Feeds:
பதிவுகள்
பின்னூட்டங்கள்

Archive for the ‘Uncategorized’ Category

Ever since the Parivadini series 2017, I have been talking to various people and have been contemplating Nagaswara artists, their current state in the Carnatic music field, and possible ways to elevate their status in the field.

Twin Worlds

Although we seem to consider Nagaswara music to be a part of Carnatic Music there seem to be many fundamental differences between the so called “Carnatic world” and the “Nagaswaram world”.

The Parivadini Pratibha Series got me thinking about this. The series was open for all. There was no restriction in terms of caste/gender/region or instrument. While we received entries from a diverse set of people, we did not receive a single entry from a Nagaswara artiste. If I were to identify the “next gen” Injikudi Subramaniam or Vyasarpadi Kothandaraman, how was I supposed to figure that out? On the one hand, there is a lot of pessimism about the state of Nagaswaram. On the other, here I am, a genuine well-wisher of Nagaswaram music eagerly wishing for its prosperity but struggling to identify young talents.

To me at first the Nagswara – Non Nagaswara divide appeared to be a consequence of the larger Brahmin – Non Brahmin divide in the Carnatic world at large. For sure carnatic music is restricted to a very small group of people, predominantly Brahmins. But for the moment, let us forget that problem and focus exclusively on Nagaswaram, for the simple reason that it might be better to first stem the rot locally with respect to a specific issue, before we dream of greener pastures. As it turns out, there are other important factors at play here besides caste.

Working The Way Up

Let us take the case of an individual who would like to work her/ his way up in the field as a non-Nagaswara artist. The paths are well defined here. Apart from undergoing training under a Guru, the student exposes her/himself to various concerts through various available avenues. When a child nears her/his teens, s/he starts participating in competitions all over South India. Most of the prominent sabhas conduct competitions on various themes and with demands of varying degrees of complexity. This forces the individual to learn many compositions to widen their repertoire and helps gauge her/himself within peer groups. Of course, there is a key role played by parents in creating avenues for learning, motivating the child to participate in events, etc. Once the parents and the child realize that the child is at least at the average performance level within the community they typically take the next leap. If the child isn’t already learning from one, they seek a Guru of higher reputation (there is a big element of branding that goes into the process of growth in the field). You will then invariably find parents taking a special interest in networking. The child first starts performing several low-profile concerts (ex: temple concerts). The advantages of such performances are many:

  1. These performances typically help the child break out of stage fear.
  2. Recordings of such performances are meticulously scrutinized by the Guru and helps the child assess her strengths and weaknesses.
  3. If the child doesn’t deliver at the expected level, little damage is done in terms of reputation since these concerts are low profile.

Upon gaining reasonable experience performing on stage, a biodata and recordings are floated around in various networks. The child’s talent (to a lesser degree) and the strength of parents’/guru’s network (to a higher degree) result in concert opportunities of more serious nature, at bigger venues.

Most concert opportunities even at this stage typically mean performing without an honorarium. Needless to say, parents are also happy to absorb the costs of preparation/travel etc. They invest a significant amount of their own time as well.

For instrumentalists, a grand arangetram (debut) concert is arranged where the young performer shares the stage with veterans. The hall typically overflows with friends, relatives, musicians and several individuals who are influential in this field.

The above-mentioned process approximately takes a decade.

Another point to remember is that all this while, the child does not compromise on academics. There is absolutely no pressure on the child to reach a level in music that should eventually win her/him their daily bread. The decision to take up music as a full-fledged career usually waits until one is in their late twenties.

At the end of this roughly decade long process, the child’s seriousness towards the art becomes clear and that defines the further course of action. The promising talents, upon doing enough PR exercises, can always land 2-6 afternoon concerts during the December Season (The probability of a concert opportunity in Chennai for a non-Chennai resident is a little low but not zero. Eventually parents figure out who likes “namma kuttan” or “mana vaadu” more than ‘namba paiyan’.) In case of accompanying artists, the opportunities can be even more.

Beyond this point, success in gaining concert opportunities becomes an increasingly complex process. While it is possible to break down someone’s success top-down to its various ingredients, it is difficult to prescribe a fool proof bottom-up formula that works for every promising aspirant.

In any case, there seem to be several promising artists at any given point at various career stages, and for an earnest rasika or an organizer, the talent pool is up to the brim. There is plenty to choose from.

There is enough evidence to suggest that the process detailed above can work as well for a Non Brahmin and Non Nagaswara artist as it does for a Brahmin and Non nagaswara artist.

Now if we look at the Nagaswara world, this well-crafted process of working one’s way up suddenly doesn’t exist anymore.

