Posts Tagged ‘Music’

Several weeks back, I was contacted by Vid. Vrinda Acharya to be a part of a panel in the Swadeshi Indology Conference on Carnatic music. While the topic was not crystallized, from our lengthy discussion (mostly on cultural appropriation of carnatic music), I felt we tended to have more disagreements than agreements. When I expressed that, she said the conference welcomes counter views and they do want to feature all view points.  After some deliberation and discussions with some friends, I felt my apprehensions were baseless. After all, I am open for discussion with anyone, doesn’t matter what his/her ideologies are.

The conference took place yesterday and here I attempt to record what I heard and add my views on the same.

By the time I could finish up my Saturday chores and leave for the conference,  I had missed the inauguration and the first few speakers.  It was a bad miss for me to miss out on the Nagaswaram recital, which I heard was great. My friends later told me that Mr. Mohandas Pai “roared” and Dr. Sumathi Krishnan from the music academy made a very poignant speech.

When I entered the hall, I could only catch the end portions of Mr. Rajiv Malhotra. He mentioned that temples that are maintained by the Archaeological Survey of India, there was no place “to do bhakthi”. He quoted the example of Mamallapuram and further went onto explain how the schemes of “breaking forces” function. In my experience, I have been to several temples maintained by the ASI (examples Thanjavur, Kanchi, Uttaramerur, Darasuram, Gangaikondacholapuram) and these are (in Mr. Rajiv’s definition) living temples. I have no doubt in my mind that but for ASI, the state of these temples would be pathetic.

He also mentioned that several of the invitations to be a part of this conference was turned down and congratulated the ones that accepted boldly to participate and complemented them as “Intellectual Kshatriyas”, which brought a smile in my face.

This was followed by the keynote address by Dr. Nagaswami. He attempted to trace the history of carnatic music from the vedas till date. The chronology was pretty much in line with what is mentioned in Rangaramanuja Iyengar’s book, History of South Indian Music.

He made a very interesting remark on the name “Carnatic”. Since Venkatamakhin’s roots are in Karnataka (Govinda Dikshitar  – father of Venkatamakhin – moved from Northern Karnataka to join the Nayaks that ruled Thanjavur). Since the 72 melakartha scheme deviced by Venkatamakhin forms the rockbed of the music system, the system was named as “Karnatak” music to acknowledge his roots in Karnataka. It is widely acknowledged by many that the history of Carnatic music can be viewed as “Music before Sangita Ratnakara” and “music after Sangita Ratnakara”. A similar sentiment was expressed by Dr.Nagaswami as well. In such case, I wonder why we don’t acknowledge the Kashmiri roots of Sarangadeva. I have no expertise to comment on this etymology. I look forward for expert comments on this theory.

Finally, Dr. Nagaswamy complemented the bhava rich singing of Vid. T.M.Krishna and appealed that he should be given complete freedom for experimenting.

This was followed by the first session of paper presentations.

The first paper was by Dr. Korada Subramaniam on “Tyagaraja’s Philosophy and
Rebuttal of Allegations” The presentation showcased that the speaker was well versed in Sanskrit. However, there wasn’t enough time on either of the topic that he set out to explain. I felt some of his remarks such as “it is TM Krishna’s horoscope that makes him do what he does” could have been avoided and the speaker might have found more time for the topic on hand.

The rebuttal was for this article by T.M.Krishna: http://www.thehindu.com/entertainment/music/tyagarajas-musical-span-and-insight-reiterates-his-genius/article18384186.ece

He says,

Unlike Syama Sastri, whose conversations with the Goddess were inter-personal or Dikshitar who surrendered as a pandita, Tyagaraja was a social commentator. He saw his life as a part of the smarta network. To his credit, by and large, he has stayed away from what we would find today disturbing, but there are compositions in which misogyny is quite obvious. We could cleanse the meanings, justify them or you could accuse me of imposing post-modern values on to him. But if we, in the 21st century continue to seek cultural validation through his words, we should question them.

In compositions like ‘Menu Joochi Mosa Bokave,’ ‘Dudukugala,’ ‘Enta muddo’ and ‘Entha nerchina,’ he follows the classical norm of objectifying women, implying the sexual vulnerability of men. She is always the vice, the seductress who will enslave the man, therefore he needs to be ever watchful. Women and their own self-worth, rarely of any consequence. In ‘Dudukugala,’ it is interesting that the woman is placed below the sudra! And in the same composition, you also find the following casteist reference — “ Despite being born a Brahmin (“Modati Kulam,” first caste), I was behaving like a sudra. Much like Tulsidas, Tyagaraja’s position on women and caste was undoubtedly shaped by his times, his social mores but one wishes that a mind as creative as his had gone beyond or risen above those.

TMK says Tyagaraja was misogynist and smartly takes care of the rebuttal by adding that “he was undoubtedly shaped by his times”. It is not just Tyagaraja’s works, there many many works starting from Thirukkural that echo the sentiments expressed by the songs quoted by TMK on women. To expect  Tyagaraja to meet TMK’s expectations that are built on values of present times is, to put it mildly, naive. One wishes that a mind as intellectual as TMK’s  had gone beyond or risen above this.



It is also interesting to not the hashtags Krishna chooses to use for posting this article. His target audiences are clearly not the ones that enamored by the glide towards the thodi gandharam I guess.

That being said, Dr. Subramaniam’s rebuttal that Tyagaraja held women in high esteem based on songs that praise Goddess Sita  lacks logic. Tyagaraja’s veneration to Sita Devi says nothing about his thoughts on the other ‘vanithulu’ he mentions in his songs. The other contest that Tyagaraja’s lyrics must not been seen with ‘Vakya Artha’ (direct meaning) but with ‘Lakshya Artha’ is nothing but white washing facts to suit one’s own ‘Lakshya’.

This was followed by a presentation on Muttuswami Dikshitar by Vidushi Gayatri Girish. She opened the talk warning about the rampant conversion attempts and said it is only through the deep understanding of the culture and tradition one can counter it. She spoke on the composer’ss musical highlights, structure of his compositions, content, unique themes and his open mindedness to appreciate and draw from other systems. She remarked that nottuswara sahithyams show his open mindedness and count for only a very small number of his compositions.

The abstract published in the conference website says

He didn’t have any need to “copy” a Western tune, as we have
seen in a few recent allegations of plagiarism against him.

She didn’t mention about any “allegations” in her talk. However, she was asked to respond to the “allegations” during the question answer session. To which she said, “This shows Dikshitar’s openness but these compositions were not done with any ulterior motives.”

First of all, are there any allegations?

Please watch this video below:





Some time after the 17th minute, TMK talks about Dikshitar. If my hearing is right, he doesn’t allege anything against Dikshitar. He actually says, making such an allegation would be ridiculous (as ridiculous as the statement made by Mr. Vijay Krishnan). If there is another source that can corroborate to this “allegation” on Dikshitar, I would like to be educated.

I asked a question, “Like Dikshitar, if a Christian is only “inspired” and with no ulterior motives composes songs on his Gods; does she approve of it or would she also recommend a blanket ban on such attempts like some people demand.”

Vid. Girish said, “Music is universal and she thinks an attempt  without any ulterior motive should not be banned.”

This was followed by a talk by Vid, Vrinda Acharya on “Non Translatables in Indian Music.” She lucidly explained how the English equivalents for word such as Nada, Raga, Laya etc are inadequate in explaining the concepts in totality. While I completely understand the challenge in using English equivalents, I struggle to understand how that can lead to cultural appropriation and digestion. I wish she had explained this in detail rather than declared it.

The second session started with a paper presentation by Dr. Radha Baskar focusing on Experimentation in carnatic music and tried to analyse ‘how far is too far’.

She mentioned that experimentation is important. But it should lead to progression and should not disturb the fundamental ethos.

She described the Ariyakudi bhani and asserted that it has stood the test of time. She also mentioned about attempts that deviated from that bani (e.g Vidwan TRS starting with a thillana and ending with a varnam).

She explained elaborately on how Tyagaraja’s experimentation lead to progression.

She explained the importance of Sahithya and how it forms an important part of our culture. She finally said “Music without words has never been in our culture.” I would like to point out that ‘non sahithya’ music is as much a part of sahithya music in our culture.  Especially in the temple nagaswara tradition, where it is mainly raga alapana, mallaris, rakthis and thathakaara pallavi that are played all throughout. To discount the non sahithya elements from the tradition would be denying a rightful place to a rich tradition.

This was followed by a very interesting presentation on Role of Patronage by Arvind Brahmakal. I liked his idea that the 10% of the CSR appeals should be dedicated to fostering arts. It was well structured presentation with a clear delineation of the problem and with some recommendations to rasikas, artists, corporate and the government.

This was followed by a Panel discussion, which I was part of.

I couldn’t take notes as I was in the panel. I write about this from my memory.

We were to discuss, “Recent trends in Carnatic Music – Is there anything wrong? If
yes, what needs to be done?”

Dr. Radha Baskar was the moderator. Her first question was directed to Shri. NS Krishnamurthi, a veteran rasika and the ex-director of AIR. It was related to which changes that he perceived were good and which aren’t. His response was mostly around TMK’s attempts to break away from the Ariyakudi format. He remarked that such attempts have not influenced many and there are hardly any takers for it. He opined that the Ariyakudi format was deviced based on logic and had balance in it.

