டும் சொல்கிறேன். காந்தியடிகளை, இந்தியாவில் யாரும் அதிகம் அறியாத வேளையில், அவர் தென்னாப்பிரிக்காவில் அறப் போராட்டம் நடத்திக் கொண்டிருந்த காலத்திலேயே, இந்தியாவுக்கும் சரி, தமிழ்நாட்டுக்கும் சரி – காந்தியடிகளைஅறிமுகப்படுத்திய முதல் இதழ் சுதேசமித்ரன்தான்! தென்னாப்பிரிக்க வாழ் தமிழர்களை தொடர்பு கொண்டு, அவர்களிடமிருந்து ஏராளமான கடிதங்கள் பெற்று, காந்தியடிகளின் அறப் போராட்டத்தை உடனுக்குடன் இந்தியாவுக்குத் தெரியப்படுத்த சுதேசமித்ரன் எடுத்துக் கொண்ட முயற்சி அளப் பெரியது. ஒரு இதழ் என்பது இயக்கமாக மாறக் கூடும் என்பதை முதன் முதலில் தமிழ்நாட்டில் நிரூபித்திக் காட்டிய பெருமையும் இவ்விதழையே சேரும்.

சுதேசமித்ரனுக்கு அடுத்த படியாக குறிப்பிடத்தக்க இதழ் விவேக சிந்தாமணி. இதைத் தொடங்கியவர் சி.வி.சாமிநாத ஐயர். கிட்டத்தட்ட 10 ஆண்டுகள் சுதேசமித்ரனில் வேலை பார்த்த பின் இவ்விதழைத் தொடங்கினார். இவ்விதழின் பணிகளை இரண்டாகப் பிரிக்கலாம். ஒன்று – கிராமப்புறக் கல்வி; மற்றொன்று இலக்கியம். முதன் முதலாக கிராமப்புறக் கல்வியைப் பற்றி சிந்தித்து, எல்லோருக்கும் கல்வி கிடைக்க வேண்டும் என்று இவ்விதழாசிரியர் போராடினார். கிராமத்தில் பள்ளிகள் தொடங்கப்படாத காலகட்டத்தில், அங்குள்ளோருக்கும் கல்வி கிடைக்க என்னவெல்லாம் செய்யலாம் என்று தன் கருத்துகளை முன் வைத்தார். அரசாங்கம், இயக்ககங்கள் முதலானவற்றைத் தொடர்பு கொண்டு கிராமப்புறக் கல்விக்கான பல பரிந்துரைகள் செய்தார். இலக்கியம் என்று பார்க்கும் போது, தமிழ் நாவல் வரலாற்றில் குறிப்புடும்படியான இடத்தைப் பெற்றுள்ள ‘கமலாம்பாள் சரித்திரம்’ விவேக சிந்தாமணியில் தொடராக வந்த நாவலாகும். தமிழ் மொழியின் வளர்ச்சி தொடர்பான பல கட்டுரைகளும், நூல் மதிப்புரைகளும் இவ்விதழின் குறிப்பிடத்தக்க அம்சங்கள்.

காலப்போக்கில் இதழ்கள் மக்களின் வாழ்வோடு இரண்டரக் கலந்து, சமுதாயத்தில் மாற்றங்கள் நிகழ முக்கிய காரணங்களாய் இருந்திருக்கின்றன. 1967-ல் தமிழகத்தில் காங்கிரஸ் என்ற இயக்கம் விழுந்து தி.மு.க என்ற இயக்கம் ஆட்சியைப் பிடித்தற்கு இதழ்கள் வகித்த பங்கு மகத்தானது. தந்தை பெரியார் நடத்திய ‘குடியரசு’, ‘விடுதலை’, அண்ணா நடத்திய ‘ திராவிட நாடு’ போன்ற இதழ்கள் தலைவர்களை அவர்தம் எழுத்து மூலமாக மக்களைச் சென்றடைய வைத்து, மக்களின் மனநிலையில் பெரிய மாற்றத்தை நிகழ்விக்க முடியும் என்று நிரூபித்தன.

இருநூறு ஆண்டு கால தமிழ் சமுதாயத்தின் பல்வேறு கூறுகளை, அறிந்தோ அறியாமலோ இதழ்கள் பதிவு செய்து வைத்திருக்கின்றன.

தமிழ்நாட்டில் இதழ்கள் பற்றி அழகான ஒரு பறவைப் பார்வையை கூறினீர்கள். இன்னும் குறிப்பாக, இந்தத் துறையில் தங்களது பணிகளைப் பற்றி சொல்லுங்களேன்.

1981-ல் பணி மாற்றம் காரணமாக நான் தஞ்சாவூருக்குச் சென்று கரந்தை புலவர் கல்லூரியில் பணியாற்றினேன். என் அப்பாவிடமும் சரி, நான் முன் மாதிரியாய் கருதும் என் அண்ணன் இளங்கோவனிடமும் சரி, மாணவர்கள் அளவு கடந்த அன்போடு பழகுவதை நான் நேரில் கண்டிருக்கிறேன். அவர்கள் போலவே நானும் மாணவர்களுடன் பழக வேண்டும் என்று விரும்பினேன். சென்னையைக் காட்டிலும் தஞ்சாவூர் பெரிய ஊர் இல்லையே என்று நான் சற்று தயங்கியபடி தஞ்சை சென்ற போதும், நாம் சொல்வதை கேட்க மாணவர்கள் அதீத ஆர்வம் காட்டுவதை நான் தஞ்சையில் கண்டேன். காலப்போக்கில் மாணவர்களும் நானும் ஒன்றானோம். அப்போதுதான் நான் வெகு நாளாய் நினைத்திருந்த ஆய்வு மையத்திற்கு வடிவம் கொடுக்கும் எண்ணம் விளைந்தது. 1983-ல், மாணவர்களுடன் இணைந்து, டாக்டர் மா.இராசமாணிக்கனார் இதழியல் ஆய்வு மையத்தை (தஞ்சையில் பணியாற்றிய போதும் கூட) சென்னையில் தொடங்கினோம். தொடங்கிய காலத்தின் இந்த மையத்தின் நோக்கமானது, மாணவர்களை இந்தத் துறையில் ஊக்கப்படுத்த வேண்டும் என்பதாகவே இருந்தது.

முதலில் எங்கள் வீட்டில்தான் இந்த மையத்தின் செயல்பாடுகள் அமைந்தன. மாணவர்களிடம், அன்று பரவலாய் இருந்த இதழ்களை (கல்கி, ஆனந்த விகடன் முதலியன), ஆளுக்கு ஒரிதழாய்ப் பிரித்துக் கொடுத்து, ஓராண்டு காலத்தில் என்னன்ன விஷயங்கள் அவ்விதழில் வெளி வந்துள்ளன என்று தொகுக்கச் சொன்னோம். இதழை மாணவர்கள் புரிந்து கொள்கிற பயிற்சியாய் அது அமைந்தது. நாளடைவில், மாணவர்கள், நண்பர்கள், ஜர்னலிஸம் படிப்பவர்கள் என்று கூட்டம் சேர, எங்கள் வீட்டில் நடத்தினால் வசதியாக இல்லை என்பதால், மாவட்ட மைய நூலகத்தில் அறையை வாடகைக்கு எடுத்து கருத்தரங்குகள் நடத்தினோம். மாதம் ஒரு முறை மாணவர்களை அழைத்து கட்டுரைகள் படிக்க வைத்தோம். ஒவ்வொரு கருத்தரங்கின் போதும் மாணவர்கள், நண்பர்கள், உறவினர்கள் எல்லாம் அழைத்து, நிச்சயம் கூட்டம் இருக்கும்படி பார்த்துக் கொள்வேன். கூட்டத்துக்கிடையே மாணவர்கள் தங்கள் உழைப்பால் விளைந்த கட்டுரையை படிக்கும் போது ஊக்கமடைவர். தஞ்சையில் என்னுடன் வேலை செய்தவர்கள், வேறு கல்லூரியில் வேலை செய்தவர்கள் கூட, எங்கள் கூட்டங்களுக்கு வந்து கட்டுரை படிப்பதில் ஆர்வம் காட்டினர். நான் படித்த, எனக்கு தொடர்பிருந்த, இதழ்களோடு தொடர்பிருந்த பேராசிரியர்கள், விக்கிரமன் போன்று இதழ்களிலேயே ஊறிக் கிடந்த ஆசிரியர்கள், இத் துறையில் உழைத்த ஆய்வாளர்கள், ஆகியோரை அழைத்து, அமர்வுக்கு ஒருவரை தலைவராக்கி, அவர்கள் கருத்துகளைச் சொல்லச் செய்தோம். இது மாணவர்களுக்கான பயிலரங்குகளாய் விளங்கின.

இந்த நிலையைத் தாண்டி அடுத்த கட்ட நிலைக்கு போக வேண்டும் என்று நினைத்தேன். தமிழில் முத்திரை பதித்த இதழாசிரியர்களான, ஜி.சுப்ரமணிய ஐயர், சி.வி.சாமிநாத ஐயர், தந்தை பெரியார், பாரதியார், திரு.வி.க, கண்ணதாசன், அண்ணா, வரதராஜுலு நாயுடு, சுப்ரமணிய சிவா போன்றவர்களின் பங்கைச் சொல்ல வேண்டும் என்று நினைத்தோம். தொடர்ந்து, மாதம் ஒரு நிகழ்ச்சியாய், ஓராண்டு காலம் இதழாசிரியர்களைப் பற்றிய சொற்பொழிவுகள் நடத்தத் திட்டமிட்டோம். முதலில் 12 இதழாளர்களை தேர்ந்தெடுத்துக் கொண்டோம். அதன் பின், இவர்களைப் பற்றி யார் பேசினால் சரியாக இருக்கும் என்று முடிவு செய்தோம். அந்தப் பொழிவுகளுக்கு ஏற்ற தலைவர்களையும் தேர்ந்தெடுத்துக் கொண்டோம். எனக்கு இவரைத்தான் அழைக்க வேண்டும், இன்னாரை அழைக்கக் கூடாது என்ற பாகுபாடு எல்லாம் கிடையாது. இந்த இதழாளரைப் பற்றி இன்னாருக்கு நன்றாக விஷயம் தெரியும் என்று நினைத்தால், அவரை நான் அறியாத போதிலும் கூட, அறிந்து கொண்டு அணுகி, பேச வைப்பதற்கு நான் தயங்கியதேயில்லை. இவ்வாறாக திட்டமிட்ட பின், முதல் பொழிவை ஜி.சுப்ரமணிய ஐயரைப் பற்றிய பொழிவாக நடத்தினோம். அந்த சொற்பொழிவை தொடங்கி வைத்தவர் திரு.நாரண துரைக்கண்ணன். மா.போ.சி அவர்கள் அக் கூட்டத்துக்கு தலைமை ஏற்றார். நாங்கள் நினைத்ததை விட அந்தப் பொழிவுகள் பெரும் வரவேற்பைப் பெற்றன. சுதேசமித்ரன், தினமணி, முத்தாரம் போன்ற இதழ்கள் எங்கள் பணிகளைப் பற்றி எழுதி ஊக்குவித்தன. 1986 அக்டோபரில் தொடங்கி, 1987 செப்டம்பர் வரை, இந்த பொழிவுகள் தொடர்ந்து நடந்தன.

தமிழ்நாட்டில், முதன் முறையாக, இதழியலுக்காகவென்றே திங்களொரு சொற்பொழிவாக, தடையில்லாமல் வந்த நிகழ்ச்சி இதுவாகத்தான் இருக்கும் என்று நினைக்கிறேன். இந்த நிகழ்ச்சிகளுக்குப் பின் உங்கள் ஆய்வு மையத்தின் பணிகள் எப்படி அமைந்தன?