At a cursory glance, one might conclude that this is because of lack of patronage to Nagaswaram in sabhas. One might argue that the Nagaswaram is restricted to inauguration functions and is not featured in concerts. There is some degree of truth to this, especially if we consider the December Season concerts in Chennai. However, a closer look reveals deeper issues.

Let us look at the population that chooses to learn Nagaswaram and Thavil. Most of this population is in Government aided music schools and colleges that require the student to know how to read and write. There is a small population that learns in the Gurukula mode under some kin who is in the profession. This latter number is insignificant though, and hence I won’t get into it here.

What is the motivation for Nagaswaram students to join such institutions? Is it the love for the art or something else?

The startling answer to this question is that students join such institutes because of poverty. I was quite shaken when I first heard this from a great Nagaswaram artiste.

How does choosing to learn the Mangala Vadhyam help address issues related to poverty?

Here is a candid account from an artiste who worked in one such institution: “Most of the students are either school dropouts or do not have any skill to take up any other vocation. If you travel to interior villages, the Mangala Vadhyam is a part of not just big life events such as marriages but also a part of many smaller events. Hence, the nagaswaram/thavil artists will invariably find an opportunity to play. The key point to note is that although the presence of the artist is inevitable, the quality of music that needs to be presented almost doesn’t matter. All that matters is the ability to produce some kind of sound with the instrument. That is the reason you will find more students opting to learn thavil than Nagaswaram – for it is easier produce sound on Thavil when compared to Nagaswaram. Among the Nagswaram students you will invariably find many dropouts after the first year. This is because the moment the student realizes he can “manage” to play at events he is motivated to put it to use and address his financial woes.”

It is in such tragic conditions that artistes of promise emerge. Unfortunately the talented youngster in such a situation neither has the life skills to work his way up in the urban Carnatic world nor the financial freedom to pursue higher musical goals.

The fact that we have a number of high quality Nagaswaram artists today is nothing short of a glorious miracle. It is as though seeds have sprouted on concrete.

Sociologists unfortunately stop at viewing this issue as a “Brahmin vs. Non Brahmin” thing and think that their job is done if they write or talk about this. While they are angered that the Brahmin controlled sabhas do not host enough Nagswaram concerts and that when such concerts are hosted the audience turn out is distressingly low, they do not think it is necessary for them to turn up to such concerts themselves. (Let us not even get into organizing.) For non Nagaswaram concerts it would be a fair guess that about 75% of the audience that turn up are not really there to enjoy the music. They turn up to honor the request of the artist and genuinely feel that their presence (despite their musical ignorance) has a role to play in encouraging the artist. Unfortunately, this does not happen in the Nagaswaram Concerts.

What is the Solution?

I’ve only got to the tip of the iceberg here. It would be premature to propose a grand solution at this point. However, some preliminary thoughts come to mind:

  1. A scholarship can be initiated for a period of five years to be given to deserving students under a designated, well meaning Guru.  The scholarship should relieve the student of her/his financial woes and allow her/ him to focus on the music alone. This could start with 5 to 10 students and should be used as a motivation to students to take up music seriously and not be complacent merely with some sounds produces.
  2. While the student learns under the designated Guru, opportunities should be created for this student to travel to cities like Chennai and participate in various workshops conducted by musicians and attended by Non Nagaswaram students.
  3. Endowments could be started in Sabhas to conduct Nagaswaram Competitions.
  4. Talented young Nagaswaram artistes should be featured along with young and popular non Nagaswaram artistes so as to create visibility.
  5. Training should be provided on communication and life skills. If possible, we should also help them with some kind of an academic degree.
  6. We should consciously work on bringing more people to Nagaswaram concerts. We should actively spread the idea that attending such events helps a cause and inability to understand the music should not be a deterrent.
  7. DIY webcast kits can be provided to artists so that they can showcase their talent from wherever they are.

While I’m still mulling over these thoughts for several months now, a beginning is made this month.

Apart from the Bi Monthly Nagaswaram series that we started in June 2018, we are planning to give instruments to students that are talented and under financial distress. We gave away three nagaswarams and one thavil (costing a total of ninety thousand rupees) to four young deserving students on 03 Nov 2018.

This thought was initiated through Nagaswara Vidvan Idumbavanam Prakash Ilayaraja. When a student of Ilayaraja, who had graduated from his school, approached him to buy a new nagaswaram – only to realize it was too expensive and had to postpone the buying for another few months before he could save enough to buy a new one (costing INR 15000). This student is a typical case, where an artist all of 18, must depend on his music (having lost his father) to support is entire family and he doesn’t even possess a decent instrument to practice his art. Ilayaraja says, “Such students are there in hundreds and in every district of Tamilnadu”.

I can go on and on. But I will stop here.

