Posts Tagged ‘Interview’

When I interviewed Iravatham Mahadevan for Airavati, we edited out some portions based on his suggestions. I’m publishing them for the benefit of readers.

The published interview can be read here


Q: Tell us about your school days.

In the intermediate exam, I stood first in Sanskrit. In fact, I was one of the very few students, who wrote the entire Sanskrit paper in Sanskrit, which was usually written either in English or Tamil. I was the topper of the presidency in Sanskrit scoring over 90%, a score that was unheard of in those times. Seeing this, a seat for Sanskrit honors degree was offered to me at the Presidency College.

But my father didn’t approve of me taking up that offer, as he wanted me to become a doctor. That was probably the only time I obeyed him (laughs). Although I had topped Sanskrit, my marks in Math, Physics and Chemistry were not good enough to get me a seat in the Medical College. In those days, one could study a B.Sc. degree and then go on do a degree in medicine (M.B.B.S). So I joined Vivekananda College, totally against my will, to pursue a degree in Chemistry.

Q: Tell us more about your college life.

By this time, I was a member of RSS and was involved in various social and cultural activities. Partly due to such activities and largely due to my lack of interest, I didn’t do too well in my B.Sc. When I was at the Vivekananda College, I was also strongly attracted towards the activities of Ramakrishna Mission. Initially I was a member of both the RSS as well as Ramakrishna Mission. As time progressed, I was drawn more towards the ideology of Vivekananda, which I found to be more liberal than that of the RSS.  After a few years, when I joined Law College, I came out of the RSS as I had lost belief in the ‘Hindu Nation’ theme and started believing in secularism. I was also strongly influenced by the activities of Ramakrishna Mutt at the Vivekananda College.

Q: You were born in 1930, at a time of great political and national activity. How did it influence you?

I remember in 1942, we all come out of the class and walked from St. Joseph College, all the way to the Central Prison, shouting slogans like Vande Mataram and the next day I was beaten black and blue by my teacher. By the time I was 17, when I was still a minor, freedom had come. I was clear in my mind that – had the British continued to rule, I would not join any of the government service jobs.

Q: Tell us more about your initial days as an I.A.S officer.

I started my career as the Assistant Collector in Coimbatore, Tamilnadu. Then, when I was the Sub-Collector at Pollachi, the Amaravathi dam was opened. I was in-charge of all the arrangements of the function. From what I found out later, T.T.Krishnamachari, the then finance minister, was impressed with me and said to Kamraj, the then Chief minister of Tamilnadu, “I want this young man in my ministry.” Kamraj agreed and my position skyrocketed to that of the Assistant Financial Advisor in the Ministry of Commerce and Industry. Interestingly, when I went to Delhi, Krishnamachari, the person who wanted me there, had already resigned. Little did I know at that point of time, that there was a helping hand of destiny behind all these events.  It was this move that made me turn towards historical research.

Q: Apart from a historical researcher, you have also served as an Editor for a popular daily. How did that happen?

I had made up my mind to quit government service during the emergency rule. In those times, the voluntary retirement scheme was not prevalent. But, for I.A.S officers, if you had completed 25 years of service and reached the age of 50, you could give three months notice and quit. In 1980, when I was 50, I had resigned from service. I had to find another job to run my family. Within two weeks of my resignation, Ramnath Goenka called me and offered me the job of the chief of the Indian Express publication in South India.

Q: You could have found many jobs. Why, in particular, you went into the field of publications?

When I quit, the first offer came from Ashok Leyland. I refused, as I had already dealt with them during my tenure at the Ministry of Industry. Publication was one business I didn’t deal with, as the printing industry comes under the Ministry of information and broadcasting. Ramnath Goenka heard about me from his advisor S.Gurumurthy. I worked there for a couple of years. But, like any other company, this company too had some ways and means, which didn’t suit me and that made me quit again.

Q: You had quit Goenka’s organization but you did join him back as the editor of ‘Dinamani’. Didn’t you?

