Feeds:
பதிவுகள்
பின்னூட்டங்கள்

Posts Tagged ‘t.m.krishna’

Several weeks back, I was contacted by Vid. Vrinda Acharya to be a part of a panel in the Swadeshi Indology Conference on Carnatic music. While the topic was not crystallized, from our lengthy discussion (mostly on cultural appropriation of carnatic music), I felt we tended to have more disagreements than agreements. When I expressed that, she said the conference welcomes counter views and they do want to feature all view points.  After some deliberation and discussions with some friends, I felt my apprehensions were baseless. After all, I am open for discussion with anyone, doesn’t matter what his/her ideologies are.

The conference took place yesterday and here I attempt to record what I heard and add my views on the same.

By the time I could finish up my Saturday chores and leave for the conference,  I had missed the inauguration and the first few speakers.  It was a bad miss for me to miss out on the Nagaswaram recital, which I heard was great. My friends later told me that Mr. Mohandas Pai “roared” and Dr. Sumathi Krishnan from the music academy made a very poignant speech.

When I entered the hall, I could only catch the end portions of Mr. Rajiv Malhotra. He mentioned that temples that are maintained by the Archaeological Survey of India, there was no place “to do bhakthi”. He quoted the example of Mamallapuram and further went onto explain how the schemes of “breaking forces” function. In my experience, I have been to several temples maintained by the ASI (examples Thanjavur, Kanchi, Uttaramerur, Darasuram, Gangaikondacholapuram) and these are (in Mr. Rajiv’s definition) living temples. I have no doubt in my mind that but for ASI, the state of these temples would be pathetic.

He also mentioned that several of the invitations to be a part of this conference was turned down and congratulated the ones that accepted boldly to participate and complemented them as “Intellectual Kshatriyas”, which brought a smile in my face.

This was followed by the keynote address by Dr. Nagaswami. He attempted to trace the history of carnatic music from the vedas till date. The chronology was pretty much in line with what is mentioned in Rangaramanuja Iyengar’s book, History of South Indian Music.

He made a very interesting remark on the name “Carnatic”. Since Venkatamakhin’s roots are in Karnataka (Govinda Dikshitar  – father of Venkatamakhin – moved from Northern Karnataka to join the Nayaks that ruled Thanjavur). Since the 72 melakartha scheme deviced by Venkatamakhin forms the rockbed of the music system, the system was named as “Karnatak” music to acknowledge his roots in Karnataka. It is widely acknowledged by many that the history of Carnatic music can be viewed as “Music before Sangita Ratnakara” and “music after Sangita Ratnakara”. A similar sentiment was expressed by Dr.Nagaswami as well. In such case, I wonder why we don’t acknowledge the Kashmiri roots of Sarangadeva. I have no expertise to comment on this etymology. I look forward for expert comments on this theory.

Finally, Dr. Nagaswamy complemented the bhava rich singing of Vid. T.M.Krishna and appealed that he should be given complete freedom for experimenting.

This was followed by the first session of paper presentations.

The first paper was by Dr. Korada Subramaniam on “Tyagaraja’s Philosophy and
Rebuttal of Allegations” The presentation showcased that the speaker was well versed in Sanskrit. However, there wasn’t enough time on either of the topic that he set out to explain. I felt some of his remarks such as “it is TM Krishna’s horoscope that makes him do what he does” could have been avoided and the speaker might have found more time for the topic on hand.

The rebuttal was for this article by T.M.Krishna: http://www.thehindu.com/entertainment/music/tyagarajas-musical-span-and-insight-reiterates-his-genius/article18384186.ece

He says,

Unlike Syama Sastri, whose conversations with the Goddess were inter-personal or Dikshitar who surrendered as a pandita, Tyagaraja was a social commentator. He saw his life as a part of the smarta network. To his credit, by and large, he has stayed away from what we would find today disturbing, but there are compositions in which misogyny is quite obvious. We could cleanse the meanings, justify them or you could accuse me of imposing post-modern values on to him. But if we, in the 21st century continue to seek cultural validation through his words, we should question them.