I put this post out to create visibility on a grave issue and create an opportunity for discussion and hopefully pave the way for some concrete action.

**************************************************

Details of the Beneficiaries of the first instrument donation event held on 03 Nov 2018

  1. Balaganesh (Age 16) learning under Prakash Ilayaraja at State run music school, Vizhuppuram.
  2. V.Gobeeswaram (Age 9) learning under Thirurameswaram Radhakrishnan, Thanjavur
  3. E.Chandrasekar (Age 18) learning under Prakash Ilayaraja
  4. G.Velmoorthy (age 17) learning under Chinnamanoor Vijaykarthikeyan

Read Full Post »

சென்னை போன்ற நகரங்களில் கலைக்காக இசைப் பயிற்சி பெருபவர்கள் அதிகம். கிராமப்புரங்களில், குறிப்பாக நாகஸ்வரம்/தவில் பயில்பவர்களைக் காணும் போது கலைக்காக கற்பவர்களைவிட வறுமையினால் இசைப்பள்ளிக்கு வரும் மாணவர்கள் பலரைக் காணமுடியும்.

அத்தகைய மாணவர்களை ஊக்கிவிக்கும் வண்ணம், முடிந்த அளவில் பரிவாதினியின் மூலமாக உதவி செய்யவுள்ளோம். அதன் தொடக்கமாக வரும் நவம்பர் 3-ஆம் தேதி நான்கு மாணவர்களுக்கு (3 நாகஸ்வரம், 1 தவில்) இசைக்கருவிகளைத் வாங்கித் தரவுள்ளோம்.

பரிவாதினி ஒருங்கிணைத்திருக்கும் வித்வான் யாழ்பாணம் பாலமுருகன் அவர்களின் நாகஸ்வரக் கச்சேரிக்கு முன் இந்த நிகழ்வு இடம் பெரும்.

மாணவர்கள் விவரம்:

நாகஸ்வரம்: பாலகணேஷ் (16), சந்திரசேகர் (18), வேல்மூர்த்தி (17)

தவில்: கோபீஸ்வரன் (9)

இந்த முயற்சியில் பங்களிக்க விரும்புவோர் பரிவாதினிக்கு நன்கொடை செலுத்தலாம்.

For contributions:

Parivadini Charitable Trust,
Union Bank of India
Account Number: 579902120000916
branch: Kolathur, Chennai,
IFSC Code: UBIN0557994

Read Full Post »

கர்நாடக இசையைப் பொருத்தமட்டில் வெளிநாட்டில் இருப்பவர்கள் இந்தியாவில் இருந்து இந்தக் கலைஞர் நம் நாட்டுக்கு வந்து கச்சேரி செய்யமாட்டாரா என்று ஏங்குவதுதான் வழக்கம். அதற்கு நேர்மாறாக, வெளிநாட்டு கலைஞர் நம் ஊரில் வந்து கர்நாடகயிசை இசைக்க மாட்டாரா என்று நினைப்பது அரிதினும் அரிது.

1960-கள்/70-களில் தவில் மேதை யாழ்ப்பாணம் தட்சிணாமூர்த்திக்கு இது நிகழ்ந்தது. அதன்பின் அதே மண்ணில் இருந்து உருவாகியிருக்கும் நாகஸ்வர கலைஞர் யாழ்ப்பாணம் பாலமுருகனின் மேல் அத்தகைய எதிர்பார்ப்புகள் உருவாகியுள்ளன.

கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளில் எண்ணற்ற முறை ஃபேஸ்புக், ட்விட்டர் முதலான இணையவெளிகளில் பாலமுருகனின் இசைப்பதிவுகள் பலரால் பகிரப்பட்டுள்ளன. அவர் வாசித்த பல திரையிசைப் பாடல்கள் பெரும் வரவேற்பைப் பெற்றுள்ளன. கர்நாடக சங்கீத ரசிகர்களை அவர் நாகஸ்வரத்தின் இனிமையும், சுஸ்வரமான ராக வாசிப்பில் தென்படும் கற்பனை வளமும் அழகுணர்ச்சியும் , “யார் இந்தப் புதுக் காற்று?”, என்று திரும்பிப்பார்க்க வைத்துள்ளது.