The second question was to Dr. T.S.Sathyavathi. She was asked which aspects she held precious in the tradition (there was also some reference to jugalbandi and carnatic rock in the question). She answered it in an interesting way by listing what she found disturbing in the current music scene. She mentioned that the current focus is on high volume, high speed and high pitched singing. She said more things that I don’t readily recall. She concluded, whatever she didn’t list is the precious part of the tradition.

Next question was directed to Vid. Melakaveri Balaji. He was once regularly performing with TMK and had gone on record that he wouldn’t perform with him as he doesn’t subscribe to TMK’s ways. It is not clear (to me) if that was related to TMK’s musical experimentation or non music pursuits. He was asked to comment upon this.

For which, he said he didn’t feel he had done something great by refusing to perform wth TMK. He felt he just did his duty. As a full time artist, it is not easy to  refuse to perform concerts. But he felt his ideals did not match with TMK’s. To be true to his lineage, he felt he should not perform with this artist. His remarks were matter of fact and did not hold any grudge or bitterness.

Fourth question was directed to me. It was related to challenges faced by the nagaswaram today and what is the impact of instruments such as saxophone and mandolin coming in.

A lot of what I had said can be read here: https://carnaticmusicreview.wordpress.com/2018/11/04/nagaswaram-the-distressing-present-and-a-bleak-future/

One thing I touched upon that is not part of the article is, how established nagaswaram and thavil artists are treated today.

While we say, Nagaswara is a mangala vadhyam and is part of all auspicious occasions, do we know how many times the artists are asked rudely to stop abruptly?  The nagaswaram artist also has a paddathi to be followed during a wedding and the reality is they are often hindered to execute it. I witnessed it as recent as a few weeks ago.

In the sabha concerts, mostly nagaswaram recitals are restricted to opening ceremonies. Last December, I attended a concert at Sri Parthasarathi Swami Sabha that featured the legendary Mannargudi Vasudevan. The concert was scheduled for two hours. Every ten minutes saw a dignitary arrive and was followed by a rush of a team representing the Sabha to receive the dignitary and make sure he felt comfortable. In the process, they kept blocking the view to the stage and were often found speaking loudly and disturbing the concert. At one of point of time, the stage was completely invisible and there was an extended selfie session right in front of the stage. Would the people involved behave this way if it were not a nagaswaram concert?

Another incident from last December hurt me deeply when the nagaswaram artist involved mentioned it to me.

During the Music academy concerts, before the inauguration  and the sadas, a one hour slot is given to nagaswaram. If you had attended concerts at the academy you would notice that there is a small pedestal over the stage on which the artists sit and perform. This is the case of all concerts except for the two I mentioned above.


The above picture clearly shows that the artists do not sit on the pedestal but on the floor. one might argue that it was just a question of convenience. It can save a few minutes by not having to remove the pedestal before the inauguration function. There are no casteist intentions behind this. While I agree that this may have just a matter of logistic convenience, one would expect that we are sensitive to what the artists involved think about. Before you ask me, why am I making an issue out of this when the artists themselves have no problem in performing this way, please be assured that I spoke to the artists about this and they are indeed hurt. It is just not in their nature to protest. That doesn’t give us the license to treat them the way we want.

There was a comment in the panel that it is the advent of Saxophone that has caused the downfall of nagaswaram. I refuted it immediately. It is not as if hundreds of Saxophone artists have come into the field. Just one popular artist cannot displace hundreds of traditional players.

I was mostly a silent observer for the reminder of the panel discussion. A lot of emphasis was done on the importance of sahithyam and how sahithyam is not just a  placeholder. My views are completely in agreement with what the panel said.

There is no need to feel ashamed that the roots of the carnatic music are steeped in bhakthi. To say sahithya’s are replaceable with any words and it is only the music that matters is definitely in my view a flawed perspective with an urge to replace the idealogy of the composer with one’s own idealogy. In some some ways, that can be called as misappropriation as well.

In the same vein, any attempt to distort the intention of the composer must be censured as well. The outrage cannot be selective.

If i had the time, I would have asked the panel what they thought of this:



The above video is a live streaming of an event on World Music Day in 2014. This was after our PM Shri. Narendra Modi came to power. Some portions of the program was on a special “theme”. The theme was “Modi”. The compositions that had the word “modi” were rendered as part of the theme. The divine compositions of saintly composers like Tyagaraja was force fit  to fit this theme. I would have loved to know if the panel things if this is misappropriation as well.

No points for guessing who protested and wrote about this incident.


TMK carefully doesn’t take any names and thereby doesn’t bring out the fact that it was two of his students who rendered the third song (The article says first song is by  a prominent music, the second by “another musican” and no mention of musicians in the third song) in this “theme”. For each their own politics I guess!

The panel discussion was followed by three more presentations.

First one was by Jatayu on the Christian Appropriation of Carnatic Kritis. He spoke elaborately quoting examples from Vedanayaka Sastriar’s compositions on how he uses kritis to demean Hindu religious practices and how he uses Hindu divine terms such as “Om” in a Christian context. The presentation was focused and data driven. He also talked about how in “Karnamrutha Sagaram” Abhraham Pandithar talks extensively about the origin of music from a Christian context elaborately (running over several hundred pages) and underplays the Hindu roots (Sama Veda, natya Sastra etc get a passing mention).

He also refuted the recent claim on Tyagaraja’s Sujana Jeevana could have been inspired by Sastriyar’s Parama Pavana. (The biographer of Sastriar clearly says that he didn’t have  ability to compose music but was able to write for an existing tune. It is quite obvious whose work was original and who followed it).

Another article in that context worth pondering here: https://medium.com/@sabdavidya/a-response-41a28e4b8efe

I wish he had also appealed to the community that they stick to the facts and do not resort to protests based on false propaganda as it happened in the recent case, where no Tyagaraja kriti was appropriated but several artists were threatened and abused for singing a carnatic (original) composition on Jesus.

The next presentation was by Dr. Arathi on “Is Carnatic Music a bastion
of Brahminical patriarchy?”. I felt most part of her presentation was explaining what was original definition of “Brahmin”. I wonder what that meant in the context of the present day. She listed a bunch of non brahmin artists who made it big in carnatic music. She mentioned that it was with great difficulty she found the caste of the artists listed. It was only the music that mattered and it was only due to the topic of this paper she had to dig into this detail. My suggestion to her is, she should just talk to an average rasika in Mylapore and she can get the details instantly. I’m not trying to suggest that the average rasika is biased and casteist. But to say, that average rasika wouldn’t know of the caste of an artist who had made it big is a little bit too naive.

The last presentation was a by Dr. V.Ramanathan. It was a critique on the acclaimed book of TMK ‘A Southern Music – The Karnatic Story’

I have not read the book. So I cannot comment on the book or the critique. But I found his presentation structured and fact based. There was no high pitched frenzy or call of boycotting or shutting down TMK. He presented several Illustrations of fallacies and circular logic in the book. He also mentioned that some portions are also directly lifted. I would read this paper when the proceedings are published with interest.

Overall, it was an interesting day. As promised, I was allowed to make my points freely. While the focus for most part was on the external threats, there could have been a little bit more focus on introspection as well.

Read Full Post »

நாகஸ்வர கோயில் மரபப் பற்றி நண்பர் வித்வான் பிரகாஷ் இளையராஜாவுடன் இணைந்து ஆற்றிய உரையின் பகுதியை இங்கு காணலாம். டிசம்பரில் ஆர்.ஆர்.சபாவில் இந்த நிகழ்வு இடம்பெற்றது.

Read Full Post »

2004-ல் எழுதியது. இன்றைக்கும் பொருந்தும் என்றுதான் நினைக்கிறேன். (அப்போது ஒரு தோசை 20 ரூபாய்க்கு கிடைத்திருக்கிறது)

‘இந்த தடவை முத்ரா-ல ஃப்ரீ கச்சேரி இல்லையாமே ? ஆஸ்தீக சமாஜத்துல கூட 15-ரூபாய்க்கு டிக்கெட்டாம் ? ’.

மாமா talk-இல் பிரதானமாய் அடிபடும் டாபிக் இதுதான். (மாமி talk-இல் இந்த வருடம் ‘மாம்பலம் சிஸ்டர்ஸ்-ஐப் பத்திதான் நிறைய பேச்சு. கர்நாடிகா ப்ரதர்ஸ், ராகம் சிஸ்டர்ஸ், பத்மா சேஷாத்ரி சிஸ்டர்ஸ் என்றெல்லாம் vocal-duet பாடும் கூட்டம் அதிகரித்துக் கொண்டே சென்று கொண்டிருக்கிறது. இதே நிலையில் போனால், kilpakkam kins, kanchipuram cousins என்றெல்லாம் அடுத்த சீஸனில் யாரேனும் கிளம்பினால் கூட ஆச்சர்யப்படுவதற்கில்லை.)