In compositions like ‘Menu Joochi Mosa Bokave,’ ‘Dudukugala,’ ‘Enta muddo’ and ‘Entha nerchina,’ he follows the classical norm of objectifying women, implying the sexual vulnerability of men. She is always the vice, the seductress who will enslave the man, therefore he needs to be ever watchful. Women and their own self-worth, rarely of any consequence. In ‘Dudukugala,’ it is interesting that the woman is placed below the sudra! And in the same composition, you also find the following casteist reference — “ Despite being born a Brahmin (“Modati Kulam,” first caste), I was behaving like a sudra. Much like Tulsidas, Tyagaraja’s position on women and caste was undoubtedly shaped by his times, his social mores but one wishes that a mind as creative as his had gone beyond or risen above those.

TMK says Tyagaraja was misogynist and smartly takes care of the rebuttal by adding that “he was undoubtedly shaped by his times”. It is not just Tyagaraja’s works, there many many works starting from Thirukkural that echo the sentiments expressed by the songs quoted by TMK on women. To expect  Tyagaraja to meet TMK’s expectations that are built on values of present times is, to put it mildly, naive. One wishes that a mind as intellectual as TMK’s  had gone beyond or risen above this.

 

 

It is also interesting to not the hashtags Krishna chooses to use for posting this article. His target audiences are clearly not the ones that enamored by the glide towards the thodi gandharam I guess.

That being said, Dr. Subramaniam’s rebuttal that Tyagaraja held women in high esteem based on songs that praise Goddess Sita  lacks logic. Tyagaraja’s veneration to Sita Devi says nothing about his thoughts on the other ‘vanithulu’ he mentions in his songs. The other contest that Tyagaraja’s lyrics must not been seen with ‘Vakya Artha’ (direct meaning) but with ‘Lakshya Artha’ is nothing but white washing facts to suit one’s own ‘Lakshya’.

This was followed by a presentation on Muttuswami Dikshitar by Vidushi Gayatri Girish. She opened the talk warning about the rampant conversion attempts and said it is only through the deep understanding of the culture and tradition one can counter it. She spoke on the composer’ss musical highlights, structure of his compositions, content, unique themes and his open mindedness to appreciate and draw from other systems. She remarked that nottuswara sahithyams show his open mindedness and count for only a very small number of his compositions.

The abstract published in the conference website says

He didn’t have any need to “copy” a Western tune, as we have
seen in a few recent allegations of plagiarism against him.

She didn’t mention about any “allegations” in her talk. However, she was asked to respond to the “allegations” during the question answer session. To which she said, “This shows Dikshitar’s openness but these compositions were not done with any ulterior motives.”

First of all, are there any allegations?

Please watch this video below:

 

 

 

 

Some time after the 17th minute, TMK talks about Dikshitar. If my hearing is right, he doesn’t allege anything against Dikshitar. He actually says, making such an allegation would be ridiculous (as ridiculous as the statement made by Mr. Vijay Krishnan). If there is another source that can corroborate to this “allegation” on Dikshitar, I would like to be educated.

I asked a question, “Like Dikshitar, if a Christian is only “inspired” and with no ulterior motives composes songs on his Gods; does she approve of it or would she also recommend a blanket ban on such attempts like some people demand.”

Vid. Girish said, “Music is universal and she thinks an attempt  without any ulterior motive should not be banned.”

This was followed by a talk by Vid, Vrinda Acharya on “Non Translatables in Indian Music.” She lucidly explained how the English equivalents for word such as Nada, Raga, Laya etc are inadequate in explaining the concepts in totality. While I completely understand the challenge in using English equivalents, I struggle to understand how that can lead to cultural appropriation and digestion. I wish she had explained this in detail rather than declared it.

The second session started with a paper presentation by Dr. Radha Baskar focusing on Experimentation in carnatic music and tried to analyse ‘how far is too far’.

She mentioned that experimentation is important. But it should lead to progression and should not disturb the fundamental ethos.