யாழ்ப்பாணத்தில் நல்லூர் கந்தசாமி கோவிலின் ஆஸ்தான நாகஸ்வர வித்வானாய் இருக்கும் பாலமுருகன் தன் இசைப் பயணத்தைப் பற்றிக் கூறுகையில்,

“எங்கள் பூர்வீகம் புதுக்கோட்டை மாவட்டத்தில் உள்ள ஆவுடையார்கோயில். தாத்தா தவில் வித்வானாக இருந்தவர். அவர் காலத்தில் இலங்கைக்கு குடிபெயர்ந்தோம். அப்பா சுப்புசாமி பிள்ளை நாகஸ்வர வித்வான். அதைத் தவிர, தவில், வாய்ப்பாட்டு, மிருதங்கம், கடம், கஞ்சிரா ஆகியவற்றிலும் தேர்ச்சி பெற்றவர். என் எட்டாவது வயதில் அவரிடம் கற்றுக் கொள்ள ஆரம்பித்தேன்.”, என்கிறார்.

தன் இளமைக் காலங்களை இலங்கையில் நடந்த போருக்கிடையிலேயே கழித்த பாலமுருகன், தன் இருபதாவது வயது வரையில் வாழ்க்கையை பத்து கிலோமீட்டருக்குள்ளேயே கழித்ததாகக் கூறுகிறார்.

“தெரிந்தவர்கள் எல்லாம் போரில் மாண்டு விழுந்த போதும், அடுத்த நாள் பிழைத்திருப்போமா என்று அறியாத போதும் தொடர்ந்து சங்கீத சாதகம் செய்வதை என் தந்தையார் வலியுறுத்தி வந்தார். என் வீட்டில் திருவாவடுதுரை ராஜரத்தினம் பிள்ளை அவர்களின் கேசட்டுகளைத் தவிர வேறொரு நாகஸ்வர கேஸட்டுக்கு இடமில்லை. “அதைத் திரும்பித் திரும்பிக் கேளு. அதில் இருப்பவற்றை முழுவதும் வாசிக்க முடியாவிட்டாலும், அதிலிருந்து ஏதாவது சில விஷயங்கள் உனக்கும் ஒட்டிக் கொள்ளும். அப்படி ஒட்டிக் கொண்டாலே பெரிய விஷயம்தான்.”, என்று அப்பா சொல்வார். அந்த நெருக்கடி நிலையிலும் விடாது செய்த சாதகம்தான் என்னை இன்று ஒரே நாளில் மூன்று இடங்களில் வாசிக்க வேண்டும் என்றாலும் சமாளிக்க உதவுகின்றன.”, என்கிறார் 38 வயது பாலமுருகன்.

அளவெட்டி பத்மநாபனிடம் சிறப்புப் பயிற்சி பெற்றுள்ளார். வித்வான் பத்மநாபனுடனும் அதன்பின் இலங்கையில் பிரபலமாயிருந்த வித்வான் கானமூர்த்தியுடனும் துணை நாகஸ்வரமாக சில ஆண்டுகள் வாசித்த பின் , தனது 23-வது வயதில் இருந்து தனி ”செட்” அமைத்துக் கொண்டு வாசித்து வருகிறார். சிங்கப்பூர் செண்பக விநாயகர் கோயில் கும்பாபிஷேகத்துக்காக முதன் முதலாய் வெளிநாட்டுப் பயணம் சென்ற பாலமுருகனின் வாசிப்பு இன்று லண்டன், ஆஸ்திரேலியா, கனடா முதலான நாடுகளில் பெரும் வரவேற்பைப் பெற்றுள்ளது. தென்னிந்தியாவிலும், குறிப்பாக கர்நாடகத்திலும் கேரளத்திலும் எண்ணற்ற அழைப்புகளை ஏற்று நிறைய கோயில் கச்சேரிகள் செய்து வருகிறார்.

 

இவர் வாசிப்பைக் கேட்டு, ஹரித்வாரமங்கலம் பழனிவேல், டி.ஏ.கலியமூர்த்தி, தஞ்சாவூர் கோவிந்தராஜன், மன்னார்குடி வாசுதேவன் போன்ற பெரிய தவில் வித்வான்கள் மனமுவந்து இவருடன் வாசித்திருக்கின்றனர்.

“2006-ல் யாழ்பாணத்துக்கு ஒரு கச்சேரிக்காக சென்றிருந்த போது அங்கு பாலமுருகன் இரண்டாவது நாயனம் வாசித்தார். அவர் வாத்யத்தின் நாதமே இனிமையாகவும் தனித்துவமாகவும் இருந்தது. எது வாசித்தாலும் அதிலிருந்த குளிமை மனத்தை ஈர்த்தது. 2009-ல் ஒரு வாய்ப்பு கிடைத்த போது அவரி இந்தியாவுக்கு அழைத்து வாசிக்க வைக்க சிபாரிசு செய்தேன். அதன்பின் நிறைய கச்சேரிகளில் சேர்ந்து வாசித்துள்ளோம். அன்று நான் அவரை அழைத்தது போக இன்று அவர் என்னை இலங்கைக்கு அழைத்து பல கச்சேரிகளில் வாசிக்க வழியும் செய்யும் அளவிற்கு வளர்ந்துள்ளார். முன்னணி கலைஞர்கள் மன்னார்குடி வாசுதேவன், திருப்புங்கூர் முத்துகுமாரிசாமி போன்றோரும் அவர் அழைப்பின் பேரில் சென்று இலங்கையில் அடிக்கடி வாசித்து வருகின்றனர்.” என்கிறார் தவில் வித்வான் கோவிலூர் கே.ஜி. கல்யாணசுந்தரம்.