Yes, that was because of the untimely death of my son in an accident. I had to earn at least for my grandchildren’s sake. Goenka again offered me to join back. But, I refused to join him back as a manager. Then he offered me to work as a resident editor of Indian Express. I again refused, since my views and the views of the chief editor, Arun Shourie, were not along the same lines. He then offered me the position of Editor of Dinamani, which I accepted.

Q: You also have another dimension as a numismatist. Tell us more on that.

I started collected coins from the age of 10, when I accidentally found a Rajaraja coin. In those days, one could literally buy such coins in Sacks. The Second World War caused a huge loss for numismatists, as there was a huge demand for copper.  Till 1960, I did hunt for coins wherever I went and had collected several thousand coins. I stopped collecting after 1960 as my other interests had taken over. I got more interested in the epigraphy of the coins and legends in the coin, rather than the coin per se. In 1965, when Lal Bahadur Sastri had asked for donation of gold, we decided to donate all the gold we had in our house. My wife donated her entire jewelry and I exchanged all my gold coins with the National Museum for gold bullion and gave it as the part of our donation. Later, I sold my 4000+ coin collection to the museum and used the money for my Indus Research.

Q: What keeps you going even at this age?

After publishing the Early Tamil Epigraphy, I badly needed a break. So, I went to Kasi.  We were supposed to go to the Sankat Mochan temple at dawn. A vehicle had come for pick-up. I don’t why, but I just refused to go. That, day, at 6.00 A.M., when we were supposed to be at the Sankat Mochan temple, a terrible explosion took place, taking away the lives of 60 people. I then realized that I was spared for some purpose. All that I have done has been willed and it is that force that still keeps me going.



Read Full Post »

இந்த சீசனில் 14 இடங்களில் கச்சேரி செய்யும் அம்ருதாவுக்கு வயது 21. பெங்களூர் வாழ் பாடகர். சொல்வனம் இசைச் சிறப்பிதழுக்காக  இவரிடம் தொலை பேசினேன்.

முதலில் கொஞ்சம் பேசத் தயங்கினாலும்,  போகப் போக சரளமாகப் பேசினார். நேர்காணல் செய்யத்தான் நினைத்திருந்தேன். கடைசியில், அது உரையாடலாக முடிந்தது. உரையாடல் (எனக்கு) சுவாரஸ்யமாக அமைந்ததால், அப்படியே இங்கு அளிக்கிறேன்.

உரையாடலைப் படிக்க இங்கு செல்லவும்.

Read Full Post »

மைக்கில்லாத காலத்திலும் கச்சேரிகள் கேட்டவர் நீங்கள். மைக் சங்கீதத்தை எப்படி பாதித்துள்ளது. மைக் இல்லாத காலத்தில் ஆண்கள் கூட 4-5 கட்டை ஸ்ருதியில் பாடுவார்களாமே?

மைக்கின் வருகை சங்கீதத்துக்கு சாதகமாய்த்தான் அமைந்திருக்கிறது. அரியக்குடி, நாயினாப் பிள்ளை போன்றவர்கள், மைக் இல்லாத காலத்தில் 2-2.5 கட்டை ஸ்ருதியில்தான் பாடினார்கள். கச்சேரிகளுக்கு வரும் கூட்டம், மைக் வந்தவுடன்தான் அதிகரித்திருக்கிறது. பாடகர் உயிரைக் கொடுத்துப் பாடினால்தான் கேட்கும்.

அப்படியெனில், ராகம் பாடும் போது கையாளப்படும் நெளிவுசுளிவுகளான ‘சின்னது பெரியது’ சமாச்சாரங்கள், மைக் வரும் முன் அதிகம் இல்லையா?