She described the Ariyakudi bhani and asserted that it has stood the test of time. She also mentioned about attempts that deviated from that bani (e.g Vidwan TRS starting with a thillana and ending with a varnam).

She explained elaborately on how Tyagaraja’s experimentation lead to progression.

She explained the importance of Sahithya and how it forms an important part of our culture. She finally said “Music without words has never been in our culture.” I would like to point out that ‘non sahithya’ music is as much a part of sahithya music in our culture.  Especially in the temple nagaswara tradition, where it is mainly raga alapana, mallaris, rakthis and thathakaara pallavi that are played all throughout. To discount the non sahithya elements from the tradition would be denying a rightful place to a rich tradition.

This was followed by a very interesting presentation on Role of Patronage by Arvind Brahmakal. I liked his idea that the 10% of the CSR appeals should be dedicated to fostering arts. It was well structured presentation with a clear delineation of the problem and with some recommendations to rasikas, artists, corporate and the government.

This was followed by a Panel discussion, which I was part of.

I couldn’t take notes as I was in the panel. I write about this from my memory.

We were to discuss, “Recent trends in Carnatic Music – Is there anything wrong? If
yes, what needs to be done?”

Dr. Radha Baskar was the moderator. Her first question was directed to Shri. NS Krishnamurthi, a veteran rasika and the ex-director of AIR. It was related to which changes that he perceived were good and which aren’t. His response was mostly around TMK’s attempts to break away from the Ariyakudi format. He remarked that such attempts have not influenced many and there are hardly any takers for it. He opined that the Ariyakudi format was deviced based on logic and had balance in it.

The second question was to Dr. T.S.Sathyavathi. She was asked which aspects she held precious in the tradition (there was also some reference to jugalbandi and carnatic rock in the question). She answered it in an interesting way by listing what she found disturbing in the current music scene. She mentioned that the current focus is on high volume, high speed and high pitched singing. She said more things that I don’t readily recall. She concluded, whatever she didn’t list is the precious part of the tradition.

Next question was directed to Vid. Melakaveri Balaji. He was once regularly performing with TMK and had gone on record that he wouldn’t perform with him as he doesn’t subscribe to TMK’s ways. It is not clear (to me) if that was related to TMK’s musical experimentation or non music pursuits. He was asked to comment upon this.

For which, he said he didn’t feel he had done something great by refusing to perform wth TMK. He felt he just did his duty. As a full time artist, it is not easy to  refuse to perform concerts. But he felt his ideals did not match with TMK’s. To be true to his lineage, he felt he should not perform with this artist. His remarks were matter of fact and did not hold any grudge or bitterness.

Fourth question was directed to me. It was related to challenges faced by the nagaswaram today and what is the impact of instruments such as saxophone and mandolin coming in.

A lot of what I had said can be read here: https://carnaticmusicreview.wordpress.com/2018/11/04/nagaswaram-the-distressing-present-and-a-bleak-future/

One thing I touched upon that is not part of the article is, how established nagaswaram and thavil artists are treated today.

While we say, Nagaswara is a mangala vadhyam and is part of all auspicious occasions, do we know how many times the artists are asked rudely to stop abruptly?  The nagaswaram artist also has a paddathi to be followed during a wedding and the reality is they are often hindered to execute it. I witnessed it as recent as a few weeks ago.

In the sabha concerts, mostly nagaswaram recitals are restricted to opening ceremonies. Last December, I attended a concert at Sri Parthasarathi Swami Sabha that featured the legendary Mannargudi Vasudevan. The concert was scheduled for two hours. Every ten minutes saw a dignitary arrive and was followed by a rush of a team representing the Sabha to receive the dignitary and make sure he felt comfortable. In the process, they kept blocking the view to the stage and were often found speaking loudly and disturbing the concert. At one of point of time, the stage was completely invisible and there was an extended selfie session right in front of the stage. Would the people involved behave this way if it were not a nagaswaram concert?

Another incident from last December hurt me deeply when the nagaswaram artist involved mentioned it to me.