இந்தியாவில் வாசிப்பதைப் பற்றி பாலமுருகன், ”2013-ல் எங்கள் வாசிப்பைக் கேட்டுவிட்டு திரு. ஏ.கே.பழனிவேல் எங்களை பொங்கல் தினத்தன்று சன் டிவி-யில் வாசிக்க ஏற்பாடு செய்தார். இந்த வருடம் திருவையாறு தியாகராஜ உற்சவத்திலும் முதன் முறையாக வாசிக்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது.”. என்கிறார்.

கர்நாடக இசையோடு திரையிசையையும் வாசிப்பதைப் பற்றி பேசும் போது, “இன்றைய சூழலில், குறிப்பாக இலங்கையில் வாசிக்கும் போது, இளைஞர்கள் கவனத்தை தக்க வைக்க திரையிசைப் பாடல்களையும் வாசிக்க வேண்டிய கட்டாயம் உள்ளது. கச்சேரிக்கு அழைத்தவர்கள் விரும்பிக் கேட்கும் போது தட்ட முடிவதில்லை. ரசிகர்களுக்காக திரையிசையை வாசித்தாலும் என் மனது எப்போதும் கர்நாடக ராகங்களையும் கீர்ததனைகளையும்தான் பெரிதும் விரும்புகின்றது.”

தன்னை அதிகம் பாதித்த இசையைக் குறிப்பிடும் போது, “ஜி.என்.பி, மதுரை சோமு, சேஷகோபாலன் ஆகியோரின் ராக ஆலாபனைகள் என்னை பெரிதும் பாதித்துள்ளன. கீர்த்தனைகள் பாடுவதில் மகாராஜபுரம் சந்தானத்தின் வழியை பெரிதும் விரும்புவேன். அதே வழியில் வாசிக்கவும் முயன்று வருகிறேன்.”, என்கிறார்.

 

கோயில் கச்சேரிகளில் ஓய்வின்றி வாசித்துவரும் பாலமுருகன் விரைவில் இந்தியாவிலும், அமெரிக்கா முதலான நாடுகளிலும் கர்நாடக இசைக் கச்சேரிகள் நடத்தும் சபைகளிலும் வாசிப்பார் என்பதில் எந்த ஐயப்பாடும் இல்லை.

balamurugan

அதன் தொடக்கமாக வரும் நவம்பர் 3-ம் தேதி சென்னையில், மயிலாப்பூர் ராக ஸுதா அரங்கில் இவர் கச்சேரி நடைபெறுகிறது.

For contributions:

Parivadini Charitable Trust,
Union Bank of India
Account Number: 579902120000916
branch: Kolathur, Chennai,
IFSC Code: UBIN0557994

Read Full Post »

வழக்கமான நவம்பர் பரிவாதினி இசை நிகழ்ச்சிகளோடு இந்த வருடம் நவராத்ரியிலும் மூன்று நாட்களுக்கு இசை விழா நடத்த திட்டமிட்டுள்ளோம்.

விவரங்கள் இங்கே

Parivadini Navaratri Series (1)

ரசிகர்கள் ஆதரவினால்தான் இந்த நிகழ்ச்சிகள் நடத்த முடிகிறது. இதற்கு பங்களிக்க நினைப்போர் கீழுள்ள வங்கி விவரங்களைக் கண்டுகொள்ளலாம். பரிவாதினிக்கு அளிக்கும் நன்கொடை செக்‌ஷன் 80G-யின் கீழ் வருமான வரிச்சலுகைக்கு தகுதியுறும்.

Parivadini Charitable Trust,
Union Bank of India
Account Number: 579902120000916
branch: Kolathur, Chennai,
IFSC Code: UBIN0557994

Read Full Post »

சங்கீத வித்வானும், ஓவியருமான மேதை எஸ்.ராஜம் அவர்களின் நூற்றாண்டு 2019 ஃபெப்ரவரியில் வருகிறது.