இந்தப் பன்னிரண்டு சொற்பொழிவுகள் வரவேற்பைப் பெற்ற போதும், நாங்கள் நினைத்த அளவிற்கு அது மக்களை சென்றடையவில்லை என்று நினைத்தோம். பழைய இதழ்களில் பொதிந்துள்ள செய்திகளும், அதன் மூலம் நமக்குக் கிடைக்கும் வரலாறும் முழுமையாகப் பதிவு செய்யப்பட வேண்டுமெனில், இன்னும் பெரிய அளவில் ஏதாவது செய்தால்தான் முடியும் என்று உணர்ந்தோம். 1998-ல் சென்னைப் பல்கலைக்கழகத்தின் மொழித் துறைக்கு எனது நண்பர், பேராசிரியர் இ.சுந்தரமூர்த்தி தலைவராக வந்தார். அவரைச் சந்தித்து வாழ்த்து தெரிவித்த பின், சற்று உரிமையுடன், “இதழியல் என்று ஒரு துறை, கவனிப்பார் அற்று இருக்கிறது. இத் துறையில் பல்கலைக்கழகத்துடன் சேர்ந்து உழைப்பதற்கு நான் தயாராக இருக்கிறேன். பல்கலைக்கழகத்தின் சார்பில் தாங்கள் ஏதாவது செய்ய வேண்டும்.” என்று கூறினேன். உடனே சரியென்று சொல்லி, என்ன செய்யலாம் என்று கேட்டறிந்தார். என் நீண்ட கால திட்டங்களுள் ஒன்றான, செம்மையான இதழியல் கருத்தரங்குகள் பற்றி கூறினேன். கேட்ட அவர், “செய்யலாம். ஆனால் இதில் சிக்கல் என்னவென்றால், இதற்கு நிறைய பணம் செலவாகும். அவ்வளவு பணம் பல்கலைக்கழகத்திடம் இல்லை. ஆனால், உலகத் தமிழ் ஆராய்ச்சி நிறுவனம் என்று ஒன்று இருக்கிறது. அவற்களிடம் இந் நிகழ்ச்சிகளுக்குச் செலவழிக்க பணம் உண்டு. நாம் அவர்களுடன் இணைந்து கருத்தரங்குகள் நடத்தலாம்.”, என்று கூறினார்.

அதன் பின், உலகத் தமிழ் ஆராய்ச்சி நிறுவனத்தின் இயக்குனர் இராமர் இளங்கோவை சந்தித்துப் பேசினோம். அவர் பெரிதும் மகிழ்ந்தார். அவர் தலைமையில் இது போன்ற நிகழ்ச்சிகள் நிச்சயம் நடக்க வேண்டும் என்று கருதினார். “நீ என்ன நினைக்கிறாயோ செய். நான் துணை நிற்கிறேன். நீ செய்வதைச் சரியாகத்தான் செய்வாய் என்ற நம்பிக்கை எனக்கு உண்டு”, என்று பெரிதும் ஊக்குவித்தார். முதலில், ஒரு கருத்தரங்கம் செய்யலாம் என்றுதான் நினைத்தோம். எந்தெந்த தலைப்புகளின் கட்டுரைகள் கேட்கலாம். யார் யாரை அழைக்கலாம் என்று திட்டம் உருவாக்கினோம். எங்கள் மையம் பதிவு செய்யப்பட்ட பெரு நிறுவனமாக இல்லாத போதும், உழைப்புக்கு மதிப்பு கொடுத்து, பெரிய பெயருடைய பல்கலைக்கழக மொழித்துறையுடனும், பெருமை வாய்ந்த உலகத் தமிழ் ஆராய்ச்சி நிறுவத்துடனும், எங்கள் மையத்தின் பெயரையும் இணைத்து, மூவரும் சேர்ந்து நிகழ்த்தும் கருத்தரங்காக அழைப்பில் போட வைத்தது அவர்களுடைய பெருந்தன்மை.

பல்கலைக்கழகத்தில் நடத்திய முதல் கருத்தரங்கு மகத்தான வெற்றியைப் பெற்றது. அன்று கூடிய கூட்டம் போன்ற கூட்டத்தைப் பொதுவாக கருத்தரங்குகள் பார்க்க முடியாது. நடத்திய, பங்கு பெற்ற எல்லோருக்கும் மகிழ்ச்சியாக இருந்ததால், ஒரு கருத்தரங்கு போதாது; தொடர்ந்து செய்ய வேண்டும் என்று அனைவருமே நினைத்தோம். விடுதலைக்கு முந்தைய தமிழ் இதழ்கள், திராவிட இதழ்கள், மகளிர் இயக்க இதழ்கள், பொதுவுடமை இதழ்கள், இலக்கிய இதழ்கள் என்று பிரித்து, அந்தந்த இதழ் தொடர்பானவர்களை தலைமை உரை, தொடக்க உரை மற்றும் நிறைவுரைக்கு அழைத்தோம். எழுத்தாளர் மாலன், திராவிட இதழ்களுடன் தொடர்புடைய எஸ்.வி.ராஜதுரை, பெரியாருடனே இருந்த வே.ஆனைமுத்து, மகளிர் இதழ் தொடர்பான கருத்தரங்குக்கு ராஜம் கிருஷ்ணன் என்று இதழ்களோடும், இலக்கியங்களோடும், இயக்கங்களோடும் தொடர்புடையவர்களை அழைத்தோம்.

எங்கள் முயற்சியைப் பார்த்து, எங்கள் பணியில் தங்களையும் இணைத்துக் கொள்ள பலர் விரும்பினர். உதாரணமாக, சென்னை வானொலி நிலையத்துடன் சேர்ந்து ஒரு கருத்தரங்கம் செய்தோம். இப்படியாக, இரண்டே ஆண்டுகளில் பத்து கருத்தரங்குகள் நிகழ்ந்தன. அந்த நேரத்தில், இலங்கைப் பேராசிரியர் சிவத்தம்பி, வருகைதரு பேராசிரியராக சென்னைக்கு வந்திருந்தார். அவரை ஒரு கருத்தரங்குக்கு அழைத்திருந்தோம். அவருக்கு அது மிகவும் பிடித்துப் போனது. ஒரு பன்னாட்டு கருத்தரங்கை நீங்கள் நடத்த வேண்டும் என்று கூறினார். அதன் பின், 2001-ல் மூன்று நாள் நிகழ்ச்சியாக ஒரு பன்னாட்டு இதழியல் கருத்தரங்கை நடத்தினோம். அதில் இலங்கையில் வெளி வந்த தமிழ் இதழ்கள் பற்றியும் கட்டுரைகள் படித்தனர். ஆக மொத்தம் பதினோரு கருத்தரங்குகள் நடத்தியுள்ளோம். அதில் ஒன்பது கருத்தரங்குகளின் நிகழ்வுகள் தொகுதிகளாக வெளியாகியுள்ளன. இன்னும் இரண்டு தொகுதிகள் அச்சில் உள்ளன. தமிழ்நாடு முழுவதும் இதழியல் பற்றிய ஒரு விழிப்புணர்வை இக் கருத்தரங்குகள் ஏற்படுத்தியது என்ற ஒன்றே எனக்குப் பெரு மகிழ்ச்சியளிக்கிறது.

இந்த ஒன்பது தொகுதிகளைத் தவிர தங்கள் மையத்தின் வெளியீடாக என்னென்ன புத்தகங்கள் வெளி வந்துள்ளன?

என் மனைவியின் எம்.ஃபில் ஆய்வுக்காக இராஜாஜியின் இதழியல் பணிகளைப் பற்றி ஆய்வு செய்தோம். அந்த ஆய்வை ‘இதழாளர் இராஜாஜி’ என்றொரு புத்தகமாக வெளியிட்டோம். முதன் முறையாக இராஜாஜியை ஓர் இதழாசிரியராய்க் காட்டிய புத்தகம் அது. அதில் வந்த செய்திகள் அனைத்துமே புதிய செய்திகள்.

அந்தச் செய்திகளுள் முக்கியமான செய்திகள் சிலவற்றைக் கூறுங்களேன்.

இராஜாஜியின் அரசியல் ஈடுபாடு பலர் அறிந்தது. அனால் தமிழில் கலைச் சொல் உருவாக்குவதில் இராஜாஜிக்கு அளவு கடந்த ஈடுபாடு இருந்ததை பலர் அறிந்திருக்கமாட்டார்கள். அவர் சேலத்தில் இருந்த போது, நண்பர்களுடன் சேர்ந்து, ஆங்கிலத்தில் ‘scientific journal’ என்று ஓர் இதழைத் தொடங்கினார். இயற்பியல், வேதியல், உயிரியல், பயிரியல் போன்ற துறைகளில் உள்ள ஆங்கிலக் கலைச் சொற்களுக்கு உரிய தமிழ்ச் சொற்களை உருவாக்கினர். அவ்விதழ் நாலு மாதங்கள் வெளி வந்து பின் நின்று போனது. இவ்விதழைப் பற்றி பாரதி, சுப்ரமணிய சிவா போன்றோர் எழுதியுள்ளனர். இதைத் தவிர, 1929-ல் பள்ளிப்பாளையத்தில் காந்தி ஆசிரமத்தை உருவாக்கிய போது, ‘விமோசனம்’ என்ற பெயரில், மது விலக்குக்காகவே ஓர் இதழ் தொடங்கினார். இதழுக்கு 30 பக்கங்கள் கணக்காக, மொத்தம் பத்து இதழ்கள் வெளியாயின. இலக்கியங்கள், சிறுகதைகள், கவிதைகள், நாடகம், கேலிச் சித்திரம் போன்ற பல உத்திகள் மூலம் 400 பக்கங்களும் மது விலக்கை மட்டுமே பேசிய இதழ், மக்களிடையே பெரும் வரவேற்பைப் பெற்றது.

இராஜாஜியைப் போலவே, கல்கியின் எழுத்துகளும் முழுமையாகப் பார்க்கப்படுவதில்லை. அவர் ஆனந்த விகடனிலும் கல்கியிலும் எழுதியவையே பிரபலமாக உள்ளன. அதற்கு முன் நவசக்தியிலும் விமோசனத்திலும் எழுதியவை அதிகம் அறியப்படாதவை. அவர் நவசக்தியில் எழுதியவற்றை இரண்டு தொகுதிகளாக பதிப்பக நண்பர் மூலம் வெளியிட்டுள்ளோம்.

1987-ல் மாணவர்களோடு இணைந்து நடத்திய கருத்தரங்குகளுக்குப் பின் 1998-ல்தான் அடுத்த கட்ட கருத்தரங்குகள் நடத்தியுள்ளீர்கள். இடைப்பட்ட காலத்தில் என்ன மாதிரி பணிகளில் ஈடுபட்டிருந்தீர்கள்.

இந்த இடைப்பட்ட காலத்தில் பொது நிகழ்ச்சிகள் எதையும் நாங்கள் நடத்தவில்லை. இதழ்களைத் தேடுதல், கிடைக்கும் இதழ்களை ஆய்தல் போன்ற வேலைகளில் ஈடுபட்டிருந்தேன். அந்த சமயத்தில்தான் என் முனைவர் பட்ட ஆய்வையும் செய்தேன். இதழியலைப் போலவே எனக்கு இந்திய விடுதலை இயக்கத்திலும் அதிக ஈடுபாடு உண்டு. அதில் குறிப்பாக வ.உ.சி-யைப் பற்றி ஆய்வு செய்ய நினைத்தேன். வ.உ.சி-யின் அரசியல் பணியைப் பற்றி தெரிந்த அளவுக்கு அவரது இலக்கியப் பணி தெரிவதில்லை என்பது என் கருத்து. அதனால் அவரது இலக்கியப் பணியை ஆய்வுக்கு எடுத்துக் கொண்டேன். 1980-களிலேயே தொடங்கிய ஆய்வு என்றாலும், அதனைத் தொடர்ந்து செய்து முடிக்க முடியாததால், கிட்டத்தட்ட 15 ஆண்டுகளுக்கு மேல் ஆனது. அதுவரை வ.உ.சி-யைப் பற்றி சொல்லப்படாத பல புதிய செய்திகளைச் சொல்ல முடிந்தது எனக்குப் பெரிய நிறைவை அளித்தது.

குறிப்பாக தாங்கள் வெளிக் கொணர்ந்த செய்திகள் எவை?