During the Music academy concerts, before the inauguration  and the sadas, a one hour slot is given to nagaswaram. If you had attended concerts at the academy you would notice that there is a small pedestal over the stage on which the artists sit and perform. This is the case of all concerts except for the two I mentioned above.

PHOTO-2019-02-11-19-23-01

The above picture clearly shows that the artists do not sit on the pedestal but on the floor. one might argue that it was just a question of convenience. It can save a few minutes by not having to remove the pedestal before the inauguration function. There are no casteist intentions behind this. While I agree that this may have just a matter of logistic convenience, one would expect that we are sensitive to what the artists involved think about. Before you ask me, why am I making an issue out of this when the artists themselves have no problem in performing this way, please be assured that I spoke to the artists about this and they are indeed hurt. It is just not in their nature to protest. That doesn’t give us the license to treat them the way we want.

There was a comment in the panel that it is the advent of Saxophone that has caused the downfall of nagaswaram. I refuted it immediately. It is not as if hundreds of Saxophone artists have come into the field. Just one popular artist cannot displace hundreds of traditional players.

I was mostly a silent observer for the reminder of the panel discussion. A lot of emphasis was done on the importance of sahithyam and how sahithyam is not just a  placeholder. My views are completely in agreement with what the panel said.

There is no need to feel ashamed that the roots of the carnatic music are steeped in bhakthi. To say sahithya’s are replaceable with any words and it is only the music that matters is definitely in my view a flawed perspective with an urge to replace the idealogy of the composer with one’s own idealogy. In some some ways, that can be called as misappropriation as well.

In the same vein, any attempt to distort the intention of the composer must be censured as well. The outrage cannot be selective.

If i had the time, I would have asked the panel what they thought of this:

 

 

The above video is a live streaming of an event on World Music Day in 2014. This was after our PM Shri. Narendra Modi came to power. Some portions of the program was on a special “theme”. The theme was “Modi”. The compositions that had the word “modi” were rendered as part of the theme. The divine compositions of saintly composers like Tyagaraja was force fit  to fit this theme. I would have loved to know if the panel things if this is misappropriation as well.

No points for guessing who protested and wrote about this incident.

https://www.thehindu.com/features/magazine/mag-columns/a-politic-lyric/article6228199.ece.

TMK carefully doesn’t take any names and thereby doesn’t bring out the fact that it was two of his students who rendered the third song (The article says first song is by  a prominent music, the second by “another musican” and no mention of musicians in the third song) in this “theme”. For each their own politics I guess!

The panel discussion was followed by three more presentations.

First one was by Jatayu on the Christian Appropriation of Carnatic Kritis. He spoke elaborately quoting examples from Vedanayaka Sastriar’s compositions on how he uses kritis to demean Hindu religious practices and how he uses Hindu divine terms such as “Om” in a Christian context. The presentation was focused and data driven. He also talked about how in “Karnamrutha Sagaram” Abhraham Pandithar talks extensively about the origin of music from a Christian context elaborately (running over several hundred pages) and underplays the Hindu roots (Sama Veda, natya Sastra etc get a passing mention).

He also refuted the recent claim on Tyagaraja’s Sujana Jeevana could have been inspired by Sastriyar’s Parama Pavana. (The biographer of Sastriar clearly says that he didn’t have  ability to compose music but was able to write for an existing tune. It is quite obvious whose work was original and who followed it).

Another article in that context worth pondering here: https://medium.com/@sabdavidya/a-response-41a28e4b8efe

I wish he had also appealed to the community that they stick to the facts and do not resort to protests based on false propaganda as it happened in the recent case, where no Tyagaraja kriti was appropriated but several artists were threatened and abused for singing a carnatic (original) composition on Jesus.