5 set

அதை முன்னிட்டு பல நிகழ்வுகள் திட்டமிடலில் உள்ளன. அதன் தொடக்கம் ஃபெப்ரவரியில் நடக்கவுள்ளது. அதை முன்னிட்ட ராஜம் அவர்கள் பாடிப் பிரபலபடுத்திய பாடல்களை வைத்து ஒரு பாட்டுப்போட்டி நடத்தி, வெல்பவர்களுக்கு அந்த நிகழ்ச்சியில் பரிசும், பின்பொரு தருணத்தில் பரிவாதினியில் கச்சேரி வாய்ப்பும் கொடுக்கப்படவுள்ளது.

போட்டியிn விவரங்களை ராஜம் அவர்களின் மாணவி விதுஷி விஜயலட்சுமி சுப்ரமணியத்தின் பின்வரும் குறிப்பில் காணலாம்

I am happy to inform you that 2019 is the birth centenary year of my esteemed guru, the late Sangita Kala Acharya Sri S. Rajam.

An eminent musician and painter, he has contributed immensely to both the arts. He hasimmortalized the image of the musical trinity, Thyagaraja, Muthuswamy Dikshitar and Syama Sastry through his paintings. His creations have adorned the covers of numerous editions of Kalki and Kalaimagal magazines, especially the Deepavali Malars. Many of his paintings have been preserved for eternity in a time capsule at the Hindu Temple in Kauai Island, Hawaii.

With his training under great gurus like Papanasam Sivan, Madurai Mani Iyer, TL Venkatarama Iyer and others, Sri S. Rajam was a repository of many kritis in their most authentic renditions.

He brought the 72-melakarta ragas into the fold of concerts and sang them effortlessly,mesmerizing listeners with their bhava in his haunting voice. S. Rajam set to tune many compositions and many popular musicians render these at performances.

Among his most iconic works, Sri S. Rajam brought a new dimension to many music compositions by capturing them in paintings. He elevated the experience of listening to kritis by bringing them visual beauty and allowing audiences to watch the songs as they heard them.

It is my deepest wish to bring to wide audiences, the beauty and rapture of Sri S. Rajam’s art and musical vidwat. This is a wonderful opportunity for your sabha / school to partake in spreading the works of this great artist and familiarizing today’s music lovers and students to his greatness.

Sangita Kalacharya Sri S. Rajam Centenary Music Competition
It is planned to organize a music competition at a Global level with selection at two levels–a preliminary and a final round. The preliminary selections will be held in Mumbai, Bengaluru
and Chennai and the International finals will be held in December 2018 at Chennai. The competition will be held based on the repertoire of Sri S. Rajam — compositions popularized by him and compositions set to music by him. A folder containing the renditions of kritis by Sri S.
Rajam will be uploaded and intimated to the participating Sabhas/ Institutions/ individuals.

http://www.vijayalakshmysubramaniam.com

1. There will be two categories of competition
Junior – 12 — 18 years Senior – 18 – 30 years

2. List of 8 songs to be given for Junior category. List of 10 songs for Senior category.

Inclusion of one Vivadi raga kriti is a must for both categories.

3. Manodharma – Ragam, niraval and swara – is compulsory for the senior category.

4. The Prizes will be given at the Inaugural of the Grand Centenary Celebrations on February 8 2019 at the iconic Main hall of the Madras Music Academy.

5. Senior First prize is a beautiful traditional Tambura. The other prize winners will be given equally cherishable prizes.

The First prize winners will be given an opportunity to perform a concert in Chennai during the year, under the auspices of Parivadini.

6. Dates of the competition – The competition is held at two levels – preliminary at Mumbai, Bengaluru and Chennai. The
dates and venue will be intimated soon. The Final competition will be at Chennai.

There is no entry fee and the competition is open to all, from anywhere across the world.

We are delighted to welcome your organization to join us in this venture — a wonderful opportunity globally for aspiring young musicians!

Please feel free to mail me at Vijayalakshmy.subramaniam@gmail.com if you have any questions.

Warm regards
Sincerely,
Vijayalakshmy Subramaniam

போட்டிக்கான பாடல் பட்டியலைக் காணவும், அந்தப் பாடல்களை வித்வான் ராஜத்தின் குரலில் கேட்கவும் இங்கு சொடுக்கவும்

https://www.dropbox.com/sh/w183w4ago97c2ll/AAArI_5XgPnVJi_Kj7x-0kNLa?dl=0

Read Full Post »

Good Bye Geetha Bennett

This obit first appeared in Inmathi.com

Sometime in the late 90s, I tuned in late on radio to a concert. The tanam had just begun. As Khamboji flowed I was trying to figure out who the player was. I was quite sure I hadn’t heard this musician before. The measured yet vibrant playing got me hooked onto the rest of the concert. At the end came the announcement and I had heard Vid. Geetha Bennett for the first time.