ஆமாம். ‘சின்னது பெரியது’ பேதங்களை குரலில் காட்ட ஒலிப்பெருக்கி இருந்தால்தான் முடியும். ஒலிப்பெருக்கியால்தான் கச்சேரிகளுக்கு அதிக கூட்டம் கூட ஆரம்பித்தது. அதற்கு முன், சபா கச்சேரிகளுக்குக் கூட ஐம்பது பேருக்கு மேல் வர மாட்டார்காள். அதற்கு மேல் வந்தால், பின்னால் இருப்பவர்களுக்கு கச்சேரி சரியாகக் கேட்காது

மைக்கால் சங்கீதம் பாழாகிவிட்டது என்ற கருத்து பற்றி?

நிச்சயம் சங்கீதம் மைக்கால் நன்மைதான் அடைந்திருக்கிறது. சிலர், தங்களுடைய இயலாமைக்கு மைக்கின் மேல் பழியைப் போட்டிருக்கலாம். வாத்தியங்களின் உண்மையான நாதம் மைக்கால் பாதிக்கப்பட்டது என்ற வாதத்தில் வேண்டுமானால் உண்மை இருக்கலாம். இன்று இருக்கும் தொழில்நுட்பத்தில், இவை பெரிய பிரச்னைகள் அல்ல என்றுதான் நினைக்கிறேன்.

சில கச்சேரிகளில், மேடையில் இருப்பவர்கள், தங்களுடைய ego-வை மைக்கை வைத்தும் திருப்திப் படுத்திக் கொள்ள நினைக்கிறார்கள். சில மிருதங்க வித்வான்களுக்கு, ஒலியின் அளவை எவ்வளவு அதிகப்படுத்தினாலும் போதவில்லை. சில பாடகர்கள் வயலினே கேட்காமல் இருக்க வழி செய்கின்றனர். இவை எல்லாம் மைக்கின் குற்றம் அல்ல, மனிதர்களின் குற்றம்தான்.

மைக் இல்லாத காலத்தில் கேட்டதில் நினைவில் இருக்கும் பாட்டு?

நாயினாப் பிள்ளை ‘ஜானகி ரமண’ பாடுவார். அவர் பாடினால், மந்த்ர ஸ்தாயி பஞ்சமத்தில் இருந்து தார பஞ்சமம் வரை நன்றாகக் கேட்கும்.

அந்த நாளுக்கும், இந்த நாளுக்கும் வித்தியாசம்?

அப்போது இவ்வளவு சபாக்கள் இல்லை. இன்று இளைஞர்களை ஊக்குவிக்கும் வகையில் பல சபாக்கள் செயல்படுகின்றன. என் இள வயதில் எனக்கு 22 வர்ணங்கள் தெரிந்திருந்தது என்பது மிகப் பெரிய விஷயம். இன்று, நூற்றுக் கணக்கில் வர்ணங்கள் மட்டுமே கற்கக் முடியும். புதிது புதிதாய் நிறைய கிருதிகள், ராகங்கள் என்று சங்கீதம் விருத்தி அடைந்திருக்கிறது. சங்கீதத் துறை அகலமானாலும், இப்போது பாடப்படும் சங்கீதத்தில் ஆழம் கொஞ்சம் குறைந்துள்ளதாகப் படுகிறது.