The next presentation was by Dr. Arathi on “Is Carnatic Music a bastion
of Brahminical patriarchy?”. I felt most part of her presentation was explaining what was original definition of “Brahmin”. I wonder what that meant in the context of the present day. She listed a bunch of non brahmin artists who made it big in carnatic music. She mentioned that it was with great difficulty she found the caste of the artists listed. It was only the music that mattered and it was only due to the topic of this paper she had to dig into this detail. My suggestion to her is, she should just talk to an average rasika in Mylapore and she can get the details instantly. I’m not trying to suggest that the average rasika is biased and casteist. But to say, that average rasika wouldn’t know of the caste of an artist who had made it big is a little bit too naive.

The last presentation was a by Dr. V.Ramanathan. It was a critique on the acclaimed book of TMK ‘A Southern Music – The Karnatic Story’

I have not read the book. So I cannot comment on the book or the critique. But I found his presentation structured and fact based. There was no high pitched frenzy or call of boycotting or shutting down TMK. He presented several Illustrations of fallacies and circular logic in the book. He also mentioned that some portions are also directly lifted. I would read this paper when the proceedings are published with interest.

Overall, it was an interesting day. As promised, I was allowed to make my points freely. While the focus for most part was on the external threats, there could have been a little bit more focus on introspection as well.

Read Full Post »

டிசம்பர் சீஸனில் பல்லாயிரக்காண கச்சேரிகள் நடக்கின்றன. இருப்பினும் நாகஸ்வர கச்சேரிகள் பெரும்பாலும் தொடக்க விழா என்ற கேலிக்கூத்துக்கே ஒதுக்கப்படுகின்றன. மங்கல இசை என்ற பெயரில் பெரும் கலைஞர்களை அவமதிப்பதைப் பற்றி தனி பதிவு எழுதவேண்டும்.

நாகஸ்வர கச்சேரிகள் வைக்காததற்கு, சிறிய ஹாலில் அதிக சத்தம், கூட்டம் வராது என்று தொடங்கி பக்கத்துவீட்டுப் பாட்டிக்கு பல் விழுந்துவிட்டது வரை ஆயிரம் காரணங்கள்.

”அதுதான் பொங்கலில் நாகஸ்வர விழா இருக்கிறதே”, என்று எதிர் குரல் வேறு. “சீஸனின் போது நாகஸ்வரக் கலைஞர்கள் தீண்டத்தகாதவர்களா”, என்று சிலரைக் கேட்டு பகைத்துக் கொண்டதுதான் மிச்சம்.

80057-gxebrxxkzz-1516819858

இந்த வருத்தங்கள் பல வருடங்களாய் இருந்தாலும் பெரியதாய் ஒன்றும் செய்யமுடியவில்லை. இந்த நிலையில் மூன்று வருடங்களுக்கு முன் வித்வான் டி.எம்.கிருஷ்ணாவின் தலைமையில் சுமனஸா அறக்கட்டளை ஓர் அரிய, மிகவும் தேவையான முயற்சியை முன்னெடுத்தது.

டிசம்பரில் கச்சேரி நடத்தும் சபைகளுடன் பேசி நாகஸ்வரத்துக்கென்று சில கச்சேரிகளை ஒதுக்கு வைத்திருக்கிறது. கச்சேரி தேதியையும் நேரத்தையும் மட்டும் சபை அளித்தால் போதும். மற்ற அனைத்தையும் சுமனஸா அறக்கட்டளையே பார்த்துக் கொள்கிறது. கச்சேரிகளுக்கு கலைஞர்களை முடிவு செய்வதிலிருந்து, கச்சேரி செலவுகளை ஏற்றுக்கொள்வது வரை அனைத்தையும் சுமனஸா அறக்கட்டளை பார்த்துக்கொள்கிறது.

இந்தப் பணியில் துறை சாதனையாளர் வியாசர்பாடி கோதண்டராமனும் இருப்பதால் பெரும்பாலும் அதிகம் அறியப்படாத கலைஞர்களுக்கு இந்த மேடை கிடைக்கிரது. இன்று நல்ல பெயருடன் விளங்கும் மயிலை கார்த்திகேயன் என்ற அற்புத ஈலம் கலைஞரை நான் முதன் முதலில் கேட்டது இந்த அறக்கட்டளை நாத இன்பத்தில் ஏற்பாடு செய்திருந்த டிசம்பர் கச்சேரியில்தான்.