இந்த முறை நிறைய சபாக்கள் டிக்கெட் விலையைக் கணிசமாக ஏற்றியிருக்கின்றன. ஃப்ரைம் டைம் ஸ்லாட்டில் ஓசியில் கச்சேரி நடக்கக் கூடிய சபைகளும் குறைந்திருக்கின்றன. கிருஷ்ண கான சபையில், மினிமம் டிக்கெட் விலை ரூ.100-ஆக உயர்ந்துள்ளது என்றொரு நண்பர் சொன்னார். பாரத் கலாச்சார், வாணி மகால் போன்ற இடங்களில் மினிமம் 50 ரூபாய். பல காலமாய் சும்மா கிடைத்த சங்கீதத்தைக் கேட்டவர்களுக்கு இந்நிலை அத்தனை செளகரியமாக இல்லை. ‘சங்கீதத்தை வெச்சு வியாபாரம் பண்றான். தியாகராஜர் பாட்டை பாடறானே, அவருக்கு என்ன ராயல்டி குடுக்கறான் ? ஷாமியானா பந்தல்-ல 50 சேரைப் போட்டு, ஐம்பது, நூறு-னு டிக்கெட்டுக்கு வாங்கறான். ஆத்மார்த்த சங்கீதம் எல்லாம் போயாச்சு ‘ என்றெல்லாம் இவர்கள் புலம்புவதைக் கேட்க முடியும். இப்படிப் புலம்புவதால் இவர்களெல்லாம் காசில்லா ஓட்டாண்டிகள் என்றெண்ண வேண்டாம். இவர்கள் நினைத்தால் ஆளுக்கொரு சபை ஆரம்பித்து, சென்னையே ஓசியில் கச்சேரி கேட்கச் செய்ய முடியும்.

சங்கீதம் முதலில் கோயில்களில் ஆராதனைக்குரியதாக இருந்தது. பின்பு ராஜாக்கள், மிராசுதார்கள், பிரபுக்களின் ஆதரவில் இருந்தது. அப்பொழுதுதெல்லாம் எவனோ ஒரு புண்ணியவான் எல்லா செலவையும் ஏற்றுக் கொண்டுவிட ஊரே கச்சேரி கேட்டது. அது என்றைக்கு சபைக்கு வந்ததோ அன்றே டாக்டர், சார்டட் அக்கெளண்டெண்ட் என்றெல்லாம் profession இருப்பதுபோல், இசைக் கலைஞராக இருப்பது, சங்கீத சபை நடத்துவது போன்றவைகளும் தொழில்களாகிவிட்டன. ஒரு வேலையை நல்ல வேலை என்று நாம் சொல்வாமாயின், நம் ஊர் அகராதிப்படி, அந்த வேலைக்கு நல்ல சம்பளம் என்று அர்த்தம். சபா வாசலில் அறுசுவையரசு காண்டீனில் ஒரு தோசைக்கு இருபது ரூபாய் கொடுக்க யாரும் தயங்குவதில்லை. குளிர்பதன வசதியுடன் கூடிய ஹாலில் 3 மணி நேரம் உட்கார்ந்து பாட்டு கேட்பதற்கு 50 ரூபாய் கொடுக்க வேண்டுமென்றால் மாத்திரம் மனது வரமாட்டேன் என்கிறது. (அதுவும் சாயங்கால வேளையில் நடக்கும் கச்சேரியைத் தவிர மற்ற கச்சேரிகளுக்கெல்லாம் அனுமதி இலவசம்.)

இந்த இலவசம் என்ற சொல் ஏன் நம்மை இப்படி ஆட்டிப் படைக்கிறது என்று தெரியவில்லை. ‘இந்த இதழ் குங்குமத்துடன் சந்திரமண்டலத்தில் 2050-இல் திறக்கப் போகும் சரவண பவனில் ஒரு மசால் வடை இலவசமாகப் பெறுவதற்கான கூப்பன் இலவசம்’  என்று அறிவித்தால் கூட, அதற்காக குங்குமத்தை வாங்க சில பேர் நிச்சயம் இருப்பார்கள். இந்த விஷயத்தில் படித்தவர் பாமரர் பேதமெல்லாம் இல்லை. இந்த e-mail-ஐ நூறு பேருக்கு அனுப்பினால் 10 நிமிடம் long distance பேசலாம் என்றொரு stray email நமக்கு வந்தால், அதை forward செய்ய வேலை மெனெக்கெட்டு புதிய மின்னஞ்சல் முகவரிகள் உருவாக்கும் பிரகஸ்பதிகளை நான் பார்த்திருக்கிறேன். நாம் அனுபவிக்கும் ஒரு செளகரியத்திற்காக காசு கொடுக்க ஏன் மனசு வரமாட்டேன் என்கிறது ?

நம் மக்களின் கலாச்சாரத்தில் ஊறிய விஷயம் என்று இதை முழுமையாக ஒதுக்கிவிட முடியவில்லை. sony, nike போன்ற brand name-களுக்காகவே premium கொடுக்க தயங்காத நாம், சங்கீதம் பாடுபவனும் சபை நடத்துபவனும் மாத்திரம் லாபமே பார்க்காமல் பரோபகாரியாக வெறும் ஆத்ம திருப்திக்காக மாத்திரம் உழைப்பவராக இருக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்ப்பதுதான் என் சிற்றறிவுக்கெட்டாத ஒன்றாக இருக்கிறது.

கச்சேரி பிரபலமான, தேர்ந்த வித்வானால் இருக்க வேண்டும். அதுவும் நல்ல செளகரியமான சபையில் இருக்க வேண்டும். அதுவும் ஆபீஸ் முடிந்து கச்சேரிக்குத் தோதாய், 6.00 மணிக்கு மேல் இருக்க வேண்டும். சுதா ரகுநாதன் பாடும் பொழுது பாட்டு சங்கதிகள் மட்டும் கேட்ட்டால் பத்தாது. அவருடைய ஜிமிக்கி அசையும் அழகும் தெரிய வேண்டும். இது எல்லாம் காலணா காசு செலவழியாமலும் கிடைக்க வேண்டும். எனக்கு மட்டும் அடுத்த மாதத்திலிருந்து சம்பளத்தை இரண்டு மடங்காக்கினால் தேவலாம். என் ஆபீஸ் மாத்திரம் கஞ்சப் பிசிநாரி.

சரி…எது எப்படியோ, இன்றைக்கு வளையப்பட்டியின் நாதலயா ட்ரஸ்ட், ஹேமமாலினி கல்யாண மண்டபத்தில் இசை விழாவைத் தொடங்கியிருக்கிறது. உன்னிகிருஷ்ணன் கச்சேரியை இன்று பலர் (ஓசியில்) இரசித்திருப்பார்கள். All are welcome வாசகத்தை பூதக்கண்ணாடி கொண்டு தேடுபவர்கள் ஹேமமாலினிக்குப் போகட்டும். எனது கவலையெல்லாம், சென்னைக்கு வந்து 4 நாட்கள் ஆகியும் இன்னும் ஒரு டி.என்.கிருஷ்ணன் கச்சேரி கூட கண்ணில் படவில்லையே என்றும். திருச்சி சங்கரனின் தனியாவர்தனத்தை எப்பொழுது கேட்போம் என்றும்தான்.

Read Full Post »

டிசம்பர் சீஸனில் பல்லாயிரக்காண கச்சேரிகள் நடக்கின்றன. இருப்பினும் நாகஸ்வர கச்சேரிகள் பெரும்பாலும் தொடக்க விழா என்ற கேலிக்கூத்துக்கே ஒதுக்கப்படுகின்றன. மங்கல இசை என்ற பெயரில் பெரும் கலைஞர்களை அவமதிப்பதைப் பற்றி தனி பதிவு எழுதவேண்டும்.

நாகஸ்வர கச்சேரிகள் வைக்காததற்கு, சிறிய ஹாலில் அதிக சத்தம், கூட்டம் வராது என்று தொடங்கி பக்கத்துவீட்டுப் பாட்டிக்கு பல் விழுந்துவிட்டது வரை ஆயிரம் காரணங்கள்.

”அதுதான் பொங்கலில் நாகஸ்வர விழா இருக்கிறதே”, என்று எதிர் குரல் வேறு. “சீஸனின் போது நாகஸ்வரக் கலைஞர்கள் தீண்டத்தகாதவர்களா”, என்று சிலரைக் கேட்டு பகைத்துக் கொண்டதுதான் மிச்சம்.


இந்த வருத்தங்கள் பல வருடங்களாய் இருந்தாலும் பெரியதாய் ஒன்றும் செய்யமுடியவில்லை. இந்த நிலையில் மூன்று வருடங்களுக்கு முன் வித்வான் டி.எம்.கிருஷ்ணாவின் தலைமையில் சுமனஸா அறக்கட்டளை ஓர் அரிய, மிகவும் தேவையான முயற்சியை முன்னெடுத்தது.

டிசம்பரில் கச்சேரி நடத்தும் சபைகளுடன் பேசி நாகஸ்வரத்துக்கென்று சில கச்சேரிகளை ஒதுக்கி வைத்திருக்கிறது. கச்சேரி தேதியையும் நேரத்தையும் மட்டும் சபை அளித்தால் போதும். மற்ற அனைத்தையும் சுமனஸா அறக்கட்டளையே பார்த்துக் கொள்கிறது. கச்சேரிகளுக்கு கலைஞர்களை முடிவு செய்வதிலிருந்து, கச்சேரி செலவுகளை ஏற்றுக்கொள்வது வரை அனைத்தையும் சுமனஸா அறக்கட்டளை பார்த்துக்கொள்கிறது.