As I developed interest in Carnatic music, I was fascinated by the music and works of Dr. S. Ramanathan, Geetha Bennett’s father. There were a lot of mention about his work on Silapadikaram but it was not easy to locate the publication. In 2001, I was in the US to do my Masters degree and through internet I could locate Geetha Bennett. With a hope of finding Dr. SR’s book I drew courage to call her up. She must have been surprised to receive that call from a stranger. Internet bandwidth and ease of digitization were not great then. Geetha did mention she had his thesis but was hesitant to send me the only copy she had with her. That was the only conversation I had with her.

As years rolled over, my fascination to Dr. S. Ramanathan – the personality — only grew. I had the chance to discuss and learn more about him with his other family members, some students and many rasikas.

A few months before Dr. Ramanathan’s centenary year, I ran into an article by Geetha Bennett on her illustrious father. Her account was a fascinating read and left me longing for more. I wanted to meet her and get more insights from her. When I contacted her niece, I was shocked to know about her prolonged fight with cancer.

Despite ill health, she travelled to Chennai to be a part of her father’s centenary celebrations and played a wonderful tribute concert last year. The Senchurutti varnam (a composition of Dr. S.R on Tyagaraja and perhaps the only varnam composed in this raga) is still ringing in my ears.

Despite going over 50 chemo sessions, here she was, on a mission on YouTube to record and document at least 100 songs that she had learnt from Dr. S. Ramanthan. The videos that are available are a treasure trove bearing the undeliable stamp of Dr.SR. One can see that despite her frail state, the music had a rejuvenating effect on her. The way she glows along with the composition would be etched in my memory forever.

It is unfortunate and our loss that she could only partly realize her dream. Her students and other students of Dr. S.Ramanathan can perhaps fulfill her dream.

Goodbye Vid. Geetha. I wish I had met you once.

Read Full Post »

விவியன் ரிச்சர்ட்ஸ் என்றொரு கிரிக்கெட் வீரர்.

1974-ல் சர்வதேச அரங்குக்கு வந்தார்.

அவர் வந்த நாளில், குருகுலவாச முறையில் வந்த சாஸ்திரோக்தமான ஆட்டக்காரர்கள் பந்தை மட்டையால் தொடலாமா என்று யோசித்து முடிப்பதற்குள் பந்து கீப்பர் கைகளில் இருந்து மூன்று நான்கு கைகள் மாறி மிட் ஆஃப்-க்கு சென்றிருக்கும்.

அச்சூழலில் நுழைந்த ரிச்சர்ட்ஸை வினோதமாய் பார்த்தனர். பந்து பௌலரின் கையை நீங்கிய மறுகணத்தில் பவுண்டிரியில் இருக்க வேண்டும் என்கிற ஒரே லட்சியத்துடன் மட்டையைச் சுழற்றினார் ரிச்சர்ட்ஸ்.

“கார்டே சரியா எடுக்கத் தெரியலை. பந்து படாத எடத்துல பட்டு பொட்டுனு போய்ச் சேற போறான்! ஆஃப் ஸ்டம்புக்கு வெளில விழற பாலை பூனை மாறி குறுக்க பூந்து அடிச்சுண்டு! எல்லாம் கலி காலம்”, என்று முணுமுணுக்க ஆரம்பித்தனர்.

அதையெல்லாம் பொருட்படுத்தாத ரிச்சர்ட்ஸ் ஆத்திரமேபடாமல் அடித்துத் துவைத்தார். ரசிகர்கள் ஆனந்தக் கூத்தாடினர். பாரம்பரிய மொண்ணைகளின் குரல் ரசிகர்களின் ஆரவாரத்தில் மூழ்கிப் போனது.

அடுத்த பதினைந்து வருடங்கள் உச்சாணிக் கொம்பில்தான் ரிச்சர்ட்ஸ்.

மற்ற ஆட்டக்காரர்களும் ஆடினார்கள். ஆடாத போது வருங்காலத்தைப் பற்றி வருந்தினார்கள். சிலர் ரேடியோவில் பாடினார்கள். சிலர் வயிற்றுப் பிழைப்புக்காக சிஷ்ய கோடிகளை சேர்த்துக் கொண்டு ஆதிகால சங்கதிகளை அனவரதம் பாடி கருங்கல்லில் நார் உரித்தார்கள். சிலர் டிராமாவில் கூட நடித்தார்கள்.

”இது அவுட் ஆகிற வரைக்கும் காஜடிக்கிற ஆட்டமில்லையாம்பா! அம்பது ஓவர் ஆனா ஆட்டம் முடிஞ்சுதாம்!” – என்று இவர்கள் புரிந்துகொள்வதற்குள் இரண்டு உலகக் கோப்பைகள் வென்று ஆறாயிரம் ஓட்டங்களுக்கு மேல் குவித்துவிட்டார் ரிச்சர்ட்ஸ்.