இந்த சீஸனில் மட்டும் ஐந்து சபைகளில் பதினோரு கச்சேரிகள் ஏற்பாடாகி சிறப்பாக நடந்துள்ளன.

சென்ற வருடம், டிசம்பர் தவிர மற்ற மாதங்களிலும் நாகஸ்வர கச்சேரிகள் இந்த அறக்கட்டளையால் நடத்தப்பட்டுள்ளன.

தமிழ்நாடு மட்டுமின்றி மற்ற மாநிலங்களில் இருந்தும், நாகஸ்வரக் கலைஞர்கள் வரவழைக்கப்படுகின்றனர். அதிக விளம்பரம் இன்று சத்தமில்லாமல் இது ஒரு புரட்சி என்றுதான் சொல்லவேண்டும்.

மிக அவசியமான முயற்சியை முன்னோடியாய் முன்னெடுத்திருக்கும் சுமனஸா அறக்கட்டளைக்கும், வித்வான் டி.எம்.கிருஷ்ணாவுக்கும் சங்கீத உலகம் என்றென்றும் கடன்பட்டிருக்கும்.

வரும்காலங்களில் பதினொன்று பல நூறாகப் பெருகும் என்று நம்புவோம்.

Read Full Post »

பதிவிட முடியாமல் வேலை பளு. இது போன்ற நிகழ்ச்சிகளைக் கண்டுகொள்ளாமல் விடக் கூடாது என்பதற்காக, அவசர கதியில் ஒரு பதிவு.

பாரதிய சங்கீத வைபவம் என்ற அமைப்பு கடந்த 4 வருடங்களாக தீட்சிதர் கிருதிகளுக்காக அகண்டம் நடத்தி வருகிறது. அகண்டத்தில், காலையில் தொடங்கி தொடர்ந்து 12 மணி நேரம் தீட்சிதரின் பாடல்கள் பாடப்படுகின்றன. ”இது வரை நடந்த அகண்டங்களில் மட்டும், குறைந்த பட்சம் 280 தீட்சிதர்களாவது பாடப்பட்டு ஆவணப்படுத்தப்படூள்ளன. இன்னும் சில ஆண்டுகளில் , தீட்சிதர் கிருதிகள் முழுவதையும் ஆவணப்படடுத்தி விட முடியும்” என்கிறார் இந் நிகழ்ச்சியின் ஒருங்கிணைப்பாளர் சுரேஷ் குமார்.

வருடா வருடம் நடக்கும் இந்த அகண்டம், தீட்சிதர் கிருதிகளை ஆவணப்படுத்துவதோடு அல்லாமல், வளர்ந்து வரும் கலைஞர்களை ரசிகர்களுக்கு அறிமுகப்படுத்தும் களமாகவும் விளங்குகிறது. நேர்த்தியான முறையில் செயலாக்கப்பட்டு வரும் இந் நிகழ்ச்சிக்குப் பின் அசுர உழைப்பு பொதிந்துள்ளது. அகண்டத்துக்கு ஆறு மாதங்களுக்கு முன்னரே பங்கு பெறுபவரைத் தொடர்பு கொண்டு, யார் யார் எந்தெந்த பாடல்களைப் பாடுவது என்ற திட்டம் தயாராக ஆரம்பித்துவிடுகிறது. நாள் முழுதும் பாடும் போதும், ஒருவர் பாடிய பாடலை மற்ற கலைஞர் பாடுவதில்லை. கடந்த வருடங்களில் இடம் பெற்ற பாடல்களை முடிந்த வரைத் தவிர்க்கவும் கலைஞர்கள் கூடுமானவரை முயல்கின்றனர்.

2010-ம் ஆண்டுக்கான அகண்டம் ஃபெப்ரவரி 28-ம் தேதி சிவகாமி பெத்தாச்சி அரங்கில் நடை பெற்றது. கிருதிகளை ஒன்றன் பின் ஒன்றாக அடுக்கிக் கொண்டே போகாமல், தீட்சிதர் கிருதிகளைக் கொண்டு கச்சேரியாகவே பெரும்பாலானோர் பாடினர்.