மக்களைத் திரட்டி அவர்களிடம் அரசியலைப் பற்றி சொல்ல வேண்டும். அப்படிச் சொன்னால்தான் விடுதலைப் போராட்டத்துக்கு ஆதரவு கிடைக்கும் என்று நினைத்து, அதை தமிழ்நாட்டில் முதன் முதலில் செய்தவர் வ.உ.சி. தமிழ்நாட்டில் மேடைப் பேச்சு என்ற ஒன்றைத் தொடங்கி வைத்தவர் வ.உ.சி-தான். ஆனால், தமிழ்நாட்டின் மிகச் சிறந்த மேடைப் பேச்சாளர்களைப் பற்றி சொல்லும்போது யாரும் அவரைக் குறிப்பிடுவதில்லை. என்னுடைய ஆய்வில் ஓர் இயல் முழுதும் அவருடைய மேடைப் பேச்சைப் பற்றி எழுதியுள்ளேன். அவர் வாழ்ந்த எல்லா ஊர்களுக்கு சென்று, அவர் பேச்சை கேட்டவர்களை சந்தித்து, அவரைப் பற்றி மற்றவர்கள் எழுதிய குறிப்புகளை எல்லாம் இயன்றவரை திரட்டி, முதன்மைச் சான்றுகள் கொண்டு அவரது பேச்சின் வன்மையைப் பற்றி பதிவு செய்துள்ளேன். அவர் செய்ததை எல்லாம் விட்டுவிட்டு, அவர் செய்யாததையெல்லாம் செய்ததாக சொல்லப்பட்ட கருத்துகளை மறுத்தும் என் ஆய்வில் குறிப்பிட்டுள்ளேன். உதாரணமாக, அவர் மூன்று பத்திரிகை நடத்தினார் என்ற பரவலான கருத்தை மறுத்து, அவர் எந்தப் பத்திரிகையும் நடத்தவில்லை என்ற செய்தியை ஆதாரங்களுடன் நிறுவியுள்ளேன். இந்த உழைப்பின் பயனாய், பதிக்கப்படாத வ.உ.சி-யின் கட்டுரைகளைத் தொகுத்து பதிப்பக நண்பர்கள் மூலம் நூலாக்க முடிந்தது. அதுவரை தெரியாத கட்டுரைகள் அத் தொகுப்பில் வெளியானதில் எனக்கு நிறைவுண்டு.

தாங்கள் கல்வித் துறையில் இருந்தது உங்கள் ஆய்வுக்கு உதவியாக இருந்திருக்கும் இல்லையா?

அப்படி இல்லை என்றுதான் நினைக்கிறேன். நிறைய மாணவர்களையும் மற்றவர்களையும் சந்திக்க களம் அமைத்துக் கொடுத்தது கல்வித் துறைதான் என்றாலும் என் ஆய்வையும் கல்லூரிப் பணியையும் பிரித்துதான் பார்க்கிறேன். சில சமயம் கல்வித் துறையில் இருப்பது சிக்கலாகக் கூட அமைந்துவிடுவதுண்டு. நாம் நினைப்பதை எல்லாம் அங்கு சொல்லிவிட முடியாது. ஆளுமையை விட seniority-க்கு அதிகம் மதிப்பு கொடுக்கும் நிறுவனங்களாகவே கல்வி நிறுவனங்கள் இருக்கின்றன. இந்தத் தகுதி அமையாவிட்டால் சட்டப் பூர்வமாக கல்லூரியில் நம் எண்ணங்களை செயலாக்க முடியாது. சொற்பொழிவுக்கு ஏற்பாடு செய்ய வேண்டுமென்றாலோ, கருத்தரங்கள் நடத்த வேண்டும் என்றாலோ seniority இல்லாதது ஒருதடையாக நிற்கும். கல்லூரிக்கு வெளியே செய்யும் போது இந்த மாதிரி நடைமுறைச் சிக்கல்கள் எழுவதில்லை.

வரலாறு.காம்-ஐ பொறுத்த மட்டில். பேராசிரியர், ஆய்வாளர் என்பதை விட உங்களை ஒரு சிறந்த பேச்சாளராகத்தான் அறிவோம். மேடைப் பேச்சில் தங்களுக்கு பயிற்சி ஏற்பட்டது எப்படி?

ஆசிரியர் துறைக்குச் சென்றதால், வகுப்புகள் நிறைய எடுக்க வேண்டியிருக்கும். நான் என் வகுப்புகளை மிகவும் ஈடுப்பாட்டோடு எடுப்பேன். எடுக்கும் பாடம் மாணவர்களுக்குப் புரிய வேண்டும், புதிய செய்திகளைச் சொல்ல வேண்டும், வகுப்புக்குப் பின் சொன்னதைப் பற்றி மாணவன் சிந்திப்பதில் ஆர்வம் காட்ட வேண்டும், இவை எல்லாவற்றுக்கும் மேல் வகுப்பறைவில் மாணவனின் கவனம் சிதறாமல் நாம் சொல்வதிலேயே தக்க வைக்க வேண்டும். இவற்றில் நான் மிகவும் கவனமாக இருப்பேன். இதனால் என் வகுப்புகளை மிகவும் ஜனரஞ்சகமாக நகைச்சுவை கலந்து அமைத்துக் கொள்வேன். என் வகுப்பறைகளில் புத்தகங்களை வைத்து நடத்துவதில்லை. என்னை அவர்களுக்குப் பிடிப்பதற்கு அது ஒரு முக்கியமான காரணம். நேருக்கு நேராக மாணவருடன் பேசிக் கொண்டே பாடம் எடுத்தால்தான் அவர்கள் கவனத்தைத் தக்க வைத்துக் கொள்ள முடியும்.அப்படி வந்ததுதான் பேச்சுப் பயிற்சி. மேடையில் பேசும் போது மிகவும் அலங்காரமாகப் பேசக் கூடாது, செய்தியை மட்டும் சொன்னால் போதும் என்று முதலிலேயே வைத்துக் கொண்டுவிட்டேன். பேச்சினுடைய கனம் தெரியாமல் இருக்க வேண்டி நகைச்சுவை இழையோட பேசினால் கேட்பவர் ரசிக்கும்படி இருக்கும். அப்படி முதலில் திட்டமிட்டு பேசத் தொடங்கி, காலப்போக்கில் அதுவே இயல்பாகவும் மாறிவிட்டது. எங்கு பேசச் சென்றாலும் தயார்படுத்திக் கொள்ளாமல் போவதில்லை. அப்படி தயார் செய்தாலும், தயாரித்த குறிப்பை கையில் வைத்துப் பேசுவதில்லை. யாருக்கான பேச்சு என்பதை மனதில் வைத்துக் கொண்டு பேச வேண்டும். எந்தத் தலைப்பில் பேசுகிறோமோ அந்தத் தலைப்பில் அதுவரை அதிகம் கேட்டிராத செய்திகளைக் கூற வேண்டும். இவ்வளவு செய்திகள் இருக்கின்றனவா என்று கேட்பவர் நினைக்க வேண்டும். பேச்சு தடையில்லாப் பேச்சாக இருக்க வேண்டும். ஓரளவு என் மேடைப் பேச்சு நன்றாக அமைகிறது என்றால் அதற்கான அடிப்படையான காரணங்கள் இவை.

உங்கள் இதழியல் ஆய்வில் இதுவரை செய்யாமல் இருந்து, இனி இதை முடிக்க வேண்டும் என்று எதைப் பற்றியாவது எண்ணுவதுண்டா?


இந்தத் துறையில் இன்னும் செய்வதற்குப் பல விஷயங்கள் இருந்தாலும், நான் நிச்சயம் செய்ய வேண்டும் என்று நினைப்பது நான்கு விஷயங்கள். முதலில், தமிழ் இதழியல் வரலாற்றைப் பற்றிய ஒரு முழுமையான பதிவை எழுத வேண்டும். இதற்கு முன் பலர் எழுதியிருந்தாலும், முதன் முதலில் வந்த சில ஆய்வுகளைத் தாண்டி பின் வந்தவர்கள் செல்லவில்லை. எந்த ஒரு துறையிலும் காலம் செல்லச் செல்ல புதிய தரவுகள் நமக்குக் கிடைக்கும். அப்படிக் கிடைக்கும் தரவுகளைக் கொண்டு ஆய்வை அடுத்த கட்டத்துக்கு எடுத்துச் செல்லுதல் அவசியம். வரலாற்றுப்பூர்வமான, நம்பகத்தன்மை நிறைந்த, இன்று கிடைக்கும் தரவுகள் எல்லாவற்றையும் கருதி, ஒரு முழுமையான இதழியல் வரலாறை எழுத வேண்டும். அடுத்து, இதழ்கள் பதிவு செய்யும் சமுதாய போக்குகள் (trends) வரலாற்றுப் பார்வையில் பதிவாக வேண்டும். மூன்றாவதாக, தமிழ் இதழியலில் முத்திரை பதித்த இதழாளர்கள் எப்படி திருப்புமுனையாய் அமைந்தார்கள் என்றும் விரிவான பதிவுகள் செய்ய வேண்டும். நான்காவதாக, இதழ்கள் செய்திகளைச் சொல்ல பயன்படுத்திய ‘உத்திகள்’ பற்றி ஆய்வுகள் நிகழ்த்த வேண்டும். இந்தத் தலைப்புகளில் எல்லாம் யாரும் உழைக்கவில்லை என்று நான் சொல்லவில்லை. பலர் உழைத்திருந்தாலும் ஒரு முழுமையான தொகுப்பாக வெளிவரல்லை என்று நினைக்கிறேன்.

Read Full Post »

இன்று டி.கே.ரங்காச்சாரியின் பிறந்த நாள். பல வருடங்களுக்கு முன் ஒரு பத்திரிகைக்காக எழுதிய சிறு குறிப்பை இங்கு பகிர்கிறேன்.

பிரசன்னா, பேடி, வெங்கட், சந்திரா ஆடிய காலத்தில், எத்தனைதான் திறமைசாலியாக இருந்தாலும், வேறு ஒரு சுழற்பந்து வீச்சாளர் இந்திய அணியில் இடம்பெற்றிருக்க முடியாது என்பது போல, அரியக்குடி, மதுரை மணி, ஜி.என்.பி போன்ற மேதைகளின் சமகாலத்தில்  வாழ்ந்த, பல அற்புத கலைஞர்கள் மேல் போதிய வெளிச்சம் விழாமல் போனது. அந்த வரிசையில் உள்ள ஒரு முக்கிய கலைஞர் டி.கே.ரங்காச்சாரி.

3 ஜூன் 1912-  திருச்சி அருகே வராஹனேரியில் பிறந்த ரங்சாச்சாரியின் முதல் குரு அவர் தாய் ராஜலட்சுமி அம்மாள்தான். இள வயதிலேயே லயத்தில் மிகுந்த ஈடுபாடுடன் இருந்த ரங்காச்சாரி, கையில் கிடைத்த பாத்திரத்தில் எல்லாம் தாளம் இசைத்தபடியால், ‘தவில் ரங்கன்’ என்று செல்லமாக அழைத்தனர். கோனேரிராஜபுரம் வைத்தியநாத ஐயரின் சிஷ்யரான கொடகநல்லூர் சுப்பையா பாகவதரிடம் குருகுலவாசம் செய்த பின் 1929-ல் சிதம்பரம் சென்றார். அண்ணாமலை பல்கலைக்கழகத்தில் சங்கீத பூஷண பட்டயப் படிப்பில் சேரச் சென்ற ரங்காச்சாரியின் இசைத் திறனைப் பார்த்துவிட்டு, அவரை நேரடியாக இரண்டாம் ஆண்டில் சேர்த்துக் கொண்டனர்.

படிப்பு முடிந்ததும், அண்ணாமலை பல்கலைகழகத்திலேயே பணியாற்றியபடி கச்சேரிகளும் செய்து வந்தார். இயற்கையிலேயே நல்ல கனமான சாரீரத்தை பெற்ரிருந்த ரங்காச்சாரியின் கச்சேரி பதிவுகளைக் கேட்கும் போது தோன்றும் முதல் வார்த்தை கௌரவம். கௌரவமாய் பாடும் போதும், கேட்பவருக்கு அலுக்காதபடி விறுவிறுப்பாய் பாடமுடியும் என்பதை இந்தப் பதிவுகள் பறை சாற்றுகின்றன. “ஒரு மாணவன், தன்னைச் சுற்றியுள்ள இசை அனைத்தையும் கேட்டு உள்வாங்கி, தனக்கே உரியதொரு பாணியை உருவாக்கிக் கொள்ள வேண்டும். அதை எப்படி செய்வது என்பதை ரங்காச்சாரியின் இசையைக் கேட்டால் புரிந்து கொள்ளலாம்.”, என்று தன் மாணவர்களிடம் ஜி.என்.பி அடிக்கடி கூறுவாராம்.

1950- ளில் அண்ணாமலை பல்கலைகழகத்தில் தண்டபாணி தேசிகருடன் இணைந்து பண் ஆராய்ச்சியில் ரங்காச்சாரி ஈடுபட்டார். இருவருமாய் செர்ந்து கச்சேரிகளும் செய்தனர். ஓதுவார் பரம்பரையின் வந்த தேசிகரும், வைஷ்ணவரான ரங்காச்சாரியின் ஒரே மேடையில் அமர்ந்து தேவாரத்தையும், திய்வபிரபந்தங்களையும் பாடியவற்றை கேட்டவர்கள் புண்ணியம் செய்தவர்கள். 1960-களையும், 1970-களையும் ரங்காச்சாரியின் இசை வாழ்வின் உச்சம் எனலாம்.