ஆனால் பாருங்கள், ரிச்சர்ட்ஸும் மனுஷன்தானே. அவரும் சற்று தளர்ந்தார். பதினைந்து வருட ருத்ர தாண்டவம் சற்று அடங்கி ஒலித்தது.

முப்பது யார்ட் சர்க்கிளைத் தாண்டி பந்தை செலுத்தியிராதவர்கள் எல்லாம் துள்ளிக் குதித்தனர், “பார்த்தியா! பார்த்தியா! நாங்கதான் அப்பவே சொன்னோமே”, என்று தன் தலையில் தானே அட்சதை போட்டுக் கொண்டனர்.

ரிச்சர்ட்ஸை ஆதர்சமாய் கொண்டு அடித்து விளாசியபடி வளர்ந்து வந்த அடுத்த தலைமுறையின் தலைமயிரைக் கொத்தாய் பிடித்தபடி, “போடா போ! இப்படியே போனா ரிச்சர்ட்ஸ் கதிதான் உனக்கு”, என்றார் ஒரு மஹானுபாவர்.

“என்ன மாமா ரிச்சர்ட்ஸுக்கு?”, என்றது அந்த அபலை.

“என்னவா? நாசமாப் போச்சு!”

“….”

“என்னடா முழிக்கற?”

“….”

“ரெண்டு வருஷத்துல எத்தனை செஞ்சுரி அடிச்சான் உங்க ரிச்சர்ட்ஸ்?”

“நீங்க எவ்வளோ செஞ்சுரி அடிச்சேள்”, என்று கேட்க நினைத்து வாயையடைத்துக் கொண்டது அந்தத் தளிர்.

“மாமாவால் அடிக்க முடியாத சிக்ஸரா? அப்படியெல்லாம் வீர்யத்தை வீணாக்கக் கூடாது-னு வைராக்யமா இருக்கார்”, என்று எடுத்துக் கொடுத்தது ஒரு ஜால்ரா.

”சொல்றதை சொல்லிட்டேன். நம்ப பெரியவா எல்லாம் முட்டாளில்லை. அவாள்ளாம் ஒரு வழியை உண்டு பண்ணியிருக்கான்னா அதுல ஆயிரம் அர்த்தம் இருக்கும். அதை மாத்தினோம்னா அடியோட கவுத்துடும். அதையும் மீறி நான் சீறித்தான் பாய்வேன்னா! பேஷா பண்ணு. அதுக்கு முன்னால ஒரு பென்ஷன் ஸ்கீம்-ல காசை போட்டுக்கோ”, என்று தன் ஹாஸ்யத்தை எண்ணி தானே சிரித்துக் கொண்டது அந்தரோ!

விரைவிலேயே ரிச்சர்ஸும் ரிட்டையர் ஆனார். மற்ற ஆட்டக்காரர்கள் மட்டுமென்ன மார்கண்டேயர்களா என்ன? அவர்களும் ரிட்டையர்தான் ஆனார்கள்.

ரிச்சர்ட்ஸுக்கு பென்ஷன் இல்லாமலேயே சுகஜீவனம் நடந்தது. பந்துக்கு பயந்து ஹெல்மெட் மாட்டிக்கொண்டவர்களுக்கு வருடத்துக்கு ஒருமுறை இருப்பைத் தெரிவித்து கையெழுத்துப் போட்டு பென்ஷன் வாங்க வேண்டிய நிலையே வாய்த்தது.

காலம் உருண்டோடியது.

ரிச்சர்ட்ஸுக்குப் பின் சச்சின், சேவாக், கில்கிரிஸ்ட், கோலி என்ற வீரர்கள் சக்கை போடு போட்டனர்.

ரிச்சர்ட்ஸின் ஓய்வுக்குப் பின் பிறந்தவர்களின் ஆட்டத்தை, அவர்கள் உணராத போதும், ரிச்சர்ட்ஸின் ஆட்டம் பாதித்துதான் இருந்தது.

இதற்கிடையில் மஹானுபாவரின் நூற்றாண்டும் வந்தது. அவரது பங்களிப்பு என்ன என்பதை ஒரு பெரிய விசாரணை கமிஷன் பரிசீலித்தது. அந்தக் கமிஷனின் கண்டுபிடுப்புகளை, காலை வேளை டிஃபனுக்குக் கூடிய காதுகேளா ரசிகர்களின் பலத்த கரகோஷத்துக்கிடையில் மஹானுபாவரின் மகன் கூறிக்கொண்டிருந்தார்.

“நம்ப பெரியவா எல்லாம் முட்டாளில்லை…

#purinjavanpistha

Read Full Post »

Older Posts »