காலையில் சில வேலைகள் இருந்ததால் முதல் கச்சேரி முடியும் போதுதான் செல்ல முடிந்தது. நான் அரங்கில் நுழையும் போது லட்சுமி ரங்கராஜன் சவுக்க காலப்ரமாணத்தில் ‘ஏஹி அன்னபூர்ணே’ பாட ஆரம்பித்தார். அவர் பாடிய புன்னாகவராளி இன்னும் பல நாட்களுக்கு காதுகளில் ஒலிக்கும்.

அடுத்து பாடிய ஜி.ரவிகிரண் நிறைய அரிய கிருதிகளைப் பாடினார். ஆர்த்ர தேசி, மார்க தேசி போன்ற அபூர்வ ராகங்களில் பாடினார். கச்சேரியில் பிரதான ராகங்களாக தாமவதியையும், காம்போஜியையும் எடுத்துக் கொண்டார். இரண்டு ஆலாபனைகளுமே சற்று அதீதமாகப் பாடியதாகத் தோன்றியது. இரண்டு ஆலாபனைகளிலுமே போதிய அளவில் கார்வைகள் கொடுக்கப்படவில்லை என்றே தோன்றியது. குறிப்பாக காம்போதியில், தார ஸ்தாயி காந்தாரத்தில் நின்று நிதானமாய் ராகத்தை வளர்க்காதது அத்தனை நிறைவாக இல்லை. காம்போதியில் கண்ட ஜாதி அட தாளத்தில் அமைந்த ‘காசி விஷ்வேஸ்வர’ பாடலை முதல் முறையாய் கேட்டேன். காம்போதியின் கம்பீரம் நன்றாக வெளிப்படும் வண்ணம் உழைத்து இழைத்துப் பாடினார் ரவிகிரண்.

ரவிகிரண் கச்சேரி முடிந்ததும் அளிக்கப்பட்ட மதிய உணவுக்கு ஏகக் கூட்டம். ஒரு வழியாய் உண்டு வருவதற்குள் சீதா ராஜன் தன் மாணவியருடன் சில பாடல்கள் பாடிவிட்டிருந்தார். அடுத்த ஆண்டு அகண்டத்தில் 2-3 கவுண்டர்களில் உணவு பரிமாற ஏற்பாடு செய்யலாம். கனமும் கம்பீரமும் நிறைந்த கிருதிகளை ஒன்றன் பின் ஒன்றாக, ஆர்பாட்டமே இல்லாது, கிருதியின் முழு அழகும் பரிமளிக்கும் வண்ணம், ஒரே குரலில் சீதா ராஜனும் அவர் சிஷ்யைகளும் பாடியது மிகவும் ரசிக்கும் படியாக இருந்தது. ஒவ்வொரு கிருதிக்கு முன்னும், அந்தப் பாடலைப் பற்றிய சிறு குறிப்பையும் சொன்னது, கேட்டவர்களின் ரசிகானுபவத்தை அதிகப்படுத்தியிருக்கும்.

மதிய வேளையில், சவிதா ஸ்ரீராம், சங்கரி சுப்ரமணியம், பாரதி ராமசுப்பன் என்று மூன்று இளம் கலைஞர்களின் கச்சேரி இடம் பெற்றது. மூவரையும் முதல் முறையாய் கேட்டேன். சவிதாவின் கச்சேரி விறுவிறுப்பாக அமைந்தது. குறிப்பாக ‘ரேணுகா தேவி’ என்ற கன்னட பங்காள கிருதியை வெகு சிறப்பாகப் பாடினார். வேகமான சங்கதிகளில் ஒரு சில ஸ்ருதி விலகல்களை மட்டும் அவசியம் சரிபடுத்திக் கொள்ள வேண்டும்.