இசை போதனையை வகுப்பரையைத் தாண்டி மேடையிலும் தொடர்ந்தவர் ரங்காச்சாரி என்றால் மிகையாது. அவரை ‘professor on the dias’ என்று கூட விளையாட்டாய் குறிப்பதுண்டு. தான் பாடுபவற்றின் சௌந்தர்யத்தை கேட்பவர்களும் உணர்ந்து கொள்ள வேண்டும் என்பதற்காக ஆங்காங்கே விளக்கமும் அளித்து ரசிகர்களின் நிலையையும் தன்னுடன் சேர்த்து உயர்த்தியவர் ரங்காச்சாரி.

 

1979-ல்tkrangachari2_1 அவர் மறைந்தாலும் அவர் பாடிய கருடத்வனியும், வாகதீஸ்வரியும் சாகாவரம் பெற்று ரசிகர்களிடையே புழக்கத்தில் இருந்துவருகின்றன. அவருக்குப் பின் அவர் வழியை வைரமங்கலம் லட்சுமிநாராயணன் பின்பற்றி வந்தார். இன்றைய கச்சேரி உலகில் அதைச் செய்து வருபவர் விதுஷி நீலா ராம்கோபால்.

Read Full Post »

வித்வான் மதுரை சீனிவாஸன் மறைந்த போது எழுதிய பதிவு. அவருடைய 87-வது பிறந்த நாளில் இங்கு இட்டுக் கொள்கிறேன்.

போன வருடம் அக்டோபர் 29-ம் தேதி மற்றுமொரு நாளாகத்தான் கடந்து கொண்டிருந்தது. இலக்கில்லாமல் ஃபேஸ்புக்கை மேய்ந்து கொண்டிருந்த போதுதான் ’சீனா குட்டி’ என்று அறியப்பட்ட வித்வான் மதுரை சீனிவாசன் மறைந்த செய்தி கண்ணில்பட்டது.

“இரண்டு வருடங்களுக்கு முன் நான் அவரைச் சந்தித்த போது தொலைபேசி அவரை அழைத்திராதிருந்தால்…”, என்று அத்தைக்கு மீசை வளர்த்தபடி அவருடன் கழித்த அந்த ஞாயிறு காலையை மனத்துக்குள் ஓட்டிப் பார்த்தேன்.

வளசரவாக்கம் பெத்தானியா நகரில் அவர் வீட்டை அடைந்த போது, அவர் வீட்டின் உள் அறையில் ஒரு மாணவிக்குப் பாடம் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார். அவருக்கு அப்போது கிட்டத்தட்ட 77 வயது. தன் வயதை விட 15 வயது குறைந்தவராய் எனக்குத் தோன்றினார். வித்வான்கள் வழக்கமாய் வெளிப்படுத்தும் போலி சுயதாழ்த்தலோ, அபரிமிதமான உதட்டளவு உபசரிப்போ கிஞ்சித்தும் இல்லாமல் உரத்த குரலில் என்னிடம் அன்பொழுகப் பேசினார். அவர் பெரிய சிரிப்பை உதிர்த்த போதெல்லாம் அவர் கண்களும் சிரித்து என்னைப் பெரிதும் கவர்ந்தன. அவர் கையில் இருந்த நீளமான 192 பக்க நோட்டுப் புத்தகம், பல முறை உபயோகத்தினால் ஓரங்களில் நைந்திருந்தது. அவர் புனைந்திருந்த பாடல்களின் தொகுப்பே அந்த நோட்டுப் புத்தகம் என்பது பேச்சு வாக்கில் தெரிய வந்தது.

‘கருணை தெய்வமே கற்பகமே’ என்ற சிந்து பைரவி ராகப் பாடல் உலகப் பிரசித்தி பெற்றது. இந்தப் பாடலைத் தவிர அவர் பாடல் வேறு ஒன்றையும் நான் கேட்டிராதபடியால், அந்த நோட்டுப் புத்தகத்தைப் பார்த்ததும் அவற்றைக் கேட்க வேண்டும் என்ற ஆசை துளிர்த்தது. தயங்கித் தயங்கி அவரிடம் அதைச் சொன்னேன்.

மீண்டுமொரு அந்தக் கண்கள் சிரித்தன. “இவளுக்கே நிறைய பாடமுண்டு”, என்று அவர் மாணவியை நோக்கி “ஒரு அரை மணி பாடலாமா? உனக்கு டைம் இருக்கா?”, என்றார்.

அந்தப் பெண் ஸ்ருதியுடன் கலந்து பாட ஆரம்பித்தாள்.

அவரிடம் திரையுலக அனுபவங்கள். கச்சேரியில் வாசிப்பதற்கும் சினிமாவுக்கு வாசிப்பதற்கும் உள்ள வேறுபாடு, சினிமாவில் வாசித்ததால் அவர் கச்சேரி வாய்ப்புகளுக்கு ஏற்பட்ட பாதிப்புகள் பற்றியெல்லாம் கேட்க நினைத்திருந்தேன். அவர் பாடல்களை அந்த மாணவி பாட ஆரம்பித்ததும் அவர் வாக்கேயக்கார முகத்தை கடந்து செல்ல மனம் ஒப்பவில்லை.

31THSRINIVASAN

சுத்த தன்யாஸி வர்ணம் அறை நிரம்பி ஓய்ந்த போது, “இது மிருதங்க கலைஞர் அமைத்த பாட்டா”, என்று ஆச்சர்யப்பட்டேன். ஒரு வாய்ப்பாட்டுக்காரரோ, வயலின் கலைஞரோ கடினமான கணக்குகளை உபயோகித்து பாடல்களை புனைந்தால் நமக்கு ஆச்சர்யம் ஏற்படுவதில்லை. ஆனால், ஒரு மிருதங்க கலைஞர் கணக்கு வழக்குகளை பின்னுக்குத் தள்ளி ராக பாவம் சொட்டச் சொட்ட பாடல்களைப் புனைந்திருப்பதைப் பார்க்க ஆச்சர்யமாகத்தான் இருந்தது.

சீனிவாசனின் பாடல்களில் ராகத்தின் புதிய பரிமாணங்களையோ, அதிசய லய கோவைகளையோ, கவித்துவம் வாய்ந்த வரிகளையோ நான் கண்டுகொள்ளவில்லை (நான் கண்டு கொள்ளாததால் அவை இல்லை என்று அர்த்தமாகாது). அந்தப் பாடல்களை ஒரு முறை கேட்டாலும் மனதில் ஒட்டிக் கொள்ளும்படியாய் அவை புனையப்பட்டிருக்கின்றன. ராகத்தின் சாரம் இதுதான் என்பதை எளிமையாக எடுத்துக் கூறும் வகையில் அமைந்துள்ளன. எட்டு ராகங்களில் அமைந்த அவரது அஷ்ட ராகமாலிகையில் ஒரு வரிதான் ஒரு ராகத்தில் அமைந்துள்ளது என்ற போதும், அந்த ஒரு வரியிலேயே ராகத்தின் ஜீவகளை அழகாக வெளிக் கொணரப்பட்டிருக்கிறது. அழகிய லய வேலைபாடுகள் பொதிந்துள்ள அவரது சுத்த தன்யாஸி வர்ணத்தின் சிட்டை ஸ்வரத்தை, வெறும் ராக பாவத்துக்காக மட்டுமே ரசிக்க முடியும். மூச்சிரைக்க விரட்டிப் பிடிக்கும் ‘பண்டுரீதி’ பாடலைக் (தியாகராஜர் என்ன காலப்ரமாணத்தில் அமைத்தாரென்று தெரியவில்லை. எலியைப் பார்த்த பூனை போல எட்டித் தாவும் காலப்ரமாணமே இன்று கேட்கக் கிடைக்கிறது) கேட்பதை விட இதமாய் வருடம் ‘மந்த்ர பலம்’ என்ற சீனிவாஸனின் கிருதியைக் கேட்டால் ஹம்ஸநாத ராக அமைப்பை எளிதில் புரிந்து கொள்ள முடியும். ராகங்களை அடையாளம் காண ஸ்வர ஞானம் தேவையில்லை. இது போன்ற பாடல்களின் போக்குகளை மனதில் நிறுத்திக் கொண்டாலே போதுமானது. அச்சுறுத்தாத வகையில் மாணவர்களுக்கு ராகப் பிரயோகங்கள் பரிச்சயமாக இந்தக் கீர்த்தனங்கள் உதவியாய் இருக்கும்.

கன ராகம், ரக்தி ராகம், சின்ன ராகம், பெரிய ராகம், பிரபல ராகம், அபூர்வ ராகம், ஹிந்துஸ்தானி, கர்நாடகம் என்று அனைத்து வகைகளிலும் சீனிவாஸனின் கிருதிகள் மிளிர்கின்றன. ஆறு அட்சரத்தில் தொடங்கி பதினான்கு அட்சரம் வரையில், ஒன்பது தாளங்களில் சீனிவாசனின் வர்ணங்கள் அமைந்துள்ளன. வாசந்தி, ஜோதிஸ்வரூபிணி, நீதிமதி போன்ற ராகங்களுக்கு இந்த வர்ணங்கள் வரப்ரசாதம். இருபத்திமூன்று தில்லானாக்கள் செய்துள்ள சீனிவாசன் அவற்றைப் பற்றி, “தில்லானாவின் கடைசியில் ஸ்வரமும் ஜதியும் கலந்து வரும். இந்தப் பகுதியில் ஸ்வரமும் ஜதியும் சமமான அளவில் வரவேண்டும் என்று அவசியம் இல்லை. பெரும்பாலான தில்லானாகளில் இப்படி சமமாக இல்லாமல்தான் இருக்கின்றன. என்னுடைய அத்தனை தில்லானாகளும், ‘சம எடை’ தில்லாகளாகத்தான் அமைந்துள்ளன.”, என்கிறார்.

‘விளையாட்டாய் ஏதோ செய்ய ஆரம்பித்தேன்’, என்று தன் பாடல்களைப் பற்றி கூறும் சீனிவாசன் நூறு உருப்படிகளுக்கு மேல் கவனம் செய்துள்ளார். திருமால், ஐயப்பன், முருகன், அம்பிகை என்று பல்வேறு தெய்வங்களையும், மதுரை, ஸ்ரீரங்கம், அழகர்கோயில் போன்ற பல்வேறு க்ஷேத்ரங்களையும் பாடு பொருளாய் கொண்டிருக்கிறார். ராகவேந்த்ரர் பெயரில் ‘தஸாங்க’ கிருதிகள் இயற்றியுள்ளார்.

இவை தவிர, நாட்டிய கச்சேரிகளுக்கு பயன் தரும் வகையில், சூலாதிசப்த தாளங்கள் எனப்படும் 35 தாளங்களிலும் அலாரிப்புகளும், ஜதிஸ்வரங்களும் செய்துள்ளார். வழமையில்லாத தாளங்களில் மாணவர்களால் ஆட முடியுமா என்று சில நாட்டிய கலைஞர்கள் தயங்கிய போது, “இன்றைய மாணவர்கள் மிகவும் புத்திசாலிகள். அவர்களுக்கு இவை ஒரு பொருட்டல்ல என்று உற்சாகப்படுத்தினேன்”, என்றார்.

“சென்டரல் கவர்மெண்டுக்கு எழுதிப் போட்டு இருக்கேன். இந்தப் பாட்டையெல்லாம் நல்ல ஸ்டுடியோ-ல பதிவு பண்ணி archive செய்ய உதவி கேட்டு இருக்கேன்”, என்றார்.

அந்த ஆவணப்படுத்தல் இது நாள் வரை நடைபெறாத ஒன்றாக இருக்கிறது. என் சாதாரண வாய்ஸ் ரிக்கார்டரில், ஃபேன் இரைச்சலுக்கும், பேச்சுக் குரல்களுக்கும் இடையே பதிவாகி இருக்கும் அவருடைய 5-6 பாடல்களைத் தவிர வேறு சிலரும் பதிவு செய்திருந்தால் நாம் புண்ணியம் செய்தவர்கள்.

அரை மணி ஆனதும் அலாரம் அடித்தது போல, “கிளம்பம்மா! உனக்கு நேரமாச்சு”, என்று சிஷ்யையை அனுப்பி வைத்தார்.

அப்போது மணி பத்தாகியிருக்கும். இன்னும் ஒரு மணி நேரமாவது அவரைப் பேச வைத்து பதிவு செய்து கொள்ள வேண்டும் என்று நினைத்துக் கொண்டேன்.

சூடாக வந்த காப்பியை குடித்த படி நேர்காணலைத் துவங்க, அவர் பேச ஆரம்பித்தார்.