இந்தப் பணியில் துறை சாதனையாளர் வியாசர்பாடி கோதண்டராமனும் இருப்பதால் பெரும்பாலும் அதிகம் அறியப்படாத கலைஞர்களுக்கு இந்த மேடை கிடைக்கிறது. இன்று நல்ல பெயருடன் விளங்கும் மயிலை கார்த்திகேயன் என்ற அற்புத இளம் கலைஞரை நான் முதன் முதலில் கேட்டது இந்த அறக்கட்டளை நாத இன்பத்தில் ஏற்பாடு செய்திருந்த டிசம்பர் கச்சேரியில்தான்.

இந்த சீஸனில் மட்டும் ஐந்து சபைகளில் பதினோரு கச்சேரிகள் ஏற்பாடாகி சிறப்பாக நடந்துள்ளன.

சென்ற வருடம், டிசம்பர் தவிர மற்ற மாதங்களிலும் நாகஸ்வர கச்சேரிகள் இந்த அறக்கட்டளையால் நடத்தப்பட்டுள்ளன.

தமிழ்நாடு மட்டுமின்றி மற்ற மாநிலங்களில் இருந்தும், நாகஸ்வரக் கலைஞர்கள் வரவழைக்கப்படுகின்றனர். அதிக விளம்பரம் இன்று சத்தமில்லாமல் இது ஒரு புரட்சி என்றுதான் சொல்லவேண்டும்.

மிக அவசியமான முயற்சியை முன்னோடியாய் முன்னெடுத்திருக்கும் சுமனஸா அறக்கட்டளைக்கும், வித்வான் டி.எம்.கிருஷ்ணாவுக்கும் சங்கீத உலகம் என்றென்றும் கடன்பட்டிருக்கும்.

வரும்காலங்களில் பதினொன்று பல நூறாகப் பெருகும் என்று நம்புவோம்.

Read Full Post »

வருடா வருடம் பரிவாதினி கச்சேரிகளை ஒருங்கிணைப்பது எவ்வளவுக்கெவ்வளவோ மகிழ்ச்சியளிக்கக் கூடிய ஒன்றோ அதே அளவுக்கு ஆயாசம் அளிக்கும் வேலையும்கூட. இருப்பினும், மண்டி வரும் சோம்பலை உலுக்கித் துரத்த வைக்க வருடாந்திர பர்லாந்து விருதை நினைத்தாலே போதும். மனம் குதூகலிக்கத் தொடங்கிவிடும். அதிகம் கண்டுகொள்ளப்படாத விருதுதான் என்றாலும் என்னளவில் பெருமகிழ்ச்சியை அளிக்கும் நிகழ்விது. வருடம்தோரும் வாத்தியம் செய்யும் ஒரு வினைஞரை கௌரவித்து அவரை வாழ்நாள் நண்பராக்கிக் கொள்ளும் தருணமது.

இந்த வருடம் கஞ்சிரா மேதை ஹரிசங்கர் அவர்களின் அறுபதாவது பிறந்த வருடம் என்பதால், அவருக்கு வாத்தியங்கள் செய்து கொடுத்த வினைஞரை கௌரவிக்கலாம் என்ற எண்ணம் தோன்றியது. ஹரிசங்கர் அவர்களின் சீடர்களுடன் பேசுகையில் திரு.முருகானந்தமே ஹரிசங்கருக்கு வேலை செய்த வினைஞர்களுள் முதன்மையானவர் என்று தெரிய வந்தது. அவருடைய மகன் நவநீதம் சென்னையில் மிருதங்கவேலை செய்து வருகிறார் என்கிற தகவலும் கிடைக்க – கூகிள் உபயத்தில் நவநீதத்தின் தொலைபேசி எண் கிடைத்தது. அவரிடம் பேசுகையில் முருகானந்தம் இப்போது தொழிலிலிருந்து ஓய்விபெற்று தன் சொந்த ஊரான வலங்கைமானில் உள்ளார் என்று தெரிய வந்தது.


வலங்கைமான் என்ற பேரைக் கேட்டதுமே அந்த ஊர் சங்கீதத்துக்கு அளித்த தவில் மேதை சண்முகசுந்தரம் அவர்களின் வாசிப்பு காதில் ஒலித்தது. குறிப்பாக மேண்டலின் ஸ்ரீனிவாஸுக்கு அவர் வாசித்த கச்சேரிகள்! மேண்டலின் ஸ்ரீனிவாஸ் உச்சிக்கு வரும்போது நிறைய வீடுகளில் மங்கலவாத்யமாக டேப்ரிக்கார்டர்களில் ஒலித்துக் கொண்டிருந்த நாகஸ்வரத்தின் இடத்தை மேண்டலின் பிடித்துக்கொண்டது. அதற்கு முக்கிய காரணம் சண்முகசுந்தரம் அவர்களின் வாசிப்பு என்பது என்னுடைய துணிபு. மேண்டலினின் இனிமையான நாதத்தையும், விறுவிறுப்பான காலபிரமாணத்தையும் மீறி அந்த ஒலிநாடாக்களுக்கு மங்கல வாத்யத்தின் தன்மையைக் கொடுத்ததில் தவிலின் நாதத்திவலைகளுக்கும் முக்கியப்பங்கு உண்டு.

இந்த எண்ணங்களை எல்லாம் அசை போட்டபடி முருகானந்தம் அவர்களை அழைத்து அவருக்கு விருது வழங்க விரும்பவதைச் சொன்னேன். “எனக்கு விருதா? நான் அப்படி ஒன்னும் பண்ணலியே”, என்றவரிடம் ”ஹரிசங்கரின் அறுபதாவது பிறந்த ஆண்டில் உங்களுக்கு கொடுப்பதுதான் சரியாக இருக்கும்”, என்றவுடன் ஒப்புக் கொண்டார்.

அதன்பின் அவரை வலங்கைமானில் சென்று காண நான் திட்டமிட்ட போதெல்லாம் ஏதோவொரு காரணத்தால் தட்டிக்கொண்டே போனது. விருது கொடுக்க இரண்டு நாட்களே உள்ள நிலையில் தொலைபேசியிலாவது அவரிடம் பேட்டி எடுத்தவிடலாம் என்று இன்று அழைத்தேன்.

எனக்குவோர் இன்ப அதிர்ச்சி காத்துக் கொண்டிருந்தது.

“என்னை அப்பா தவில் கத்துக்க சொன்னாங்க. நான் மாட்டேனுட்டேன். நாகஸ்வரம் கத்துக்கப் போனேன்.”, என்று பேட்டியைத் தொடங்கினார்.

பெரும்பாலும் வாத்தியம் செய்யும் வினைஞர்களுக்கு இசைப்பயிற்சி இருப்பதில்லை என்பதால் எனக்கு ஆவல் மிகுந்தது.

“அப்பாவுக்கு தவிலில் ஆர்வமா?”

“என்ன இப்படி கேட்கறீங்க. அவரு பெரிய வித்வானாச்சே”

என் ஆவல் அடுத்த நிலையை எட்டியது.

“ஐயா பேரென்னங்க…”

“வலங்கைமான் சண்முகசுந்தரம்….”


தூக்கிவாரிப் போட்டது. என்னை சிறுவயதில் இசையின் பால் இழுத்த அந்த வாசிப்புக்கு சொந்தக்காரரின் வாரிசுக்கு விருதளிக்கப் போகிறோம் என்றெண்ணி புளகாங்கிதமடைந்தேன்.

“இவ்வளவு நாளா அவர்தான் உங்க அப்பானு தெரியாம இருந்துட்டேன். மேண்டலினுக்கு அவர் வாசிச்ச பதிவுகளை டேப் தேயத் தேயக் கேட்டிருக்கேன்.”

“அவர் வாசிப்பு பெரிய வாசிப்பு. நானும் வாசிச்சு அந்த அளவுக்கு வரலைன்னா அவர் பேர் கெட்டுபோயிடும்-னு தவில் கத்துக்கமாட்டேனுட்டேன்.”

“அதனால நாகஸ்வரம் கத்துக்கிட்டீங்களா?”

“ஆமாம். ஆண்டான்கோயில் செல்வரத்தினம் எனக்கு தாத்தா முறை. வயசு வித்தியாசம் அவ்வளவு இல்லைனாலும் முறைப்படி தாத்தா. அவர்கிட்ட கத்துகிட்டேன். கோயில்ல எல்லாம் வாசிச்சுப் பழகுவேன். பதினைஞ்சு வயசிருக்கும் போது கொஞ்டம் உடம்பு சரியில்லாம போச்சு. டாக்டர் பாத்துட்டு இதயம் வலுவில்லாம இருக்கு. நாகஸ்வர பயிற்சி கூடாதுனு சொல்லிட்டாரு.”

“அதுனால வாத்தியம் பண்ண ஆரம்பிச்சீங்களா?”

“இல்லை. அம்மையப்பன், வலங்கைமான்-ல எல்லாம் கொஞ்சம் நிலமிருந்தது. அதைப் பார்த்துகிட்டு இரண்டு வருஷம் விவசாயம் பண்ணினேன்”

“அப்புறம் எப்படி இந்தத் தொழிலுக்கு வந்தீங்க?”