இன்னொரு முக்கியமான வித்தியாசம், அந்த நாளில் ஹரிகதை காலட்சேபங்கள் மிகப் பிரபலமாய் இருந்தன. முத்தையா பாகவதர் போன்ற சங்கீத மேதைகள் எல்லாம் ஹரிகதை விற்பன்னர்களாக இருந்தனர். கல்யாணங்களில் கூட, பாட்டுக் கச்சேரி இருக்கிறதோ இல்லையோ, ஹரிகதை கச்சேரி நிறைய உண்டு.  அந்தக் காலத்தில், ஹரிகதை பாகவதர்களுக்கு தெரிந்த அளவு கீர்த்தனங்கள், விட்வான்களுக்குக் கூடத் தெரியாது. நானே எக்கெச்செக்க அரிய கீர்த்தங்களை ஹரிகதை பாகவதர்களிடன் இருந்துதான் கற்றுக் கொண்டேன். அவர்களுக்கு சங்கீதம், பல பாஷைகளில் தேர்ச்சி, பாடல் புனையும் தகுதி, சரித்திரம், சாஸ்திரம் எல்லாம் தெரிந்திருந்தது. சரஸ்வதி பாய் கதை சொன்னார் என்றால் கண் முன்னே ஒவ்வொரு பாத்திரத்தையும் நிறுத்திவிடுவார். அவர் கதைக்கு தட்சிணாமூர்த்திப் பிள்ளை முதற் கொண்டு பக்கவாத்தியம் வாசித்திருக்கிறார்கள். இன்று ஹரிகதை கிட்டத்தட்ட வழக்கொழிந்த நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டுவிட்டது.

நிறைய கீர்த்தனங்கள் வந்திருந்தாலும், இன்னும் கல்யாணி, காம்போதி, பைரவி, தோடி, சங்கராபரணம், கரஹரப்ரியா, மோகனம் தாண்டி அதிக ராகங்கள் விஸ்தாரமாய் பாடப்படுவதில்லையே?

இந்த ராகங்கள் time-tested என்பதால், இவற்றையே நிறைய பாடுகின்றனர். இதையே பாடினால் அலுப்புதான் வரும். இன்னும் எத்தனையோ அற்புதமான ராகங்களும் இருக்கின்றன.

பாட்டு கேட்பவர்களும், தவளாம்பரியையோ, சித்ராம்பரியையோ அதிகம் விரும்புவதில்லையே? தெரிந்த ராகமாய்ப் பாடுபவர்கள் கச்சேரிகளுக்குத்தானே கூட்டம் கூடுகிறது? “ராஜமா? அவர் தெரியாததைப் பாடுவாரே?”, என்ற பெயர் வந்த அளவுக்கு, உங்கள் கச்சேரிகளுக்குக் கூட்டம் வரவில்லையே?

அதுவும் உண்மைதான். பாடகர் தெரிந்ததைப் பாட வேண்டும் என்ற எண்ணம் நிறைய பேருக்கு இருக்கிறது. புதியதாய்த் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்ற எண்ணம் அதிகம் பேரிடம் இல்லை. இப்போது நிலை மாறி வருகிறது. இப்போது,  “விவாதி பாடுங்கள். அதுக்காகவே உங்கள் கச்சேரிக்கு வந்திருக்கிறோம்”, என்று என் மாணவர்களைக் கேட்கும் ரசிகர்கள் நிறைய பேர் இருக்கிறார்களாம்.

Read Full Post »

சங்கீத கலாநிதி பட்டம்மாளின் மறைவு சங்கீத உலகத்துக்குப் பெரும் இழப்பு. தெளிவு, கச்சிதம், சுத்தம் போன்ற குணங்களுக்கு இலக்கணமாக விளங்கிய பட்டம்மாளின் பணி அளப்பெரியது. அவருக்கு அஞ்சலி செய்யும் வகையில் ஒரு சிறப்பு நேர்காணலை இங்கு வழங்குகிறோம்.

90 வயது இளைஞரான ‘எஸ்.ராஜம்’ இசையிலும் ஓவியத்திலும் என்றும் அழியா இடத்தைப் பெற்றுள்ளவர். காஞ்சிபுரனm நயினாப் பிள்ளை காலத்து இசையில் தொடங்கி, இசையுலக ஜாம்பவான்கள் அனைவரையும் கேட்டவர். இன்று இருப்பவரிடையே பட்டம்மாளின் பெருமையைக் கூற இவரைத் தவிர தோதானவர் என்று வேறொருவரையும் கூற முடியாது. பட்டம்மாள் பற்றிய சிறப்பு நேர்காணலை கேட்டு மகிழுங்கள்.

Read Full Post »