“நான் பிறந்தது 26 ஏப்ரல் 1933-ல். எங்கள் ஊர் மதுரை. என் அப்பா திருவேங்கட ஐயங்கார் ஒரு ஜோதிடர். அம்மா பெயர் அலமேலு. என்னுடைய அண்ணா மதுரை டி.வெங்கடேசன் நன்றாகப் பாடுவார். அடுத்த அண்ணாதான் நாட்டியத்துக்கு பாடுவதில் கொடிகட்டிப் பறந்த மதுரை டி.சேதுராமன்.”

“அவர்கள் வாய்ப்பாட்டுக்கு போன போது, நீங்கள் எப்படி மிருதங்கம் பக்கம் வந்தீர்கள்?”, என்றேன்.

”மதுரை பாலகிருஷ்ண ஐயங்கார் என்று எங்கள் குடும்ப நண்பர் ஒருவர் இருந்தார். அவர் எங்கள் வீட்டுக்கு வந்திருந்த போது, அவர் தலையில் மிருதங்கம் வாசிப்பது போலத் தட்டினேன். அவர் என் அப்பாவை அழைத்து, ‘இவனுக்கு மிருதங்கம் வரும் போல இருக்கு. விஜயதசமியில் இருந்து சொல்லிக் கொடுக்கிறேன்’, என்றார். சில மாதங்கள் சொல்லிக் கொடுத்தபின் என்னை சோழவந்தான் சேஷ ஐயங்காரிடம் குருகுலவாசம் செய்து வைக்க என் அப்பாவிடம் பரிந்துரைத்தார். என்னுடைய ஆறாவது வயதில் சேஷ ஐயங்காரிடம் சென்றேன்.”

“அவரைப் பற்றி கொஞ்சம் சொல்லுங்களேன்.”

“சினிமா உலகில் பிரபலமாக இருந்த டி.ஆர்.மகாலிங்கம் சேஷ ஐயங்காரிடம் பயின்றவர்தான். சேஷ ஐயங்கார் பாடுவார், ஆர்மோனியம், வயலின், மிருதங்கம் எல்லாம் வாசிப்பார். இதெல்லாம் ஆச்சர்யம் இல்லை. இவற்றோடு கூட நாகஸ்வரமும் வாசிப்பார். அநேகமாய் நாகஸ்வரம் வாசிக்கத் தெரிந்த ஒரே பிராமணர் இவராகத்தான் இருக்க வேண்டும். எனக்கு ஐந்து வயதான போது அவரிடம் சென்றேன். என்னைப் பாடச் சொன்னார். அந்தக் காலத்தில், ‘குரல் இல்லாவிட்டால்தான் விரல்’. முதல் ஆறு மாதங்களுக்கு வாய்ப்பாட்டுதான் கற்றுக் கொண்டேன். அதன்பின், வாய்ப்பாட்டு மிருதங்கம், இரண்டையும் சேர்த்து சொல்லிக் கொடுக்க ஆரம்பித்தார்.”

”குருகுல முறை பற்றி சொல்லுங்களேன்”

“மாடியும் கீழுமாய் ஒரு பெரிய வீட்டை சிஷ்யர்களுக்காகவே வாடகைக்கு எடுத்திருந்தார் எங்கள் குருநாதர். அந்த வீட்டு வராண்டாவில் 30 பேர் படுத்துத் தூங்கலாம். இவரிடம் படித்த அந்த ஊர் பிள்ளைகள் கூட, இரவுச் சாப்பாடு முடிந்ததும் இந்த வீட்டுக்கு வந்துவிடுவார்கள். காலையில் ஐந்து மணிக்கு எழுப்பிவிடுவார். ஏழு மணி வரை சாதகம் செய்த பின் ஆத்தங்கரைக்குச் சென்று வருவோம். அப்போதெல்லாம் காலை டிஃபன் என்றால் என்னவென்றே தெரியாது. இட்லி தொசையை கண்ணால் கூட பார்க்க முடியாது. அங்கிருந்த ஆறு வருடங்களும் தினமும் காலையில் பழைய சோறுதான் டிஃபன். ஒன்பது மணிக்கு திண்ணைப் பள்ளிக்கூடத்துக்குப் போவோம். சாயங்காலம் மூன்று மணிக்கு நாங்கள் வரும் போது குருநாதர் தயாராக இருப்பார்.”

“அவர் கச்சேரி செய்யவில்லையா?”

“இல்லை. முழு நேர வாத்தியாராகத்தான் இருந்தார். மூன்று மணிக்குத் தொடங்கினால் எட்டு மணி வரை எல்லொருக்கும் பாடம் எடுப்பார். இப்படி ஆறு வருடங்கள் கற்ற பின், என் பெரிய அண்ணா மதுரை டி.வெங்கடேசனின் கச்சேரியில் என் அரங்கேற்றுப்படி நடந்தது. எனக்கு 11 வயதாகும் போது, ‘மெட்ராஸுக்குப் போய் வாசித்து முன்னுக்கு வா’, என்று ஆசிர்வதித்து என்னை என் குருநாதர் அனுப்பி வைத்தார்.”

“அப்போது உங்கள் குடும்பம் மெட்ராஸில் இருந்ததா?”

“இல்லை. எல்லொரும் மதுரையில்தன் இருந்தனர். நானும் என் அப்பாவும் மட்டும் மெட்ராஸுக்கு வந்தோம். திருவல்லிக்கேணி வானமாமலை ஜீயர் மடத்தில் தங்கிக் கொண்டோம். பார்த்தசாரதி கோயிலில் தினமும் மதியம் ஒரு பெரிய மந்தாரை நிறைய எதோ ஒரு வகை அன்னம் பிரசாதமாகக் கிடைக்கும். அந்தக் காலத்தில் அதுதான் எங்களைக் காப்பாற்றியது. என் அப்பாவின் நண்பர் ‘கானம் வைத்தியநாத ஐயர்’ என்றொருவர் இருந்தார். அவர் ஒருநாள் வந்து, “என்ன இப்படி பையனை உண்டக்கட்டி வாங்க வெச்சுண்டு இருக்க? எனக்கு அஞ்சு குழந்தைங்க. இவன் ஆறாவது இருக்கட்டும்.”, என்று கூறி என்னை அவர் வீட்டுக்கு அழைத்துச் சென்றார். அவர் மூத்த பெண் அலமேலு நன்றாகப் பாடுவாள். அந்த அம்முலு அக்காதான் என்னை, ‘இதை வாசி, அதை வாசி’, என்று வாசிக்க வைத்தவர்.”

“மெட்ராஸில் முதலில் யாருக்கு வாசித்தீர்கள்?”

“முதன் முதலில் வாசித்தது ஸ்ரீரங்கம் சடகோபாச்சாரியாரின் ஹரிகதைக்கு. ஹரிகதைக்கு வாசிப்பது சாமான்யமான விஷயமல்ல. ‘திமிகிட திமிகிட’ என்று ஆரம்பித்தால் நாலுகால் பாய்ச்சலில் ஓட்டம் பிடிக்கும். அப்படி ஆரம்பித்து, கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் கச்சேரி வாய்ப்புகள் வர ஆரம்பித்தன.”

“உங்கள் அப்பா திரும்பிச் சென்றதும் நீங்களே உங்கள் கச்சேரி வாழ்க்கையை மெட்ராஸ்-இல் அமைத்துக் கொண்டீர்களா?”

“இல்லை. சீக்கிரமே என் குடும்பம் முழுவதும் மெட்ராஸுக்கு வந்துவிட்டது. என் சின்ன அண்ணா சேதுராமனுக்கு சினிமாவில் நடிக்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. ‘சிவகவி’ படத்தில் எம்.கே.டி ‘சொப்பன வாழ்வில் மகிழ்ந்தேன்’ பாடுவாரே, அந்தப் பாடலில் பால முருகனாகத் தோன்றியது என் அண்ணாதான். அதன் பின் பி.யூ.சின்னப்பா நடித்த ஹரிசந்த்ராவில் லோஹிதாசனாய் நடித்தார். இதனால் என் குடும்பம் இங்கேயே இராமகிருஷ்ணா மடம் தெருவுக்கு குடிபெயர்ந்தது. எனக்கும் கச்சேரி வாய்ப்புகள் வர அரம்பித்தன. சாவித்ரி கணேசன், பி.லீலா, டி.வி.ரத்னம், டி.எம்.தியாகராஜன் பொன்ற பலருக்கு வாசிக்க ஆரம்பித்தேன். குறிப்பாக டி.வி.ரத்னத்துக்கு நிறைய வாசித்தேன். சிங்கப்பூர் மலேசியா போன்ற நாடுகளுக்கெல்லாம் அவருடன் சென்று வாசிக்கும் வாய்ப்பும் ஏற்பட்டது. 1976-ல் ஆல் இந்தியா ரேடியோவில் சேர்ந்தேன்.”

“கச்சேரி வாசித்துக் கொண்டிருந்த நீங்கள் எப்படி சினிமாவில் நுழைந்தீர்கள்?”

“அதற்கு பி.லீலாவின் அப்பா ஈ.கே.கே.மேனன்தான் காரணம். ’நீ ஏன் சினிமாவில் வாசிப்பதில்லை?’, என்று கேட்டார். ‘வாய்ப்பு வந்தால் வாசிப்பேன்’, என்றேன். 1953-ல், ’எதிர்பாராதது’ என்ற சிவாஜி கணேசன், பத்மினி நடித்த படத்தில் பி.லீலா பாடும்படியாய் அமைந்தது. கல்யாணி ராகத்தில் அமைந்த பாடலுக்கு சி.என்.பாண்டுரங்கன் இசையமைத்தார். அப்போது என் பெயர் பரிந்துரைக்கப்பட்டதால், எதிர்பாராத விதமாய் ‘எதிர்பாராதது’-வில் வாசித்தேன். ”, என்று சிரித்தார்.

“இன்றைக்கு உங்கள் பெயரைத் தெரியாதவர்கள் கூட உங்கள் வாசிப்பை கேட்காமல் இருந்திருக்க முடியாது”, என்றேன்.

“கே.வி.மகாதேவன் என்னை ஆஸ்தான மிருதங்க வித்வானாகவே வைத்திருந்தார். ‘தில்லானா மோகனாம்பாள்’ படத்தில் ‘மறைந்திருந்தே பார்க்கும்’, ‘திருவிளையாடல்’ படத்தில் ‘பாட்டும் நானே’ போன்ற பல பிரபல பாடல்களில் என் வாசிப்பு இடம் பெற்றிருக்கிறது.”

“ஜி.ராமநாதனுக்கு வாசித்திருக்கிறீர்களா?”

“அருணகிரிநாதர் படத்தில் வாசித்திருக்கிறேன். ‘ஆடவேண்டும் மயிலே’ பாடலில் என் மிருதங்கமும் உண்டு.”

“கச்சேரி வாசிப்பதற்கும் சினிமாவில் வாசிப்பதற்கும் என்ன வித்யாசம்?”

”ஒரே ஒரு வித்யாசம்தான். கச்சேரியில் காலப்ரமாணம் மனிதர்களால் நிச்சயிக்கப்படுவது. அதில் ஒரு இழை ஓட்டமோ தொய்வோ ஏற்பட்டாலும் பாதகமில்லை. பாடுபவருக்கேற்ப வாசிப்பவரே, வாசிப்பவருக்கு ஏற்ப பாடுபவரோ அட்ஜெஸ்ட் செய்து கொள்ளலாம். சினிமாவில் காலப்ரமாணம் மெஷினால் நிர்ணயிக்கப்படுவது. ஒரு ஆவர்த்தம் இத்தனை வினாடி என்றால் இம்மி பிசகாமல் அத்தனை வினாடியில் வாசிக்க வேண்டும்.”

அவர் சொல்லிய விஷயம் சாதரணமான ஒன்றாகத் தோன்றினாலும், அனைவருக்கும் கைவரக் கூடும் ஒன்றல்ல. காலப்ரமாண சுத்தம் என்பது ஸ்ருதி சுத்தம் போல், இயற்கை வரமும், நிறைய உழைப்பும் இருந்தால் அன்று சாத்தியப்படுவதில்லை என்று நினைத்தடி, “மிருதங்க சக்கரவர்த்தியிலும் நீங்கள் வாசித்தீர்கள் அல்லவா?’