“என் தங்கையை மிருதங்க வித்வான் தஞ்சாவூர் உபேந்திரனுக்கு கொடுத்திருந்தோம். அவர் தொழில்ல முன்னேறி சென்னைக்கு குடிபோயிட்டாரு. அவர்தான் என்னையும் சென்னைக்கு வரச் சொன்னாரு.”

தஞ்சாவூர் உபேந்திரன் இன்று முன்னணியில் விளங்கும் கலைஞர்களை மட்டுமல்ல, ஓர் அற்புதமான வினைஞரையும் இசையுலகுக்கு இட்டு வந்திருக்கிறார்.

“அவருக்கு அப்போ ராமகிருஷ்ணன்-னு வண்ணாந்துறையில ஒருத்தர் மிருதங்க வேலை செஞ்சுகொடுத்துகிட்டு இருந்தார். அவர் அண்ணனும் பக்கத்துலையே கடை வெச்சு இருந்தார். அவங்க கிட்ட வேலை செய்ய ஆரம்பிச்சேன். தவில்ல இப்பதான் நட் போல்ட் போட்டு முடுக்கறோம். அப்பல்லாம் வார் பிடிக்கணும். அது அவ்வளவு சுலபமான வேலையில்ல. அப்பாவுக்காக நான் பலமுறை வார்பிடிச்சு கொடுத்து இருக்கேன். அந்த அனுபவத்துனால மிருதங்கத்துக்கு வார்பிடிக்கறது, மூட்டு அடிக்கறது எல்லாம் சுலபமாவே வந்துடுச்சு. கொஞ்ச நாள்ல நானே சொந்தமா கடைவெச்சுட்டேன்.”

“உங்க கடை எங்க இருந்தது?”

“மாதவ பெருமாள் கோயில் பக்கத்துல. அங்க வேதமூர்த்தி-னு ஒரு மெக்கானிக் கடை வெச்சு இருந்தார். அவருக்கு சங்கீதம்னா உயிர். அவருக்கும் எனக்கும் பழக்கம் ஏற்பட்டு, அவர் கடையிலேயே பாதியை எனக்குக் கொடுத்தார். அங்கதான் என் தொழில் தொடங்கிச்சு.”

இசை எப்படி சம்பந்தமில்லாத இருவரை இணைக்கிறது என்று வியந்தபடியே அடுத்த கேள்வுக்குச் சென்றேன்.

”தஞ்சாவூர் உபேந்திரனுக்குதான் முக்கியமா மிருதங்கம் செஞ்சுகொடுக்க ஆரம்பிச்சீங்களா?”

“இல்லையில்லை! அவர் சிஷ்யர் நெய்வேலி நாராயணனுக்குதான் முதல்ல செஞ்சு கொடுத்தேன். அப்புறம் இன்னொரு சிஷ்யர் முருகபூபதிக்கு செஞ்சு கொடுத்தேன். அப்படி கொஞ்சம் கொஞ்சமா என் நிறைய பேருக்கு செய்ய ஆரம்பித்தேன். காரைக்குடி மணி, திருவாரூர் பக்தவத்சலம், ஸ்ரீமுஷ்ணம் ராஜாராவ்-னு நிறைய பெரிய வித்வான்களுக்கு செஞ்சு கொடுத்திருக்கேன்.”

”ஹரிசங்கர் அவர்களை எப்படி சந்திச்சீங்க?”

“அவரை உபேந்திரன் அத்தான்தான் வீட்டுக்கு கூட்டிகிட்டு வந்தாங்க. மேடலின் கச்சேரிக்கு அப்போ இவங்க எல்லாம்தான் செட்டு. அப்பா, அத்தான், ஹரிசங்கர், விநாயக்ராம் சேர்ந்து வாசிப்பாங்க. பல ஊர்கள்ல, கல்யாணங்கள்ல கச்சேரி நடக்கும். அப்படி சந்திச்சுப் பழக்கம். அப்பா மேல ஹரிசங்கருக்கு ரொம்ப மரியாதை. என்கிட்டையும் ரொம்ப பிரியமா நடந்துப்பாங்க.”

“கச்சேரிகள் நிறைய கேட்டு இருக்கீங்க. உங்களைக் கவர்ந்த கச்சேரி?”

“நிறைய போவேன். எல்லாம் கேட்பேன். அதுக்கு மேல சொல்ற அளவுக்கு நுணுக்கமெல்லாம் தெரியாது. பாட்டைவிட கலைஞர்களைப் பார்த்து பழகறதுலதான் எனக்கு கவனமிருந்தது.”

”ஹரிசங்கருக்குனு ப்ரத்யேகமா ஏதாவது செய்யச் சொல்லுவாரா?”

“அப்படி ஒண்ணும் இல்லை. அவர் முக்கியமா என்கிட்ட தோலைத்தான் வாங்கிப்பாரு. நான் கட்டையில் ஒட்டிக் கொடுத்த வாத்தியங்களும் அவர் வாங்கிக்கிட்டிருந்தாலும் அவருக்கு அவரே தோலை ஒட்டினாத்தான் பிடிக்கும். ஃபெவிக்காலை வெச்சு ஒட்டறது அவருக்குப் பிடிக்காது. சாதத்தை வெச்சே ஒட்டிப்பாரு. அது அவருக்குத்தான் முடியும்.”

“கஞ்சிராவுக்கு அப்பல்லாம் உடும்புத் தோல் உபயோகிச்சீங்க இல்லையா?”

“ஆமாம். அதுலதான் அந்த நாதம் கிடைக்கும். வேற தோலுல கிடைக்காது. எஙக் ஊர்ல, வேதாரண்யத்துல, ஆடுதுறைல எல்லாம் மாமிசத்துக்காக உடும்பு அடிப்பாங்க. அதனால் தோல் சுலபமா கிடைக்கும்.”

“இப்ப உடும்பு அடிக்கறது தடை பண்ணிட்டாங்களே”


“இப்ப என்ன தோலு உபயோகிக்கறீங்க?”

“நான் தொழில் பண்ணின வரைக்கும் உடும்புதோல்தான் உபயோகிச்சேன். இப்ப என்ன பண்றாங்கனு தெரியலை”

”ஹரிசங்கரோட அறுபதாவது பிறந்த வருடமிது, அவரைப் பற்றி வேற எதாவது சொல்ல விரும்பறீங்களா?

“அவருக்கும் எனக்கும் முதலாளி தொழிலாளி உறவில்ல. நண்பர்கள் மாறிதான் பழகினோம். அவரும் நானும் அடிக்கடி வெத்தலை கடையில சந்திச்சுப்போம். அவர் அன்பா பழகினதை வாழ்நாள் முழுக்க மறக்கமுடியாது.”

“இந்த விருதை மிருதங்கம் செய்வதுல நிபுணரா இருந்த பர்லாந்து அவர்கள் பேருல கொடுக்கறோம். அவரை நீங்க சந்திச்சதுண்டா?”

“ஒரு முறை பார்த்து இருக்கேன். உபேந்திரன் அத்தான் தஞ்சாவூர்ல இருந்தபோது அவர் வீட்டுக்கு வந்து பர்லாந்து வேலை செய்வாரு. அப்ப பார்த்து இருக்கேன். அன்னிக்கு எனக்குத் தெரியாது நானும் இந்தத் தொழிலுக்குத்தான் வருவேன்னு.”

“ஒரு பெரிய இசை பரம்பரைல வந்த நீங்க வாத்தியங்கள் செய்யறதை தொழிலா எடுத்துக்கிட்டீங்க. இப்ப உங்க வாழ்க்கையைத் திரும்பிப் பார்க்கும் போது நிறைவா இருக்கா?”

“நிச்சயமா நிறைவா இருக்கு. இந்தத் தொழில்தான் என்னை ஒருமனுஷனா ஆக்கி இருக்கு. எந்தக் குறையுமில்லாம நிம்மதியா இருக்க வெச்சிருக்கு. என்  பசங்க – நவநீதம், தனபால் – ரெண்டு பேரும் இன்னிக்கு இந்தத் தொழில்தான் பண்ணிகிட்டு இருக்காங்க”

நான் பர்லாந்து அவர்களைப் பார்த்ததில்லை. அவர் மகன் செல்வத்தைப் பார்த்து கௌரவித்த போது பர்லாந்து அவர்களையே பார்த்த உணர்வு ஏற்பட்டது. இன்னும் இரண்டு நாட்களில் முருகானந்தம் அவர்களைப் பார்க்கும் போது மேதை வலங்கைமான் சண்முகசுந்தரம் அவர்களையே பார்த்த நிறைவு ஏற்படும் என்று தோன்றியது. அந்த மகிழ்ச்சியில் துளிர்த்த புன்னகையோடு பேட்டியை முடித்துக்கொண்டேன்.

நன்றி: இன்மதி.காம்

Read Full Post »

Ever since the Parivadini series 2017, I have been talking to various people and have been contemplating Nagaswara artists, their current state in the Carnatic music field, and possible ways to elevate their status in the field.

Twin Worlds

Although we seem to consider Nagaswara music to be a part of Carnatic Music there seem to be many fundamental differences between the so called “Carnatic world” and the “Nagaswaram world”.