சங்கரி சுப்ரமணியத்துக்கு நல்ல குரல் இருக்கிறது. நாஸாமணி போன்ற விவாதி ராகங்களைக் கூட நாசூக்காக கையாளும் திறனும் இருக்கிறது. ஆனாலும், இளைஞர்தானே, அதனால் கொஞ்சம் தயங்கிப் பாடினார் போல இருந்தது. பயிற்சியும், அனுபவம் தரும் முதிர்ச்சியும் இவரை ஒரு தேர்ந்த கலைஞராக ஆக்கும்.

பாரதி ராமசுப்பனுக்கு கணீர் குரல்! மூன்று ஸ்தாயிகளிலும் நன்றாகப் பேசுகிறது. தீட்சிதர் கிருதிகள் பாடத் தேவையான அழுத்தம் இவருக்கு நிறையவே இருக்கிறது. வாயைத் திறந்து, வார்த்தைகள் புரியும்படி பாடுகிறார். ‘மானஸ குருகுஹ’, ‘ஸ்ரீதும் துர்கே’ என்று அவர் பாடிய அத்தனை கிருதிகளும் மணி மணியாய் ஒளிர்ந்தன.

மாலையில் நெய்வேலி சந்தானகோபாலன், விஜயலட்சுமி சுப்ரமணியம், டி.எம்.கிருஷ்ணா ஆகிய மூன்று பிரபல வித்வான்களின் கச்சேரிகள் நடைபெற்றன. நெய்வேலி சின்னதும் பெரியதுமாய் நிறைந்த (சிஷ்யப்) படையோடு வந்திருந்தார். கர்நாடக ராகங்கள், ஹிந்துஸ்தானி ராகங்கள், வெவ்வேறு காலப்ரமாணத்தில் அமைந்த கிருதிகள் என்று தேர்வு செய்து, அனைத்து மாணவர்களுக்கும் சிறப்பாகப் பாடும் வகையில் உழைத்துச் சொல்லிக் கொடுத்திருப்பதற்குப் பெரிய சபாஷ்!

விஜயலட்சுமி சுப்ரமணியம், எஸ்.ராஜத்தின் சிஷ்யை. அதிகம் தெரியாத கிருதிகளைப் பாடுவதே பாணியாகக் கொண்ட வழியில் வந்தவர். சாமந்தா, கோகிலாரவம் போன்ற அரிய ராகங்களையும், ’மரகத லிங்கம்’ என்ற வசந்தா ராக அரிய கிருதியையும் அவர் பாடியது ஆச்சரியம் ஒன்றுமில்லை. ‘பஜரே ரே’ என்ற பிரபல கல்யாணி கிருதியை பிரதானமாகப் பாடினர். ‘தேவீம் ஷக்தி பீஜோத்பவ’ என்ற இடத்தில் செய்த நிரவல் அளவாகவும் அருமையாகவும் இருந்தது.

‘Grand Finale’ என்ற முன்னறிவிப்புடன் டி.எம்.கிருஷ்ணாவின் கச்சேரி தொடங்கியது. ரயிலைப் பிடிக்க நேரமாகிவிட்டதால் அவர் பாடிய தரங்கிணியை மட்டுமே கேட்க முடிந்தது. ”செஞ்சுருட்டி போல இந்த ராகத்தைக் கையாள்கிறார்கள். ஆனால் இதுதான் சரியான முறை.”, என்று தரங்கிணியை விளக்கி, கிருதிக்கு விறுவிறுப்பாக கல்பனை ஸ்வரங்களும் பாடினார். கச்சேரியை முழுமையாகக் கேட்டவர்கள், அன்று “ஸ்ரீநாதாதி குருகுஹோ” கிருதியை வைத்துக் கொண்டு எம்.ஃபில் தீஸிஸே படித்து விட்டார் கிருஷ்ணா என்றனர்.

காலையில் அரங்கை நிறைத்த கூட்டம், நாள் முழுவதும் தொடர்ந்து இருந்ததைக் காண நிறைவாக இருந்தது.

Read Full Post »