“ஆமாம். சிவாஜிக்கு உமையாள்புரம் சிவராமன் வாசித்தார். பிரபு ’தோற்கும் கட்சி’ என்பதால் யாரும் வாசிக்க முன் வரவில்லை. சினிமாவில் ஜெயிப்பாவது தோற்பாவது? என்னைக் கேட்ட போது ஒப்புக் கொண்டேன். ரிக்கார்டிங்கில் வாசிக்க ஆரம்பித்தோம். சிவராமன் வாசிப்பைக் கேட்க வேண்டுமா? அமிர்த்மாய் பொழிந்தார். நானும் எனக்குத் தெரிந்ததை வாசித்தேன். பார்த்துக் கொண்டே இருந்த எம்.எஸ்.வி , “நீங்களும் இவ்வளவு நன்றாக வாசித்தால் காட்சிக்குப் பொருந்தாது. ரொம்ப சாதாரணமாய் வாசிக்க வெண்டும்”, என்றார். “என்னை கூப்பிட்டு வாசிக்கச் சொன்னால் என்னால் முடிந்த வரை நன்றாகத்தான் வாசிப்பேன். இதுவரை சாதாரணமாக வாசிக்க முயற்சி செய்ததில்லை. அப்படி மாற்றி வாசிக்க வெண்டும் என்றால் ’டபிள் பேமண்ட்’ கொடுக்க வெண்டும் என்றேன். அவர்கள் அதற்கு ஒப்புக் கொண்டதும் வாசித்தேன்.”

“சுமாராக வாசிக்க டபிள் பேமண்ட் வாங்கியவர் நீங்கள் ஒருவராகத்தான் இருப்பீர்கள்.”

“அப்போதெல்லாம் பரத நாட்டிய பாட்டுக்கு மட்டும்தான் மிருதங்கத்தை போட்டுக் கொள்வார்கள். இது இளையராஜா வந்தவுடன் மாறியது. நாம் நினைத்தே பார்க்க முடியாத பாடல்களில் எல்லாம் மிருதங்கத்தை உபயோகித்து இருப்பார்.”

“இதை இன்னும் கொஞ்சம் விளக்கி….”
அவர் செல்ஃபோன் அழைத்தது.

“இதோ வந்துட்டேன்.” என்று ஃபோனை அணைத்தபடி. “காமாட்சி கோயிலில் மீட்டிங் என்று மறந்தேவிட்டேன். நீங்க சாயங்காலமா வர முடியுமா?”

சென்றிருக்கலாம் – விதி.
“அடுத்த முறை சென்னை வரும் போது சந்திக்கிறேன்”, என்றேன்.

அடுத்து 50 முறை சென்னை சென்ற போதும் வளசரவாக்கம் செல்ல மட்டும் ஒழியவில்லை.

அவரைச் சந்தித்த பின் ஓடிவிட்ட இரண்டு வருடங்களில், இளையராஜாவின் பாடல்களைக் கேட்கும் போதெல்லாம் சீனிவாஸனின் மிருதங்கம் ஒலிக்கிறதா என்று காதைத் தீட்டிக் கொள்வேன். அவர் வாசிப்பைக் கண்டு கொள்வது அப்படி ஒன்றும் கடினமான விஷயமல்ல. ‘ஆயிரம் தாமரை மொட்டுக்களே’ பாடலின் தொடக்கத்தில் ஒலிக்கும் மிருதங்கத்தின் திஸ்ர கதி அந்த முன்னிசையே தொடக்கம், வளர்ச்சி, முடிவு (climax) கொண்ட முழு இசையாய் ஒலிப்பதை தமிழ்நாடே நினைவுகூறும். ‘அந்தி மழை பொழிகிறது’ பாடல் முழுவதையும் சீனிவாசனின் மிருதங்க இசை அரவணைத்துக் கொஞ்சுவதைக் கேட்காதவர் இருந்தால்தான் அதிசயம்.

கிளாசிகல் வகை சினிமா பாடல்களில் ஒரு பாடலிலேயே ஒரு கச்சேரியைக் கேட்ட உணர்வு ஏற்பட வேண்டும். கச்சேரியில் களை கட்டுதல் என்று ஒன்று உண்டு. ஒரு வர்ணத்தையே, விறுவிறுப்பான கிருதியையோ சில நிமிடங்களில் பாடி இதைக் கச்சேரியில் பாடகர்கள் களை கட்ட வைப்பார்கள். சில நிமிடமே ஒலிக்கும் பாடலில் இதைச் செய்ய மிருதங்கமே பெரும்பாலும் பயன்படும். பாடகர் பல்லவியை ஒரு முறை பாடி முடித்ததும் ஃபரன்கள் நிறைந்த ஒரு தீர்மானத்தை வாசிப்பதன் மூலம் இதைச் செய்ய முடியும். உதாரணமாக ‘இவன்’ படத்தில் ‘எனை என்ன செய்தாய்’ பாடலில் இதைக் காணலாம். சீனிவாசன் இப்படிக் களை கட்ட வைத்த பாடல்கள் கணக்கில் அடங்காதவை.

சமீபத்தில், மதுரை சீனிவாஸனுக்காக ஃபேஸ்புக் பக்கம் ஒன்று இருப்பதைக் கண்டு இணைந்து கொண்டேன். அதிலிருந்து ‘ஸ்ரீ ராகவேந்திரா’ படத்தில் வரும் ‘ராம நாமம் ஒரு வேதமே பாடலில் ஒலிக்கும் குருவின் குரல் சீனிவாஸனுடையது என்பதைத் தெரிந்துகொண்டேன். பாடலின் தொடக்கத்தில் அவர் பாடும் மாயாமாளவகௌளை ஸ்வரங்களில் மத்யமத்தை ஒரு சுழற்றலோடு இசைக்கும் அழகைக் கடந்து போகவே பல நிமிடங்கள் ஆயின. வாணி ஜெயராமின் குரல் தார ஸ்தாயி ஷட்ஜத்தில் துல்லியமாய் தரித்து நிற்கும் போது சீனிவாஸன் ‘ஆஹா’ என்றிருப்பார். ஒரு தேர்ந்த ரசிகராய் எனக்குத் தெரிந்த சீனிவாஸன், இந்த ஆஹாவை அவர் தன்னிச்சையாய் சொல்லி இருப்பார் என்றே எனக்குத் தோன்றியது.

அவர் வாசிப்பில் பரிமளித்த பாடல்களுள் என்னை மிகவும் கவர்ந்த பாடல் ‘நீங்கள் கேட்டவை’ படத்தில் வரும் ‘ஓ வஸந்த ராஜா’. பாடலின் தாள அமைப்பில் ஒவ்வொரு நான்காவது அட்சரத்திலும் பளிச்சென்று மிருதங்கத்தின் சாப்பு ஒலிக்கும். அநேகமாய் அந்தப் பாடலில் மிருதங்கத்திலிருந்து அந்தச் சொல் மட்டும்தான் ஒலிக்கும். அந்தச் சாப்பு இல்லாமல் பாடலை கற்பனை செய்து பார்த்தால் சீனிவாஸனின் பங்களிப்பையும் உணர்ந்து கொள்ள முடியும். இதைப் போலவே காளிதாஸன் கண்ணதாசன்’ பாடலும் அதிசயிக்கத்தக்கது. பாடலின் நடையை வானாகக் கொண்டால் ஆங்காங்கே கண் சிமிட்டும் நட்சத்திரங்களாய் சீனிவாசனின் மிருதங்கச் சொற்கள் மின்னுவதை உணர முடியும். இந்தப் பாடல்களில் எல்லாம் இன்னன்ன இடத்தில் மிருதங்கம் ஒலிக்க வேண்டும் என்ற இளையராஜாவின் கற்பனைகள், அவரது மேதமையை எடுத்துக் காட்டும் விஸ்வரூப தரிசனங்கள்.

2011 டிசம்பரில் பழனி சுப்ரமணிய பிள்ளையைப் பற்றிய என் நூல் வெளியான போது, அதைக் கொடுக்க சீனிவாஸன் வீட்டுக்குச் சென்றிருந்தேன். மிகவும் தளர்ந்திருந்தார். ஓராண்டு காலத்தில் அவர் முகம் 20 ஆண்டுகால மாறுதலைக் காட்டியது. அவர் பழனியைப் பற்றி கூறிய கருத்துகள் எனக்கு உதவியாய் இருந்தன என்று கூறிய போது, “நான் பழனியைப் பற்றி சொன்னேனா? எனக்கு அவரைப் பற்றி ஒன்றும் தெரியாதே. நானா சொன்னேன்?”, என்று என்னை வியப்பாகப் பார்த்தார்.

இவர் நினைவு இன்னும் தப்புவதற்கு முன் நீண்ட நேர்காணல் ஒன்றை எடுத்துவிட வேண்டும் என்று நினைத்துக் கொண்டேன். சீனிவாஸனின் மகன் சேஷாத்ரியும், அவர் உடல்நிலை சற்று தேறியதும் அழைப்பதாகச் சொல்லி என் தொலைபேசி எண்ணை வாங்கிக் கொண்டார். ஒராண்டு காலமாய் அவர் உடல்நிலை நலிந்து கொண்டே வந்தது என்று இரண்டு நாட்கள் முன்னால் பேசிய போது சேஷாத்ரி தெரிவித்தார்.

“இரண்டு வருடங்களுக்கு முன் நான் அவரைச் சந்தித்த போது தொலைபேசி அவரை அழைத்திராதிருந்தால்…”.

Read Full Post »

Raja Govindarajan has tagged me in this FB chain game of choosing 10 albums. Here is the seventh one.

If there was a voice that drew me into music – it was the one of Balasubramaniam. If you thought it was SPB or GNB – that would be a wrong guess. It was another Balasubramaniam – famously known as Pithukuli Murugadas – whose voice that made me go crazy.

I first heard him on radio. I remember the times when we didn’t have TV. News in the morning and in the evening were regularly played. when I grew up with my maternal grandfather he would start the radio at 7 AM and switch it off after ‘Indru oru thagaval’. However, he was glued to it when the cricket commentary was on. The whole family would sit around the radio and listen to ‘oli chithram’ or a drama. There weren’t any takers for music at my house – be it film or carnatic.

After TV had come in, radio was almost immediately forgotten.
It made a reentry into my life in the nineties. We had a tenant upstairs. There were twin brothers of my age in that family. One day, loud music was being played in their house. When I went in, I saw a self assembled speaker bleating out a latest film number. Someone had gifted them that speaker with a built in FM radio. It was the time DD2 was regularly playing latest numbers. It turned out that FM radio was playing those numbers more frequently. There were sponsored programs like ‘Select Direct Neram’ that played the latest songs. Inspired by my tenants, I started playing the FM radio on the ‘2 in 1’ cassette player in the evenings.

Although not regularly, my mother used to play devotional albums in the mornings. One time, when she switched on the system, before she could play the cassette she wanted to, the FM radio started singing. It was a program titled ‘Amudha Punal’, in which they played songs from devotional album. She not only let the radio continue but also made it a point to play it every day. Thus I was invariably listening to P.Susheela, S.Janaki, SPB, TMS, Sirkazi and others. It was in this program I first heard Murugadas.

murugadas

I think the first song I heard him sing was ‘Swagatam Krishna’. The peppy tisra nadai in his captivating voice made me sit up! I used to wish every day that they played his song.

I was allowed to buy tapes from pocket money in 1995. I was looking for his tape with Murugadas’s rendition of Swagatam Krishna in the music shops nearby. There was only one shop that had his tape but that didn’t have this song. I nevertheless got the tape. Much later I realized that this recording had Vid. Karaikudi Mani on the mridangam and Vid. Vasudeva Rao on the Tabla. I never knew that was a big deal and all then!

As I write, I realize this is the centenary year of Murugadas. May be I’ll write a centenary tribute some day! But that is for another occasion – let me comeback to the recording. This recording was made in his fiftieth year. In these five decades, how many million hearts this recording would have filled with bliss? When Murugadas passed away a few years back, I released a video talking about him and I had quoted his rendition of ‘Pal Vadiyum Mugam’ in it. Till date, time and again that video gets popped up in someone’s timeline and I get a message on how that rendition kindles a special feeling even after all these years.

If there was an album that I can mentally recreate every micro second – that would be this. The songs usually will have a tangential start that leads to the main song. For example, the song ‘Aadadhu Asangadhu Vaa’ – a composition in madhyamavathi by Uthukadu Venkata Kavi – starts with a haunting prelude with the word ‘Kannaa’.

The voice of Murugadas is such that it produces breathtaking fast phrases in that deep yet sweet voice with great precision. But when he sings a sustained note there is a slight tremble. It trembles just enough that it actually adds a haunting element to the rendition without making it sound off-key. It can be felt in the first few phrases of ‘Kannaa’ that he sings.

He then moves onto a namavali – probably his own – ‘aadadhu asangaadhu vaa vaa kanna – in the tisra nadai. He then seamlessly connects the last word Kanna with the second line in the pallavi ‘un aadalail IrEzhu bhuvanamum’ and before you realize the transition the Uthukaadu Kriti takes over.
These transitions are absolutely spontaneous. Despite this being a recording, you can feel the spontaneity in the rendition.