The Parivadini Pratibha Series got me thinking about this. The series was open for all. There was no restriction in terms of caste/gender/region or instrument. While we received entries from a diverse set of people, we did not receive a single entry from a Nagaswara artiste. If I were to identify the “next gen” Injikudi Subramaniam or Vyasarpadi Kothandaraman, how was I supposed to figure that out? On the one hand, there is a lot of pessimism about the state of Nagaswaram. On the other, here I am, a genuine well-wisher of Nagaswaram music eagerly wishing for its prosperity but struggling to identify young talents.

To me at first the Nagswara – Non Nagaswara divide appeared to be a consequence of the larger Brahmin – Non Brahmin divide in the Carnatic world at large. For sure carnatic music is restricted to a very small group of people, predominantly Brahmins. But for the moment, let us forget that problem and focus exclusively on Nagaswaram, for the simple reason that it might be better to first stem the rot locally with respect to a specific issue, before we dream of greener pastures. As it turns out, there are other important factors at play here besides caste.

Working The Way Up

Let us take the case of an individual who would like to work her/ his way up in the field as a non-Nagaswara artist. The paths are well defined here. Apart from undergoing training under a Guru, the student exposes her/himself to various concerts through various available avenues. When a child nears her/his teens, s/he starts participating in competitions all over South India. Most of the prominent sabhas conduct competitions on various themes and with demands of varying degrees of complexity. This forces the individual to learn many compositions to widen their repertoire and helps gauge her/himself within peer groups. Of course, there is a key role played by parents in creating avenues for learning, motivating the child to participate in events, etc. Once the parents and the child realize that the child is at least at the average performance level within the community they typically take the next leap. If the child isn’t already learning from one, they seek a Guru of higher reputation (there is a big element of branding that goes into the process of growth in the field). You will then invariably find parents taking a special interest in networking. The child first starts performing several low-profile concerts (ex: temple concerts). The advantages of such performances are many:

  1. These performances typically help the child break out of stage fear.
  2. Recordings of such performances are meticulously scrutinized by the Guru and helps the child assess her strengths and weaknesses.
  3. If the child doesn’t deliver at the expected level, little damage is done in terms of reputation since these concerts are low profile.

Upon gaining reasonable experience performing on stage, a biodata and recordings are floated around in various networks. The child’s talent (to a lesser degree) and the strength of parents’/guru’s network (to a higher degree) result in concert opportunities of more serious nature, at bigger venues.

Most concert opportunities even at this stage typically mean performing without an honorarium. Needless to say, parents are also happy to absorb the costs of preparation/travel etc. They invest a significant amount of their own time as well.

For instrumentalists, a grand arangetram (debut) concert is arranged where the young performer shares the stage with veterans. The hall typically overflows with friends, relatives, musicians and several individuals who are influential in this field.

The above-mentioned process approximately takes a decade.

Another point to remember is that all this while, the child does not compromise on academics. There is absolutely no pressure on the child to reach a level in music that should eventually win her/him their daily bread. The decision to take up music as a full-fledged career usually waits until one is in their late twenties.

At the end of this roughly decade long process, the child’s seriousness towards the art becomes clear and that defines the further course of action. The promising talents, upon doing enough PR exercises, can always land 2-6 afternoon concerts during the December Season (The probability of a concert opportunity in Chennai for a non-Chennai resident is a little low but not zero. Eventually parents figure out who likes “namma kuttan” or “mana vaadu” more than ‘namba paiyan’.) In case of accompanying artists, the opportunities can be even more.

Beyond this point, success in gaining concert opportunities becomes an increasingly complex process. While it is possible to break down someone’s success top-down to its various ingredients, it is difficult to prescribe a fool proof bottom-up formula that works for every promising aspirant.

In any case, there seem to be several promising artists at any given point at various career stages, and for an earnest rasika or an organizer, the talent pool is up to the brim. There is plenty to choose from.

There is enough evidence to suggest that the process detailed above can work as well for a Non Brahmin and Non Nagaswara artist as it does for a Brahmin and Non nagaswara artist.

Now if we look at the Nagaswara world, this well-crafted process of working one’s way up suddenly doesn’t exist anymore.

At a cursory glance, one might conclude that this is because of lack of patronage to Nagaswaram in sabhas. One might argue that the Nagaswaram is restricted to inauguration functions and is not featured in concerts. There is some degree of truth to this, especially if we consider the December Season concerts in Chennai. However, a closer look reveals deeper issues.

Let us look at the population that chooses to learn Nagaswaram and Thavil. Most of this population is in Government aided music schools and colleges that require the student to know how to read and write. There is a small population that learns in the Gurukula mode under some kin who is in the profession. This latter number is insignificant though, and hence I won’t get into it here.

What is the motivation for Nagaswaram students to join such institutions? Is it the love for the art or something else?

The startling answer to this question is that students join such institutes because of poverty. I was quite shaken when I first heard this from a great Nagaswaram artiste.

How does choosing to learn the Mangala Vadhyam help address issues related to poverty?

Here is a candid account from an artiste who worked in one such institution: “Most of the students are either school dropouts or do not have any skill to take up any other vocation. If you travel to interior villages, the Mangala Vadhyam is a part of not just big life events such as marriages but also a part of many smaller events. Hence, the nagaswaram/thavil artists will invariably find an opportunity to play. The key point to note is that although the presence of the artist is inevitable, the quality of music that needs to be presented almost doesn’t matter. All that matters is the ability to produce some kind of sound with the instrument. That is the reason you will find more students opting to learn thavil than Nagaswaram – for it is easier produce sound on Thavil when compared to Nagaswaram. Among the Nagswaram students you will invariably find many dropouts after the first year. This is because the moment the student realizes he can “manage” to play at events he is motivated to put it to use and address his financial woes.”

It is in such tragic conditions that artistes of promise emerge. Unfortunately the talented youngster in such a situation neither has the life skills to work his way up in the urban Carnatic world nor the financial freedom to pursue higher musical goals.

The fact that we have a number of high quality Nagaswaram artists today is nothing short of a glorious miracle. It is as though seeds have sprouted on concrete.

Sociologists unfortunately stop at viewing this issue as a “Brahmin vs. Non Brahmin” thing and think that their job is done if they write or talk about this. While they are angered that the Brahmin controlled sabhas do not host enough Nagswaram concerts and that when such concerts are hosted the audience turn out is distressingly low, they do not think it is necessary for them to turn up to such concerts themselves. (Let us not even get into organizing.) For non Nagaswaram concerts it would be a fair guess that about 75% of the audience that turn up are not really there to enjoy the music. They turn up to honor the request of the artist and genuinely feel that their presence (despite their musical ignorance) has a role to play in encouraging the artist. Unfortunately, this does not happen in the Nagaswaram Concerts.

What is the Solution?

I’ve only got to the tip of the iceberg here. It would be premature to propose a grand solution at this point. However, some preliminary thoughts come to mind:

  1. A scholarship can be initiated for a period of five years to be given to deserving students under a designated, well meaning Guru.  The scholarship should relieve the student of her/his financial woes and allow her/ him to focus on the music alone. This could start with 5 to 10 students and should be used as a motivation to students to take up music seriously and not be complacent merely with some sounds produces.
  2. While the student learns under the designated Guru, opportunities should be created for this student to travel to cities like Chennai and participate in various workshops conducted by musicians and attended by Non Nagaswaram students.
  3. Endowments could be started in Sabhas to conduct Nagaswaram Competitions.
  4. Talented young Nagaswaram artistes should be featured along with young and popular non Nagaswaram artistes so as to create visibility.
  5. Training should be provided on communication and life skills. If possible, we should also help them with some kind of an academic degree.
  6. We should consciously work on bringing more people to Nagaswaram concerts. We should actively spread the idea that attending such events helps a cause and inability to understand the music should not be a deterrent.
  7. DIY webcast kits can be provided to artists so that they can showcase their talent from wherever they are.

While I’m still mulling over these thoughts for several months now, a beginning is made this month.

Apart from the Bi Monthly Nagaswaram series that we started in June 2018, we are planning to give instruments to students that are talented and under financial distress. We gave away three nagaswarams and one thavil (costing a total of ninety thousand rupees) to four young deserving students on 03 Nov 2018.

This thought was initiated through Nagaswara Vidvan Idumbavanam Prakash Ilayaraja. When a student of Ilayaraja, who had graduated from his school, approached him to buy a new nagaswaram – only to realize it was too expensive and had to postpone the buying for another few months before he could save enough to buy a new one (costing INR 15000). This student is a typical case, where an artist all of 18, must depend on his music (having lost his father) to support is entire family and he doesn’t even possess a decent instrument to practice his art. Ilayaraja says, “Such students are there in hundreds and in every district of Tamilnadu”.

I can go on and on. But I will stop here.

I put this post out to create visibility on a grave issue and create an opportunity for discussion and hopefully pave the way for some concrete action.


Details of the Beneficiaries of the first instrument donation event held on 03 Nov 2018

  1. Balaganesh (Age 16) learning under Prakash Ilayaraja at State run music school, Vizhuppuram.
  2. V.Gobeeswaram (Age 9) learning under Thirurameswaram Radhakrishnan, Thanjavur
  3. E.Chandrasekar (Age 18) learning under Prakash Ilayaraja
  4. G.Velmoorthy (age 17) learning under Chinnamanoor Vijaykarthikeyan

Read Full Post »

My friend Balaji Santhanam translated my the post I made on this subject yesterday. Thank you Balaji for taking the time to do this.

Yesterday, Chinmayi published a list of people in Carnatic music who crossed the lines with Women.

So, what is acceptable behavior? Is it true that they were affected? Can these be false allegations? If the accuser is unknown, can’t anyone can say anything about anyone else?

Questions, questions and more questions…


It is not easy to find answers for these questions. But if we say that we need to find the answers before we can talk about this, it will take another hundred years to even utter a word.

Being a Carnatic music fan for many years, I have had the opportunity to move with many artists and students. After starting Parivadini, I got a chance to move with sabhas, their office bearers and “behind the scene” controllers. From that experience, I can say that let there be no doubt that this field is second to none in crossing the limits with women.

As far as music is concerned (could be the same with other fields too), it our fault that we put the artist in the same high pedestal as the art. The greatness of music is such that it can make the musician and the music seem inseparable in glare of the stage, when seen from a distance. But mirages don’t become the reality. The greasepaint has to come off of the stage.

Does this include only artists?

I know a girl student who stopped learning because an organizer took her inside the room telling the guru, while she was tuning her Tampura, “Send the disciple in. I have made special hot jeera water for you”

There are teachers who put conditions like this on the first day: “I may be free at any time. Even if I call you in the middle of the night, you need to send your daughter. Music isn’t easy”.

Whatever be the talents, for a musician to take up music as his profession a lot of compromises have to be made. After organizing concerts at a small level for just five years at Parivadini, we get calls from hundreds of aspirants (mostly their parents) asking for chances from all over the world. Often times, there is a desperation and anxiety in those who seek these opportunities. When a youngster’s father asks, “Is there anything else to be done saar”,  the dirty game has the chance to start right there. “Organizing concerts is an arduous task. We have to add some dirt to the mix” is how people start getting into the mud. Who is to draw the line on what is proper and what is not. It is the individual’s discretion.

In this situation, it is naive to believe that we can protect everyone just by emphasizing on what is morally right. How many ever ads there are about the importance of wearing helmet, it is the fine (could be just a token amount) that makes most to wear them. Given the present scenario, it is the fear of being outed that can bring down the violations against women.

Because of this, some innocents may be accused. However, we may have to bear that as a small price we pay for the larger good.

Without focusing on the names or the credibility of the accusations or the gossips around that, each of us should take this opportunity to accept our basic responsibility to at least honestly introspect and answer the tough questions for ourselves.

Am not saying this for others. Just once for myself.

Read Full Post »

நேற்று சின்மயி கர்நாடக சங்கீத உலகில் பெண்களிடம் வரம்பு மீறியவர்களென்று ஒரு பெயர் பட்டியல் வெளியிடத் தொடங்கியுள்ளார்.

இந்த விஷயத்தில், எது வரம்பு? பாதிக்கப்பட்டது உண்மையா? அவதூறாக இருக்க முடியாதா? பாதிக்கப்பட்டவர் விவரம் வெளியில் தெரியாத போது, யாரைப் பற்றி வெண்டுமானாலும் எதை வேண்டுமானாலும் சொல்லலாம் என்று ஆகிவிடாதா?

என்றெல்லாம் பல கேள்விகள்…



Source: https://www.saatchiart.com/art/Painting-stop-child-abuse/999085/3690152/view

இந்தக் கேள்விகளுக்கெல்லாம் பதிலை சுலபமாக கண்டடைய முடியாது. இதற்கெல்லாம் பதில் தெரிந்த பின்தான் நாம் வரம்பு மீறலைப் பற்றி பேச வேண்டும் என்றால் இன்னும் ஒரு நூற்றாண்டுக்கு மௌனமாகத்தான் இருக்கமுடியும்.

கர்நாடக இசையின் தீவிர ரசிகனாக பல ஆண்டுகளாய் இருப்பவன் என்கிற வகையில் பல கலைஞர்களுடனும், மாணவர்களுடனும் பழக வாய்ப்பு எனக்கு அமைந்துள்ளது. பரிவாதினியைத் தொடங்கிய பின் பல சபாகள், அதன் நிர்வாகிகள் , நிர்வாகிகளாக இல்லாத போதும் அதிகாரம் செலுத்தும் நிழல் மனிதர்கள் என்று பல நாவல்களுக்கு உரிய மனிதர்களுடன் பழக நேர்ந்தது.

அந்த அனுபவத்தில், பெண்களிடம் வரம்பு மீறி நடப்பதில் இந்தத் துறை எந்தத் துறைக்கும் குறைந்ததல்ல என்பதில் எந்த சந்தேகமும் வேண்டாம்.

இசையைப் பொருத்தவரை (மற்ற துறையிலும் இது பொருந்தலாம்) கலை காட்டும் உயரத்தில் கலைஞனையும் வைத்துப் பார்ப்பது நமது பிழையே. தூரத்தில் அமர்ந்து போலி வெளிச்சத்தில் மேடையில் அமர்ந்திருக்கும் கலைஞனைக் காணும்போது இசையின் உன்னதம் கலைஞனையும் கலையையும் இரண்டரக் காட்டும் மாயவித்தை இயற்கையானதே. ஆனால் தோற்றமயக்கங்கள் என்றைக்கு நிதர்சனங்களாயிருக்கின்றன. மேடை இறங்கயதும் அரிதாரம் கலைந்துதானே தீரவேண்டும்?

கலைஞர்கள் மட்டும்தானா இதில் அடக்கம்?

குரு ஸ்ருதி சேர்த்துக் கொள்ளும் போது,  ”சிஷ்யையை அனுப்பு, உனக்காக ஸ்பெஷல் சீரக வெந்நீர் போட்டு வைத்திருக்கிறேன்”, என்று அறைக்குள் அழைத்துப் போகும் காரியதரிசிக்கு பயந்து சங்கீதமே வேண்டாம் என்று முடிவெடுத்த பெண்ணை எனக்குத் தெரியும்.

“எனக்கு எப்போ வேணாலும் நேரம் கிடைக்கும். நான் பாதி ராத்திரிக்கு கூப்பிட்டாலும் பெண்ணை அனுப்பி வெக்கணும். சங்கீதம்-னா சும்மா இல்லை”, என்று முதல் நாளே பெற்றோரிடம் நிபந்தனை போட்டுக் கொள்ளும் வாத்தியார்களும் இருக்கத்தான் செய்கிறார்கள்.

என்னதான் திறமை வாய்த்தாலும்,  இசையை மட்டும் தொழிலாக வைத்துக் கொள்ள ஒரு கலைஞன் என்னென்னமோ சமரசங்களை செய்துகொள்ளத்தான் வேண்டியிருக்கிறது. ஐந்து வருடங்களாக மட்டுமே, அதுவும் மிகச் சிறிய அளவில் கச்சேரிகள் ஒருங்கிணைத்து வரும் பரிவாதினிக்கே வாரம் தவறாமல் வாய்ப்புகள் கேட்டு எங்கிருந்தெல்லாமோ அழைப்புகள் வந்தபடியிருக்கின்றன. அந்த அழைப்புகளில் பலநேரம் “எத்தைத் தின்றால் பித்த தெளியும்” என்கிற பதட்டமும் சேர்ந்து ஒலிக்கும்.

“வேற எதாவது பண்ணனுமா ஸார்…”, என்று ஒரு இளைஞனின் அப்பா இழுக்கும்போது தொடங்குகிறது இந்த அழுக்காட்டம். ”கச்சேரி நடத்தறது என்ன சுலபமாவா இருக்கு? கொஞ்சம் அழுக்கும் சேர்த்துக்கத்தான் வேண்டியிருக்கு”, என்றுதான் பின்னால் நிறைய அழுக்கையும் சேர்த்துக்கொள்ளும் அனைவரும் தொடங்குகின்றனர். எது கொஞ்சம், எது நிறையவென யார் வரையறுப்பது?

அவரவருக்குத் தக்கபடிதான்.

இந்த நிலையில் அறவுணர்வை மட்டும் நம்பி எல்லோரையும் பாதுகாத்துவிடலாம் என்று நம்புவது அப்பாவித்தனத்தின் உச்சம். என்னதான் பிரசாரம் செய்தாலும், ஹெல்மெட் போடாவிட்டால் நூறு ரூபாய் அபராதம் என்கிற விதியைக் கண்டு பயந்து தலைக்கவசம் அணிபவர்கள்தான் அதிகம். அந்த வகையில், எல்லை மீறினால் தன் பெயர் வெளியிடப்படும் என்கிற பயம் இன்றைய அவசியம் என்றே நினைக்கிறேன்.

இதனால் சிலர் மேல் அபாண்டமாய் பழிசுமத்தக்கூடும்தான். சூழலின் பெருநலன் கருதி இந்த விஷயத்தை சிறு சங்கடமாய் கடக்க வேண்டியதுதான் சரியென்றுபடுகிறது.