I had met him twice in his twilight years at his house in VM Street. He was hardly audible when he spoke. But when he sang that metallic clang was back as a roar! His wife shared an interesting anecdote, during an AIR recording he renders a song in his typical way weaving many songs into a garland. Unfortunately, there is a technical glitch and he was asked to record all over again. This time he renders in way that was totally different from the first one. The AIR staff rush in and point out that he was singing something totally different. He starts all over again and this time he launches into something that wasn’t anything like the first or the second rendition. The AIR staff let him continue with a smile on their faces.

It is amazing that every nuance that Murugadas sings his fingers play the same. You might wonderwhat is special in that? There are singers across genres who could do that. What makes it special was that Murugadas was able to do that without any swara gnana. He had no idea of the gandharas and madhyamas that he was singing -yet his fingers were able to reproduce every nuance that he was singing.

What is even more amazing is the way Vid. Karaikudi Mani has accompanied to the pieces. One would expect a split second delay for the percussionist to respond when Murugadas launches into extempore rhythmic improvisations. Upon listening to it many times, you may discover, there are multiple occasions Vid. Mani had played as if the improvisation was a preplanned one. The give and take between Tabla and Mridangam is unbelievable as well. I have wondered how did the Tabla stop at the exact moment and Mridangam took over to create such an incredible impact.

Coming back to ‘Aadadhu asangadhu’, if you have heard the song rendered by any other artist – rest assured that this would be nothing like that. In the usual renditions, when the madhyama kaala sahityam (for example ‘aadhalinaal siRu yaadhavanE’) are rendered you get lost in the frenzy that is built. You will hardly have the time notice the lyrics and create a mental image of the meaning. Murugadas renders it in Vilamba Kaalam, providing a micro pause after word, allowing you to grasp the song and then in the second time around, when he renders the same lines in the madhyama kaalam – the effect of the climax is increased multi fold thanks to the picture that you already have in mind.

It is the drama that he creates with unusual pauses (example after ‘Chinnachiru Padangal – that are beautifully filled by the Mridangam) and dramatized vocalization (‘Sadai satrE’), apt lyrical improvisations (while Panniru kai iRaivan is the original sahithyam – he beautifully adds a sangati with ‘murugan’ adding to aesthetics) and the unexpected twists and turns in both gait (gatibedam to tisram ‘Kanaka maNi asaiyum’) and tempo (Padi varum azhaga in two speeds) that makes it possible for anyone to fall in love with his rendition in the first hearing.

I can possibly write an analysis on each and every song in that album. But I will save you the trouble and let form your own image by listening to it.

When someone told Ariyakudi, “Your rendition this year seemed better than last year’s”, he responded, “My rendition remains the same. It is possible that your cognition has gotten better”. Although tongue in cheek, there is an element of truth in it. In the journey as a sincere carnatic music rasika, there are only a few renditions that remain close to your heart throughout the journey.

I’m lucky that I found Murugadas early and could take him along for life.

Dedicating this post to Ranjani Kumar. Thank you Ranjani for making it possible for me to meet “Muruga” not once but twice!

Read Full Post »

Raja Govindarajan has tagged me in this FB chain game of choosing 10 albums. Here is the sixth one.

It is common to first hear an artist in a recording and then seek for live concert experience. But, there are rare occasions when you hear an artist live and when you are done you want to find every possible recording that exists of that artist. One such artist was Vid. Suguna Purushottaman.

I first heard her in Dec 2007 during the morning session of Music Academy. It was after 2003 I started developing some interest in theoretical aspects of Carnatic music. I’m no expert in theory. But, I’ve genuine interest in it. I hope to understand at least a little bit of it someday. When you read theory on talas, you come across the commonly practiced 35 tala system and then you also come across the ‘not so common’ 108 tala system.

When you read about great artists who lived before pre-twentieth century, you often come across their prowess in singing pallavis in complex talas and their victory over their rival through such renditions. Even hundred years back, every village used to boast of great nagaswaram artists. While some artists were sought after all over the country, many artists remained confined to their village. The artists in demand used to charge a hefty fee. The tradition was such that, the organisers could pay any amount to call to invite the artist from outside. However, the local artist is the one who will start the proceedings. Also, when it came to playing the pallavi, the local artist will lead it and the outsider, however big name be, will have to follow and repeat it. There are multiple instances where the ‘big name’ was made to eat humble pie.

Many a times, these pallavis – especially during contests, were based on the 108 talas. The names of Talas like Lakshmeesam, Simhanandanam are known because of the existence of compositions in them. The period between 1910 to 1960 is often looked upon as the golden period of Carnatic “Kutcheri Music”. In that time, it was Mudicondan Venkatrama Iyer who carved a niche for by performing demonstrations on pallavis in such rare talas. The old timers still speak about the demonstration of Simhanandana Pallavi he gave along with the then young Lalgudi Jayaraman and the legendary Pazhani Subramania Pillai.

While I have heard and read about pallavis in such talas, I have personally not heard anyone sing in them until 2007. When I knew Vid. Suguna was scheduled to deliver a lecture demonstration in Simhanandana I was sure I would be there. Little did I know that I was going to experience something that I would share it with grandchildren when I become an old timer.

By the time, I had reached Music Academy along with my brother, the lecdem had already started. In the recent years, unless you reach early, you may not get entry into the hall for lecdems that kindled interest among fans and students. Even until ten years ago, that wasn’t the case. I remember attending a lecdem in 2010 by Shri. Lalgudi Jayaraman on GNB. I felt that was the most crowded lecdem I have ever attended. Even on that occasion, no one was denied entry.

So Fortunately for us, despite a short delay we were able to enter the hall and even manage a seat. She was still singing a short raga alapana and followed it up with short tanam. I vividly remember Vid. Charulatha Ramanujam was in the violin and Vid. Thanjavur Kumar was on the mridangam.

suguna

Within a few minutes I was completely engrossed in the beauty of the thodi that she was serving. Only when she started talking about the structure of the talam, I realized I had actually come for a lecdem on Pallavi.

I had taken extensive notes on the Pallavi. I’m not going to explain all that in this post. I’ll share just the pallavi line from my notes:

“Narasihma Nandanapriya Ahobilavasa| Bhakta Poshaka| Prahlada Varada| Nin Charane Gati| *Arudhi Kaarvai* Parama Krupanidhi! Nee anro Shankaranai Kaatha Abathbandava| Kaa Vaa – Lakshmi” (Narasihma)

I was coming across tala elements such as Guru, Plutam and Kakapadam for the first time in a live rendition. I had great difficulty in concentrating on those elements though. I wanted just close my eyes and mentally keep a Chatusra Eka talam and bask on the sheer beauty of the thodi phrases that she was serving in a series of waves.

Often people term artists who venture into such exercises as Lakshana Vidwans (I met her for an interview and I started my question with this statement on the term “Lakshana Vidwan”, she interrupted me with a twinkle in her eyes “You can call a good looking Vidwan as Lakshana Vidwan as well”). It is often said, if you venture too much into Lakshana aspects, it will have a negative impact on the aesthetic quotient (Sowkhyam) in your renditions. one need not look beyond Vid. Suguna’s renditions to rubbish that theory.

The tala was so internalized that it looked as if she need not take any effort to keep a tab on it. She could just lose herself in the beauty of the raga and keep exploring the grandeur of thodi all day. She did Trikaalam and tisram on the 128 akshara tala and rendered swaras in multiple eduppus.

May be I was imagining things by then. But to me, it occurred for every eduppu there was a different thodi showcasing a totally different bhava. The emotion when calling out Ahobila vaasa was totally different from the one that showcased surrender to the Lord as “nin charane gati”.

After a thunderous applause that lasted for several minutes, Vid. B.Krishnamurthi gave a poignant speech on the pallavi and the artist.

While I was making my way out of the hall, I could hear someone say that the Pallavi was available as a commercial album for purchase. I immediately rushed to the Shankara Hall in TTK road and bought that CD.

I must have heard the CD many times and then had moved onto other things.

Many years later, when I watched Simone Biles perform – I was starting to get visions of that experience at the Music Academy mini hall. I could hear the Simhanandana Pallavi. It was Vid. Suguna who was leaping in air with a beautiful smile!

Read Full Post »

Raja Govindarajan has tagged me in this FB chain game of choosing 10 albums. Here is the fifth one.

As I mentioned earlier, GNB’s music influenced me like no one else’s. In my twenties, if I met someone who was likely to have attended a concert before 1965 – my first question to him would be “Have you heard GNB live?”

I have written/given lectures on GNB extensively on several occasions. I’ll save you from all that in this post.

The first GNB full concert I heard was in 2001 – his last academy concert in 1964. Within the next couple of years, I probably had close to 90% of what was available. But, there was one concert that was eluding me.

During the sangeetham.com days, Vid. Sanjay used to write about his thoughts on ragas and would mention what he considered were great renditions in that raga. When he wrote about Hindolam, he had mentioned about a private recording without accompaniments of GNB and had heaped heavy praise on that rendition. Unfortunately, none of my contacts possessed that recording.

In 2003, I moved back to India after completing (I’m amazed I even managed to complete my degree) my Masters. I found a job in Bangalore and I wrote about that to my friend Lakshmi. When he mentioned GNB’s last son Gudalur Balasubramaniam Rajasekar lived in Bangalore – I was more thrilled about meeting him than my job.

I think I met GBR on the first weekend I spent in Bangalore.All I can remember was, I was behaving like crazy. I was really dazed that I was actually talking to GNB’s son! That was the closest I had gotten to GNB till that day! Nevertheless, I had the sense to ask him about that private recording and GBR had it in an audio tape. I immediately offered him to digitize it. I used to have Creative Nomad Player and a Sony walkman. Those two gadgets were good enough for digitizing audio tapes then.

GNB’s students like MLV, HMV Raghu sir have talked about the “touches” he would sing casually during conversations at home. Those touches were rarely seen in his concert renditions – according to them. To get an idea what they meant, may be repeated listening of his hindolam from concert recordings and juxtaposing it with this particular rendition would help.

GNB cover

One of the reasons I get Goosebumps every time I listen to this recording is because it is probably one of the last recordings of the maestro. This was recorded in Trivandrum during his final days when he was mostly restricted to home. A foreign rasika had come to visit him and was shocked to find about GNB’s health and was endlessly disappointed that he cannot hear his hero live. GNB, in that health condition, has sung for a little over an hour for just one rasika without accompaniments. I thank that rasika everyday for recording that rendition for posterity.

GNB starts of with Reethigowlai – a swati thirnal kriti – Paripalayamam. In the middle of the rendition – he enquires if the recording is coming out fine and if he should continue with the recordings. You may think I’m crazy. That’s all alright – but leave alone his singing – just hearing him speak in the middle of concert renditions – used to thrill me endlessly. There is one rendition at Thazaiyuthu in which he says “periyavaaL ellam vandhu irukkaa – edho enakku therinjadhu”. I went about researching who was that ‘Periyavaa’ until I found the answer that it referred to Kallidaikuruchi Ramalinga Bhagavatar as told by Vid. Trichur Ramachandran. Apart from Reethigowlai and Hindolam (Ma Ramanan), GNB has rendered an elaborate Todi (Thamadhamen), Kambhoji (Ragam alone) and a slokam in ragamalika.

When I had the opportunity to compile the centenary volume of GNB, we wanted to give a CD that would be rare and representative of his genius. It was an easy choice as we knew that this rendition was not popular among the collectors and had greatest of content available in the form of recording.

I make it a point to play the hindolam on every lecture I deliver on GNB.

Listen to it when you get a chance and ask yourself this question, “Can an artist in deathbed sing like this?”

Read Full Post »

Raja Govindarajan has tagged me in this FB chain game of choosing 10 albums. Here is the fourth one.

I started collecting music from the late nineties. In a few years, I was obsessed with the recordings of Mandolin Shrinivas. I wanted to have every available recording of the maestro. I can actually do this 10 day series just based on albums of Shrinivas. The recordings and the memories associated with it are vividly etched in my mind for life. I had written one such experience with a Shrinivas album (in Tamil) here:

https://carnaticmusicreview.wordpress.com/2019/09/20/mandolin-bilhari/

I was in college when I started collecting these albums. I studied in Thanjavur. Three of us had rented a 1 BHK apartment. I used to live on a monthly allowance of 1500 Rs. per month. I had to pay rent, manage my food/travel expenses within that amount. There wasn’t much leftover by the end of the month. Every rupee was precious as I had to buy the music albums I wanted only from what I could save out of the monthly allowance. A tape cost anywhere between 30 to 40 bucks.