வெளியிடப்பட்டிருக்கும் பெயர்களும், அதன் நம்பகத்தன்மையும், அதையொட்டிக் கிடைக்கும் வம்புகளும் என்று விவாதங்களின் மையம் செல்லாமல், சங்கீதத்துறையில் ஈடுபடும் ஒவ்வொருவரும் தன்னைத்தானே கேள்வி கேட்டுக் கொண்டு நேர்மையாய் நமக்கு நாமே பதிலளித்துக் கொள்ளும் தருணமாய் இதை மாற்றிக்கொள்வதுதான் நாம் இப்போது செய்யக்கூடிய குறைந்தபட்ச பொறுப்புள்ள செயலாக இருக்கமுடியும்.

இதை நான் யாருக்கும் சொல்லவில்லை. எனக்கு நானே ஒருமுறை சொல்லிக் கொள்கிறேன்…

Read Full Post »

விவியன் ரிச்சர்ட்ஸ் என்றொரு கிரிக்கெட் வீரர்.

1974-ல் சர்வதேச அரங்குக்கு வந்தார்.

அவர் வந்த நாளில், குருகுலவாச முறையில் வந்த சாஸ்திரோக்தமான ஆட்டக்காரர்கள் பந்தை மட்டையால் தொடலாமா என்று யோசித்து முடிப்பதற்குள் பந்து கீப்பர் கைகளில் இருந்து மூன்று நான்கு கைகள் மாறி மிட் ஆஃப்-க்கு சென்றிருக்கும்.

அச்சூழலில் நுழைந்த ரிச்சர்ட்ஸை வினோதமாய் பார்த்தனர். பந்து பௌலரின் கையை நீங்கிய மறுகணத்தில் பவுண்டிரியில் இருக்க வேண்டும் என்கிற ஒரே லட்சியத்துடன் மட்டையைச் சுழற்றினார் ரிச்சர்ட்ஸ்.

“கார்டே சரியா எடுக்கத் தெரியலை. பந்து படாத எடத்துல பட்டு பொட்டுனு போய்ச் சேற போறான்! ஆஃப் ஸ்டம்புக்கு வெளில விழற பாலை பூனை மாறி குறுக்க பூந்து அடிச்சுண்டு! எல்லாம் கலி காலம்”, என்று முணுமுணுக்க ஆரம்பித்தனர்.

அதையெல்லாம் பொருட்படுத்தாத ரிச்சர்ட்ஸ் ஆத்திரமேபடாமல் அடித்துத் துவைத்தார். ரசிகர்கள் ஆனந்தக் கூத்தாடினர். பாரம்பரிய மொண்ணைகளின் குரல் ரசிகர்களின் ஆரவாரத்தில் மூழ்கிப் போனது.

அடுத்த பதினைந்து வருடங்கள் உச்சாணிக் கொம்பில்தான் ரிச்சர்ட்ஸ்.

மற்ற ஆட்டக்காரர்களும் ஆடினார்கள். ஆடாத போது வருங்காலத்தைப் பற்றி வருந்தினார்கள். சிலர் ரேடியோவில் பாடினார்கள். சிலர் வயிற்றுப் பிழைப்புக்காக சிஷ்ய கோடிகளை சேர்த்துக் கொண்டு ஆதிகால சங்கதிகளை அனவரதம் பாடி கருங்கல்லில் நார் உரித்தார்கள். சிலர் டிராமாவில் கூட நடித்தார்கள்.

”இது அவுட் ஆகிற வரைக்கும் காஜடிக்கிற ஆட்டமில்லையாம்பா! அம்பது ஓவர் ஆனா ஆட்டம் முடிஞ்சுதாம்!” – என்று இவர்கள் புரிந்துகொள்வதற்குள் இரண்டு உலகக் கோப்பைகள் வென்று ஆறாயிரம் ஓட்டங்களுக்கு மேல் குவித்துவிட்டார் ரிச்சர்ட்ஸ்.

ஆனால் பாருங்கள், ரிச்சர்ட்ஸும் மனுஷன்தானே. அவரும் சற்று தளர்ந்தார். பதினைந்து வருட ருத்ர தாண்டவம் சற்று அடங்கி ஒலித்தது.

முப்பது யார்ட் சர்க்கிளைத் தாண்டி பந்தை செலுத்தியிராதவர்கள் எல்லாம் துள்ளிக் குதித்தனர், “பார்த்தியா! பார்த்தியா! நாங்கதான் அப்பவே சொன்னோமே”, என்று தன் தலையில் தானே அட்சதை போட்டுக் கொண்டனர்.

ரிச்சர்ட்ஸை ஆதர்சமாய் கொண்டு அடித்து விளாசியபடி வளர்ந்து வந்த அடுத்த தலைமுறையின் தலைமயிரைக் கொத்தாய் பிடித்தபடி, “போடா போ! இப்படியே போனா ரிச்சர்ட்ஸ் கதிதான் உனக்கு”, என்றார் ஒரு மஹானுபாவர்.

“என்ன மாமா ரிச்சர்ட்ஸுக்கு?”, என்றது அந்த அபலை.

“என்னவா? நாசமாப் போச்சு!”


“என்னடா முழிக்கற?”


“ரெண்டு வருஷத்துல எத்தனை செஞ்சுரி அடிச்சான் உங்க ரிச்சர்ட்ஸ்?”

“நீங்க எவ்வளோ செஞ்சுரி அடிச்சேள்”, என்று கேட்க நினைத்து வாயையடைத்துக் கொண்டது அந்தத் தளிர்.

“மாமாவால் அடிக்க முடியாத சிக்ஸரா? அப்படியெல்லாம் வீர்யத்தை வீணாக்கக் கூடாது-னு வைராக்யமா இருக்கார்”, என்று எடுத்துக் கொடுத்தது ஒரு ஜால்ரா.

”சொல்றதை சொல்லிட்டேன். நம்ப பெரியவா எல்லாம் முட்டாளில்லை. அவாள்ளாம் ஒரு வழியை உண்டு பண்ணியிருக்கான்னா அதுல ஆயிரம் அர்த்தம் இருக்கும். அதை மாத்தினோம்னா அடியோட கவுத்துடும். அதையும் மீறி நான் சீறித்தான் பாய்வேன்னா! பேஷா பண்ணு. அதுக்கு முன்னால ஒரு பென்ஷன் ஸ்கீம்-ல காசை போட்டுக்கோ”, என்று தன் ஹாஸ்யத்தை எண்ணி தானே சிரித்துக் கொண்டது அந்தரோ!

விரைவிலேயே ரிச்சர்ஸும் ரிட்டையர் ஆனார். மற்ற ஆட்டக்காரர்கள் மட்டுமென்ன மார்கண்டேயர்களா என்ன? அவர்களும் ரிட்டையர்தான் ஆனார்கள்.

ரிச்சர்ட்ஸுக்கு பென்ஷன் இல்லாமலேயே சுகஜீவனம் நடந்தது. பந்துக்கு பயந்து ஹெல்மெட் மாட்டிக்கொண்டவர்களுக்கு வருடத்துக்கு ஒருமுறை இருப்பைத் தெரிவித்து கையெழுத்துப் போட்டு பென்ஷன் வாங்க வேண்டிய நிலையே வாய்த்தது.

காலம் உருண்டோடியது.

ரிச்சர்ட்ஸுக்குப் பின் சச்சின், சேவாக், கில்கிரிஸ்ட், கோலி என்ற வீரர்கள் சக்கை போடு போட்டனர்.

ரிச்சர்ட்ஸின் ஓய்வுக்குப் பின் பிறந்தவர்களின் ஆட்டத்தை, அவர்கள் உணராத போதும், ரிச்சர்ட்ஸின் ஆட்டம் பாதித்துதான் இருந்தது.

இதற்கிடையில் மஹானுபாவரின் நூற்றாண்டும் வந்தது. அவரது பங்களிப்பு என்ன என்பதை ஒரு பெரிய விசாரணை கமிஷன் பரிசீலித்தது. அந்தக் கமிஷனின் கண்டுபிடுப்புகளை, காலை வேளை டிஃபனுக்குக் கூடிய காதுகேளா ரசிகர்களின் பலத்த கரகோஷத்துக்கிடையில் மஹானுபாவரின் மகன் கூறிக்கொண்டிருந்தார்.

“நம்ப பெரியவா எல்லாம் முட்டாளில்லை…


Read Full Post »

நாலாம் திருநாள் அன்று வாசிக்கப்படும் ராகம் ஹம்ஸபிரம்மரி.

ஹேமவதியின் ஜன்யமான இந்த அரிய ராகத்தை அனேகமாய் கச்சேரிகளில் யாரும் பாடுவதில்லை. இருப்பினும் நாகஸ்வர மரபில் முக்கிய ராகமாய் கருதப்பட்டு வருகிறது. நாகஸ்வர சக்ரவர்த்தி ராஜரத்தினம் பிள்ளை இந்த ராகத்தில் அசாத்தியமாய் ஆலாபனை செய்திருப்பதாகவும் அந்தக் கால ரசிகர்கள் தெரிவிக்கின்றனர்.


இந்த ராகத்தில் சுருக்கமான ஆலாபனையையும், ஒரு பல்லவியையும் காணலாம்.

இது போலவே வைணவ மரபையும் ஆவணமாக்க முயன்று வருகிறோம்.

விவரங்கள் இங்கே. 

Read Full Post »

Older Posts »