Fortunately I had Sriram Vijayaraghavan as a partner in crime. He was equally crazy about Carnatic music. Our musical tastes were in sync. – rather we influenced each other heavily. Coincidentally, both our homes had an Aiwa double deck music system. We must have dubbed several hundred tapes in a span of five years. His budget was short stringed as well. So, every purchase of an album had to debated upon and planned upfront. Hindustani Albums used to frustrate us endlessly – for they were almost always double the cost of Carnatic tapes.

I don’t how, but Sriram struck gold one day by discovering Muthu musicals in RK Mutt road. They had so many Mandolin Shrinivas album releases from the eighties that were not available in the then popular outlets such as Music World and Landmark. The bonus was the tapes were also from the old stock – with the inlay card displaying the price from the pre-1990 days. We somehow pooled in a little over 200 bucks and purchased 7 or 8 tapes in a single day. I think that would count as a single largest purchase in terms of number of albums till date. When we headed back to Perambur in the 29C we felt as if we owned the world.

There is an album titled “Rama Sreerama” by Shrinivas. For some reason, the album was priced 125 bucks. After earning my first pay check as a teaching assistant at the University in the US, the first thing I did was ordering this Album in an online store.

By the way, buying an album was the last resort. We would meticulously explore every possibility of someone in our circle owning that tape. If we were successful, we had to only make a copy of the album. That was only one third the cost. We would also try to lure someone whom we knew was into carnatic music to buy the album so that we could manage to get a copy.

One time Sriram even managed to convince the priest of the temple he used to visit regularly to buy an album that we wanted and made a copy for ourselves. I vividly remember that album had a beautiful Sahana with ‘Giripai’ as main rendered in the Mandolin with Kanyakumari on the violin. Often our scapegoat was Sriram’s cousin (and my classmate in school) Srivatsan. With some coaxing it almost always worked with Vatsan.

My parents liked Sriram a lot. So, I would demand for an extra allowance to buy him a birthday gift. It was granted without any questions. Sriram did the same with his parents for my birthday. Those special allowances were saved for expensive Hindustani albums or carnatic albums of international fame artists (again expensive) such as L.Subramaniam or L.Shankar.

Occasionally, my dad would realize that we had a 3CD changer music system (that was a big deal then) and we hardly had any CDs. He would entrust me the job of buying CDs. I would invariably buy T-Series released CDs and report an inflated cost and silently use the remaining amount on tapes.

In the year 2001, BMG Crescendo released four tapes titled “Classical Encounters” – all four recordings were from live concerts. As I mentioned earlier, we never knew Live concert recordings existed in private. Most commercial albums were studio recordings. Live recordings available commercially were very rare. We were desperate to buy them – but there was a problem. Each tape cost 75 bucks. 300 bucks was well beyond our reach.

We had faced some bad experience when we had spotted some live concert recordings of Shashank that we postponed buying and were never able to locate again. The thought of such occurrence with Shrinivas tapes was giving us nightmares. After much thought, we decided to use our trusted trump card one more time. We convinced Srivatsan to buy these albums. He had agreed to buy all four tapes. Sriram went along for the purchase.

It was only during the purchase Sriram noted an interesting detail. Vol 2 and Vol 4 were both showing the same content. They both were having a Ragam Tanam Pallavi in the same raga – Kambhoji. It was ridiculous to spend an extra seventy five bucks on a recording that had the same raga on two recordings. Sriram did the prudent thing. He bought Vol 2 and let go of the Vol 4.

mandolin 1

We had made copies of the three tapes and were listening to the tapes happiy. In fact, the first time I heard the raga Sucharithra was in these recordings. I would later go on to name my daughter Sucharithra thanks to the impact that rendition caused. Ideally, I should have been happy. Buy what started as a insignificant irking about not possessing an album of our hero, started to grow bigger and bigger every day. I was close to buying that missing tape several times but managed to pull myself out of that temptation at the last moment.

Months passed by and after discussions with Sriram, we were ready to buy the next set of albums. Sriram couldn’t join me to Landmark that day. I was supposed to buy three tapes that day. One of those albums was out of stock. While it would take just a few minutes to finish the purchase, usually our visits to Landmark would last for well over an hour. We would go over the collection in every section and make a mental note for future purchases.

While I was doing my usual browsing, I ran into Vol 4 of Classical Encounters. I was caught between satiating my obsession and having to face Sriram for making the purchase. I was sure, he would take me to task if I bought the tape. I took the tape all the way to the billing counter and then went back to place it back fearing consequences. Eventually, the temptation got the better of me. I bought the tape and took the bus to Sriram’s place.

As expected, he was totally mad at me when he saw what I did. I silently let him have a go at me. I didn’t even feel like taking the tape along with me. Next day morning, our landline phone was ringing. It was Sriram on the line. He was hysterical. He was trying to speak but his laughing wouldn’t allow him to speak. I could imagine how his face would turn red and how his eyes would well up when he laughed uncontrollably.

He gathered himself and said, “Super news da! The tape that you bought did not have a rendition of Kambhoji”

“What?”

“Want to take a guess?”

I was in no mood for guessing games. I urged him to tell me the contents of the tape.

It was an RTP in Charukesi.

Within the next half an hour I was at his place to listen to the tape. The rendition was out of the world. As if the elaborate soul stirring RTP was not enough, Shrinivas has played a brilliant ragamalika swaras in Ranjani, Bahudari and Shubapantuvarali. The Shubapantuvarali swaras are particularly long – we almost forgot that the raga that was elaborated was Charukesi. The theermanam ending with a series of ‘kitathakatharikiadhom’ patterns rendered at unimaginable speed and precision cannot be described in words. We must have rewound and heard that portion at least a dozen times that day.

I used to tease Sriram for a long time asking him, what a miss it would have been if I had made a prudent choice like him.
Very soon, I had to go to the US. We couldn’t co-own tapes anymore. It was decided that the person who gets to keep the original tape cannot have the inlay card. I got the inlay card of the tape.

mandolin 2

Sriram had neatly scratched the Kambhoji with a black marker and written Charukesi on the inlay card. That looked like the most beautiful handwriting ever to my eyes.

P.S: I could manage to find the faulty inlay card in an internet search!

Read Full Post »

Raja Govindarajan has tagged me in this FB chain game of choosing 10 albums. Here is the third one.

Today I’m a Madurai Mani fanatic. In fact, one of my lifetime goals is to write a biography on Madurai Mani. I spend at least a few hours in a week discussing one rendition or the other of Ganakaldharar with my friendVishnuramprasad Vasudevan.

But it might surprise you if I said it took me several years to warm up to this great musician.

The album I share today is a LP gramophone recording from the 1960s with Vidwans T.N.Krishnan and Vellore Ramabadran. The reason I share this is because this was my first brush with MMI.

MMI

It was in 1997 and my neighbor had this tape and I cannot remember what I felt when I listened to it. It still beats me why I didn’t get completely floored when I heard this for the first time. I didn’t even bother to give this a second time listening then. I just moved on and eventually found GNB’s music.

I was completely floored by GNB’s music and the personality I imagined myself through various stories I came to know off. I went to US for my Masters Degree in 2001. I didn’t have to go to browsing centers, sharing a thirty minutes slot with two other friends just to check my emails. Nor did I have to compose emails on notepad and patiently wait for the dialup modem to make all kinds of noise and manage to send the email after three failed attempts.

I became a net addict quite fast. Internet forums and yahoogroups introduced me to several wonderful people.

In fact, Raja – who has tagged me to do this series – is a friend I met online then.

There was an e-group called cmxchange. While MP3s had come into vogue, much of carnatic music collection were still dealt in tapes. Collectors usually were discreet. Anytime, you manage to get a concert recording from a collector, you were told a hundred times not share it with anyone. These days, people often reach out to me for my collection. When I ask them, what exactly they are looking for, many times I hear them say, “Dump whatever you have in a Hard Drive”. The digitization has no doubt made life easy. But, it has, to some extent, devalued the music as well. When we dealt in tapes, we actually listened to the collections. Today I know of a few who flaunt that they have 200 concerts of MDR alone. I wonder if they will finish listening to 10% of that in their lifetime.

OK! Enough digression! Let me come back to track.
In the cmxchange group, I found Lakshmi Subramanian. He did the unthinkable!

He had not only collected hundreds of concerts over the years and documented them meticulously into excel sheets but also he had shared those in excel sheets in public as well. Perhaps, he was too frustrated scouting for the concerts that he didn’t have and their existence was maintained as a guarded secret. He opened up his collection in the exchange forum. I was thrilled for several days just looking at the endless lists of GNB concerts. I probably had 4 or 5 full length concerts of GNB then. I somehow wanted to possess the entire GNB collection of Lakshmi Subramaniam.

But there were two problems.
1. It was a exchange forum. I didn’t have anything that I could offer Lakshmi in return for the GNB concerts I wanted.
2. His collection was in tapes. That meant, even if he agreed to give me his entire GNB collection, he will have to record them on 100+ tapes. Then there was TNR, Karaikuruchi, MLV and others. I wanted their concerts as well! How on earth someone will agree to copy that many tapes and ship them?

I was waiting for an opportunity to contact Lakshmi. Vid. N.Ramani had visited our university for a performance and I managed to get a recording for that concert. I wrote to him offering him the concert recording and was hoping that he would be interested in it. He politely refused my offer but said he was happy to share from his collection. He was ready to take ten requests at a time. We started exchanging mails and quickly moved onto phone conversations. We struck a chord from day 1 and I was mostly learning from him during the long hours of conversations. He would play great pieces from his collection on the phone and I would enjoy listening to them for hours. He was ready to take ten concert requests at a time. By then, I had known other collectors in who dealt in MP3s. For some reason, many of these collectors didn’t want to deal with Lakshmi directly but were interested in specific concerts from his collections. I quickly increased my collection by getting there digitized collection in return for the concerts they wanted from Lakshmi. Lakshmi was aware of this and was keen to help me build my collection.

I must add here that Lakshmi is a Madurai Mani fanatic. He would give an arm and an eye for an MMI concert that he didn’t already possess. I was mostly “putting up” with his raving for MMI during the conversation but never actually asked him to give me a concert of MMI from his collection. Every time I sent him a request he would offer me a MMI concert and I would find a reason to turn it down. It used to frustrate him but he put up with that for a few times. After all these years, I now realize that was big concession he gave me. When it came to MMI, even the slightest of offenses would have resulted in parting ways for good with Lakshmi. For some reason, he not only put up with me but also kept on offering MMi concerts.

One day, he snapped but to my surprise he said, “you know what! I’m anyway going to send you a MMI concert over and above what you ask for this time” and said he was going to send me a radio concert with Chowdiah and Palani as accompaniments. He also mentioned that there was an out of the world rendition of ‘manasu nilpa’ in abhogi in the concert and a fabulous ‘Endukku Peddala’ to boot. I immediately started to refuse. To me, any song rendered by GNB was not worth listening to when sung by anyone else. After listening to those cascading sangatis of GNB with Lalgudi and Pazhani and those lovely swarakshara poruttams at ‘Ma Dha Manasu Nilpa’, I was definitely not open to listening to anyone else singing that song. I tried to push back. But, this was an extra tape that we sending me. i could only push him so much.
The tape arrived and I reluctantly listened to it – only to tell Lakshmi that I heard it and close the chapter. That was the day I became a MMI convert. I have never heard anything like that before. Every swara lilting with beauty. I was hating myself to admit that this rendition was becoming my favorite rendition even before I was done listening to it for the first time. The famous sarva laghu swaras finally captivated me!

By the time I visited him in Tampa – I was mad about MMI’s music. A long ride when we listened to MMI singing nereval in “ethanaiyo piravi” with Palani on the mridangam is an experience I will cherish for the lifetime.

I went back to the gramophone record much later and this time it was total bliss. Be it a six minute 78 rpm, 30 mins EP or a 4 hour concert, one element that strikes you in MMI’s rendition is him hitting the strides right from the word go!

In life, many beautiful things loose sheen over time. We get used to them and finally forget their existence. We need a fresh perspective to go back and appreciate them.

Life would be blissful if one could recreate the first time like experience every time. MMI was able to convey that ‘freedom from the known’ through his renditions. It could be the zillionth Kamboji he was rendering, he was able to approach it with the freshness of the first time.

By the time, this record was released, MMI must have sung those songs for thousands of times – yet he is able to weave his magic and give us an ecstatic experience.

Thank you Lakshmi for your patience in converting me. I’ll be indebted to you for life just for this!

Read Full Post »

Older Posts »